30 жніўня на 92-м годзе жыцьця памёр Міхаіл Гарбачоў, апошні генэральны сакратар ЦК КПСС і першы ды апошні прэзыдэнт СССР.
— Якая была ваша першая думка, калі вы даведаліся пра сьмерць Міхаіла Гарбачова?
— Я прыгадала, як мы сустрэліся зь ім пасьля яго лекцыі ў Парыжы ў 1999-м. Гэта было вельмі па-чалавечы. Нязвыклая была такая рэакцыя ад чалавека такога рангу, хай і ў адстаўцы, але ад чалавека, які ўвайшоў у гісторыю. Мяне тады ўразіла яго бездапаможная ўсьмешка — бездапаможная перад лёсам. Я сустракалася зь ім і да гэтай сустрэчы ў Парыжы. Але менавіта тады ён уразіў мяне сваім чалавечым. Я яго вельмі люблю. І ў мяне была магчымасьць сказаць яму гэта.
Зараз у сеціве так шмат цёплых словаў пра яго сказана — пасьля яго сьмерці. Як шкада, што Міхаіл Сяргеевіч ня можа іх прачытаць.
— А як ацэньвалі Гарбачова героі вашай кнігі «Час second hand»?
— Я пыталіся ў іх пра гэта. Яны былі падзеленыя ў ацэнках. Адны паўтаралі савецкія мантры — «разваліў Саюз», «прадаў краіну». А іншыя аддавалі яму належнае. Яны казалі, што ён застанецца ў гісторыі, роўных яму з нашага часу ў гісторыі нікога не застанецца.
— Ці залежалі ацэнкі Гарбачова ад таго, як склаўся лёс герояў вашай кнігі пасьля 1991 году? Ці можна сказаць, што станоўча яго ацэньвалі тыя, чый лёс склаўся добра, а адмоўна — тыя, хто страціў ад надыходу новых часоў?
— Не, такой сувязі не было. Я ведаю, як яго ненавідзелі яго блізкія паплечнікі. Я ведаю, як яго ненавідзелі некаторыя алігархі. Да яго ставіліся адмоўна ня толькі людзі, якія страцілі ад развалу імпэрыі. А зь іншага боку, я чула цёплыя словы пра Гарбачова ад сьціплых настаўніц, ад моладзі, якая была яму ўдзячная.
Міхаіл Гарбачоў. Жыцьцё ў фатаздымках
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
Гэтая спасылка працуе нават там, дзе наш сайт заблякаваны
— Існуе цікавая заканамернасьць у водгуках у сацыяльных сетках на сьмерць Гарбачова. Адмоўныя ацэнкі значна часьцей сустракаюцца ў моладзі. Некаторыя маладыя беларусы не даруюць яму паводзіны ўлады падчас Чарнобылю, прыгадваюць кроў Тбілісі, Баку, Вільні. Яны ня маюць рацыі? Іх стаўленьне не абумоўленае настальгіяй па СССР.
— Гарбачоў быў часткай свайго часу. Я чула, як ён адказваў на пытаньне пра першамайскую дэманстрацыю ў Гомлі ў 1986 годзе (празь пяць дзён пасьля аварыі на Чарнобыльскай АЭС. — РС). Ён казаў: адкуль я мог ведаць? Я туды накіраваў лепшых навукоўцаў. І ніхто мне не патлумачыў, яны казалі — ды мы тут чырвонага віна вып'ем, і ўсё будзе ў парадку.
Яго абвінавачваюць у тым, у чым можна абвінаваціць той час. Ці можна абвінаваціць чалавека праз 30–50 гадоў у тым, што ён тады ня быў такі разумны, як мы цяпер? Я нязгодная з тым, што на чалавека чапляюць час.
— У Талстога ў «Вайне і міры» ёсьць параўнаньне Напалеона з хлопчыкам, які сядзіць у закрытым вазку і торгае дэкаратыўныя лейцы. А правіць вазком насамрэч зусім ня ён. Можа, Гарбачова гэтая мэтафара тычыцца ў значна большай ступені, чым Напалеона. Хацеў аднавіць сацыялізм, КПСС, захаваць СССР. А ў выніку... Дык за што быць удзячнымі «хлопчыку, які торгаў дэкаратыўныя лейцы»?
— У Талстога гэтая ж думка ўкладзеная ў вусны Кутузава. Ён напярэдадні Барадзіна кажа: заўтра ўсё зробяць мае салдаты і афіцэры, усё, што мог, зрабіў я. Але галоўнае зробіць нехта іншы.
Гарбачоў у 1986 годзе ніякага разуменьня ня меў, што такое Чарнобыль. І ніхто ў сьвеце ня меў.
— Але што такое ўжываньне войскаў у Тбілісі, Баку і Вільні, ён разуменьне меў.
— У яго быў намер ня даць распасьціся Савецкаму Саюзу. Ён жа не адразу стаў тым Гарбачовым, якім мы яго зараз прыгадваем. Ён мяняўся зь цягам часу. Я не кажу, што гэта можна апраўдаць. Але нават вялікія людзі ня роўныя таму, што адбываецца.
Але мы можам паставіць яму ў заслугу тое, што ён зрабіў моцны рывок, які тады ніхто іншы ня здольны быў зрабіць. А ён зрабіў.
— У мяне такое ўражаньне, што расейцы гістарычна вельмі траўмаваныя сваімі смутамі. І яны разглядаюць як адзін шэраг — цар Барыс Гадуноў, цар Васіль Шуйскі, імпэратар Мікалай ІІ, прэзыдэнт Гарбачоў. Калі ў Расеі слабы ўладар, яна абрынаецца ў смуту. Наколькі гэтая траўма, страх смуты, уласьцівая беларусам?
— У нас гэтага няма, або гэтае пачуцьцё значна слабейшае. А ў расейцаў гэта і сапраўды ёсьць. У прыватнасьці, Пуцін траўмаваны такім разуменьнем гісторыі. 30 гадоў мы не былі так падзеленыя. Тады ў нас была супольная оптыка, а зараз у кожнага народу свая. У народаў Балтыі — свая, ва ўкраінцаў — свая, у беларусаў выкрышталізоўваецца свая. Мы з крывёй адрываемся адзін ад аднаго.