Лінкі ўнівэрсальнага доступу

Водар кнігі


Карл Шпіцвэг, «Кніжны чарвяк» (1850)
Карл Шпіцвэг, «Кніжны чарвяк» (1850)

Старыя кнігі для кожнага пахнуць па-свойму. Для кагосьці цьвільлю і нафталінам. Для мяне старыя кнігі пахнуць горкім шакаладам з гарбатай; хвояй і сьвяточным сталом, дзе ўсе пахі зьмяшаныя ў адзін непаўторны пах!

І няма водару прыемнейшага, чым які я ўдыхаю ў бібліятэцы.

У кніжнай краме трошкі іншы водар (калі яна толькі не букіністычная). Сьвежыя выданьні пахнуць інакш, чым старыя кнігі. Гэты пах можна параўнаць з пахам сьвежай фарбы ў новым будынку ці пасьля рамонту. Усё прыгожа, гладка, але кнігам трэба трошкі «адляжацца», настаяцца. І тады ў іх зьявіцца свой, зусім іншы водар.

А спачатку кнігі пахнуць аднолькава.

Яўген Мартыновіч

Ваша меркаваньне

Паказаць камэнтары

XS
SM
MD
LG