Рэпартаж зь вёскі Беленькае Запароскай вобласьці Ўкраіны за 18 кілямэтраў ад лініі фронту
Нават там, дзе лінія фронту адносна стабільная, мірныя жыхары Ўкраіны жывуць пад ударамі: расейскія дроны рэгулярна атакуюць прыфрантавыя вёскі.
Карэспандэнт «Настоящего времени» пабываў у вёсцы Беленькае Запароскай вобласьці — усяго ў 18 кілямэтрах ад расейскіх пазыцый.
Начальніца мясцовага аддзяленьня Укрпошты Алена паказвае наступствы патрапляньня ў яе аддзяленьне расейскага бесьпілётніка: «Усе цэлыя, усе жывыя, ніхто не пацярпеў. Адзінае, што крыху галава баліць з-за кантузіі ў дзяўчынак».
Ад удару моцна пацярпеў дах, але столь вытрымала, кажа яна:
«Усе ўсё атрымаюць. Пасылкі ўсе цэлыя, бачыце, усё добра. Усё стаіць».
Алена кажа: хутка яна і калегі навядуць тут парадак і прадоўжаць працу — калі зноў нічога не здарыцца. Гэта ўжо другі прыцэльны «прылёт» па пошце за адну раніцу.
«Гэта ўсё проста каб запалохаць, каб адсюль выгнаць людзей. Ну, я так думаю», — разважае Алена.
Насупраць пошты — офіс мясцовай аграрнай кампаніі, які ўначы таксама пацярпеў ад удару бесьпілётніка.
«Даху няма, столь ўпала. Усё. Што я магу яшчэ сказаць. Кожны дзень такая сытуацыя», — распавядае фэрмэр Андрэй Казырацкі.
Наступствы расейскага ўдару па вёсцы Беленькае Запароскай вобласьці
Гаспадар аграфірмы Казырацкі скардзіцца: з-за абстрэлаў справы ідуць зусім дрэнна. Бо час ужо брацца за пасяўную.
«Мы ня можам выехаць [у поле], у мяне людзі баяцца, я не магу нікога прымусіць адназначна. Калі ў нас нічога не памяняецца ў Беленькім, то мы ўжо ўраджай сёлета зьбіраць ня будзем. І што рабіць з пайшчыкамі, як тлумачыць — ня ведаю», — кажа Андрэй.
Як і многія іншыя жыхары вёскі, ён ужо даўно абзавёўся дэтэктарамі дронаў. У такое яснае надвор’е яны залятаюць у сяло кожныя пятнаццаць хвілін.
Падчас інтэрвію дэтэктар спрацоўвае:
«Дрон! Хавайцеся, ідзіце сюды. Вось ён гудзіць. Вось яны ляцяць, пераварочваюцца. Так, зараз ён заходзіць, значыць, на „Нібулон“ да нас», — камэнтуе перамяшчэньне бесьпілётніка Андрэй Казырацкі.
Наступствы расейскага ўдару па вёсцы Беленькае Запароскай вобласьці
Кампанія «Нібулон» — адзін з найбуйнейшых вытворцаў і экспарцёраў сельгаспрадукцыі ва Украіне. На выходных тутэйшы філіял аграгіганта патрапіў пад авіяўдар. Абмежаваліся спалохам, расказвае вартаўнік Віктар:
«Гэта проста цуд, што мы так проста... А калі б яна вось тут сядзела, у гэтым пакоі, то з напарніцай маёй здарылася б дрэннавата».
Дроны бʼюць ня толькі па прадпрыемствах і інфраструктуры, але і па жыльлі. Пакуль здымачная група разам з жыхарамі хаваецца ад новага нападу, Тацяна — жонка Андрэя — паказвае, што здарылася з іх домам. Адзін з FPV нават патрапіў на камэру відэаназіраньня.
На вуліцах Беленькага машын амаль не відаць, мясцовыя жыхары перасоўваюцца на роварах ці мапэдах.
«Тое, што будавалася гадамі — разьбіваюць, сукі, за адну хвіліну, сэкунду наогул», — камэнтуе Андрэй Казырацкі, праяжджаючы па вёсцы на мотаролеры.
Разьбітыя склады, падбітая тэхніка і гара збожжа ўперамешку з абломкамі прафнасьцілу — гэта наступствы чарговага авіяўдару.
«Гэта быў ГАЗ-53. Вось тут была бочка, яно ўсё згарэла цалкам. Гэта сюды прыляцеў КАБ. Вось гэта незразумела, куды кузаў падзеўся, паляцеў... Але ў асноўным з таго боку. Вось гэта дзьве пліты сышло, адна на культыватары. Вунь хана трактару, ня ведаю, што рабіць. Збожжа — там, што застанецца, альбо не застанецца, — паказвае пашкоджанае прадпрыемства Андрэй. — Ну, і небясьпечна тут, яны ж прылятаюць да нас паглядзець, хто тут што хоча. Рамантаваць ніхто нічога не дае».
Беленькае стаіць на беразе Дняпра. На супрацьлеглым баку ракі — расейскае войска. Адлегласьць лёгка пераадольнае для сучасных дронаў — усяго 18 кілямэтраў. Пры гэтым тут працуюць сельсавет, крамы і шпіталь. Нават курсуюць маршруткі ў Запарожжа і назад. У сяле яшчэ застаюцца каля трох тысяч жыхароў.
«Будзем адбудоўваць ці што. Калі не зжывуць нас зусім зь вёскі. Таму што лётаюць кожныя пяць хвілін. Ляцяць і ляцяць», — кажа жыхарка вёскі Любоў.
«Страшна. Баімся. Асабліва я баюся. FPV-шак я баюся, усяго я баюся, — прызнаецца іншая жыхарка Беленькага, Ларыса. — У думках я ўжо задумваюся, каб адсюль выяжджаць».
