Лінкі ўнівэрсальнага доступу

Янка Запруднік

панядзелак 27 травень 2019

Архіў
студзень люты сакавік красавік травень чэрвень ліпень жнівень верасень кастрычнік лістапад сьнежань
Янка Запруднік
Дарагія нашы!

Ня буду гаварыць аб тым, што тыдні-месяцы-гады ляцяць, як віхор. Гэта – тэма для старых (духам). А мы – духам маладыя. Наша мала-досьць у тым, што нам усё мала, каб было досьць. Вечна нечага ўсё хочацца: новых вестак, новых адчуваньняў, новых намераў... Казыча думка пра ўвесь наступны год: якімі сюрпрызамі ён нас пачастуе? Што новага мы адчуем, пабачым, зразумеем? Куды нас завядуць новыя сьцежкі? І пакуль гэты абнаўленчы сьверб у галаве сядзіць, мы – маладыя.

Але напярэдадні Новага году трэба прыгадаць і перажытае ў Старым.

Нам з Надзяй ён быў шчодрым. Па-першае, скончыліся нарэшце пакуты (і ня толькі нашыя, а й Ірэны ды Мікалая Дуткоў) з рыхтаваньнем да друку й распаўсюджваньнем фэстывальнае кнігі. Уфффф!!! Далася яна ў знакі! А па-другое, нам хапіла адвагі выбрацца летам ў далёкае падарожжа, каб адведаць дарагіх сваякоў у Беларусі ды сяброў у Беластоку.

Было прыемнае і ў спалучэньні з сумным. Шчасьлівым выпадкам пазнаёміліся мы зь сям’ёй Андрэя й Дашы Сьмерціных. Жыхары Бабруйску, яны прывезьлі сваю дачушку, чатырохгадовую Жэнечку, лячыць ад раку мозгу ў новазбудаваны каля нас цэнтар пратоналячэньня. З цэнтру нас папрасілі дапамагчы ім ангельскай мовай, інфармацыяй ды іншымі паслугамі на час іхняга побыту. Знаёмства сталася сяброўствам. Жэнечка, мілы клубочак радаснай энэргіі, вярнулася з бацькамі дамоў падлечанай, але страшная хвароба не пакінула яе. Пасьля колькіх месяцаў пазваніў нам Андрэй са страшнай весткай: дачушка памерла, пражыўшы на гэтым сьвеце крышку больш за пяць годзікаў. Сэрца шчыміць ад болю, а галава кажа: доля зь нядоляй – ня наша воля...

Зь нядоляй спаткаўся й малады жыцьцярадасны Сяргей Саўчыц – Надзін сваяк, родам з Жыткавічаў, жыў у Менску. Наведаў нас, калі мы сёлета былі там. Прынёс з сабой пачастунак, расказаў пра сваю працу, у тым ліку пра заняткі спортам. Сяргей у ліпені сёлета ўдзельнічаў у беларуска-летувіскім маратоне з Горадні да Друскенікаў. Атрымаў за гэта мэдаль. Падарыў яго нам на памяць, як «найдаражэйшую» сваю трафэю. А ў лістападзе – званок зь Жыткавічаў: Сяргея Саўчыца забілі! – Ударам па галаве, калі йшоў з працы дамоў. Хто й за што?! Пакуль што нічога няведама. Суровая рэальнасьць зямнога быту...

Успамінаецца песьня кампазытара Міколы Куліковіча, якую некалі мы, маладыя, любілі сьпяваць: «Жыцьцё наша быццам чаўны сярод мора, што бураю гоніць бязьлітасны лёс – то кіне у радасьць, то кіне у гора, то сьмехам частуе, то хвалямі сьлёз».

Аглядаючыся на пражыты год, думаем з удзячнасьцю пра тых, з кім трымалі лучнасьць, абменьваліся навінамі, думкамі, жартамі, а іншы раз і спачуваньнямі. Жыцьцё – салодка-горкая мікстура. Каб яна не здавалася вам лішне горкай, падаю выказваньне францускага гісторыка Алексіса дэ Токвіля: «Ведайце, што жыцьцё – гэта ані суцэльная пакута, ані суцэльная прыемнасьць, а паважная справа, якою трэба займацца з адвагай і ў духу самаахвярнасьці». Будзьма ж самаахвярнымі адно да аднаго.

Мы з Надзяй шчыра віншуем вас з Новым годам і Хрыстовым Нараджэньнем, зычым добра правесьці іх ды заставацца ў моцным здароўі й духовым камфорце.

Самэрсэт, Нью-Джэрзі, ЗША
XS
SM
MD
LG