Аб гэтым ён заявіў пасьля вяртаньня з Кіева, які ён наведаў напярэдадні — другі раз з пачатку расейскага ўварваньня ва Ўкраіну.
Напярэдадні арганізатар «Эўравізіі» — Эўрапейскі трансьляцыйны зьвяз — заявіў, што насуперак правілам, па якіх конкурс павінна праводзіць краіна — пераможца папярэдняга году, налета з прычыны ваенных дзеяньняў і зьвязаных зь імі пагрозаў «Эўравізія» ня зможа прайсьці ва Ўкраіне.
Перамогу на конкурсе сёлета атрымаў украінскі гурт Kalush Orchestra — аднадушным галасаваньнем тэлегледачоў амаль ва ўсіх краінах Эўропы.
Паводле Джонсана, украінцы перамаглі на конкурсе «сумленна і справядліва» і мусяць змагчы правесьці яго ў 2023 годзе. Брытанскі прэм’ер зазначыў, што да наступнага конкурсу яшчэ амаль год, ён спадзяецца, што да таго моманту «ўсё будзе добра», і Ўкраіна атрымае магчымасьць яго правесьці. Паводле яго слоў, краіна гэтага заслугоўвае. Конкурс, на думку Джонсана, можа прайсьці ў Кіеве ці ў іншым «бясьпечным горадзе».
Пры гэтым арганізатары прапанавалі правесьці «Эўравізію-2023» менавіта Брытаніі, чый прадстаўнік заняў сёлета другое месца. Джонсан сказаў, што быў бы рады правядзеньню конкурсу ў Вялікай Брытаніі, але Ўкраіна заслугоўвае гэтага больш.
Арганізатары напярэдадні заявілі, што сумесна з украінскімі партнэрамі і іншымі спэцыялістамі ацанілі магчымасьць правядзеньня конкурсу ва Ўкраіне, у тым ліку з гледзішча бясьпекі, і прыйшлі да высновы, што гэта немагчыма. У міністэрстве культуры Ўкраіны, аднак, заявілі, што аспрэчаць гэтае рашэньне.
Украіна прымала «Эўравізію» двойчы: у 2005 і 2017 гадах — пасьля перамогі сваіх прадстаўнікоў. Пасьля перамогі Kalush Orchestra прэзыдэнт Уладзімір Зяленскі выказваў надзею, што ў будучыні конкурс пройдзе ў Марыюпалі, які ў момант правядзеньня «Эўравізіі-2022» быў абложаны расейскім войскам. Цяпер гэты горад, надзвычай моцна пацярпелы падчас баёў, пад кантролем Расеі і сэпаратыстаў «ДНР».
Расейскія войскі ў красавіку адступілі ад Кіева, і ўкраінская сталіца цяпер па-за зонай дзеяньня артылерыі. Аднак часам па ёй усё ж наносяць ракетныя ўдары.
Вайна Расеі супраць Украіны
- А 5-й гадзіне раніцы 24 лютага 2022 году кіраўнік Расеі Ўладзімір Пуцін заявіў пра пачатак ваеннай апэрацыі супраць Украіны на Данбасе на просьбу груповак «ДНР» і «ЛНР». 21 лютага падчас тэлезвароту да расейцаў Пуцін назваў так званыя «ДНР» і «ЛНР» незалежнымі дзяржавамі ў межах вобласьцяў. 22 лютага Савет Фэдэрацыі ратыфікаваў гэтае рашэньне.
- Расейскія войскі атакавалі ў тым ліку з тэрыторыі Беларусі, выкарыстоўваючы лётнішчы, базы і дарогі. Прадстаўнікі рэжыму Лукашэнкі апраўдваюць вайну, некаторыя яго праціўнікі лічаць тэрыторыю Беларусі акупаванай, многія заклікаюць да супраціву расейскім захопнікам. Насуперак заявам Пуціна пра атакі выключна на вайсковыя аб’екты, расейцы пачалі бамбіць школы, дзіцячыя садкі і жылыя кварталы ўкраінскіх гарадоў.
- 2 красавіка 2022 году, пасьля вызваленьня гораду Буча пад Кіевам, фотакарэспандэнты апублікавалі дзясяткі фатаздымкаў, на якіх відаць сотні нябожчыкаў, ахвяраў масавых забойстваў, учыненых расейскімі войскамі. Многія пахаваныя ў стыхійных брацкіх магілах. Вялікія разбурэньні прынесла расейская акупацыя і Барадзянцы.
- З 24 лютага 2022 году Расея захапіла толькі адзін абласны цэнтар — Херсон. Горад быў акупаваны расейскімі войскамі ў першыя дні вайны фактычна без баёў. Расейскія войскі адступілі зь яго і з правабярэжнай часткі Херсонскай вобласьці ў лістападзе 2022 году. Увосень 2022 году ўкраінскія войскі правялі маштабны контранаступ, у выніку якога расейскія сілы пакінулі большасьць сваіх пазыцый і ў Харкаўскай вобласьці.
- Нягледзячы на першапачатковыя заявы Пуціна пра тое, што акупацыя ўкраінскіх тэрыторыяў не ўваходзіць у пляны ўварваньня, 30 верасьня 2022 году была абвешчана анэксія чатырох вобласьцяў Украіны (Данецкай, Запароскай, Луганскай і Херсонскай), у тым ліку і тэрыторыяў, якіх Расея не кантралявала.
- 21 верасьня 2022 году Пуцін заявіў пра мабілізацыю ў Расеі. Пасьля гэтай заявы тысячы расейцаў накіраваліся на памежныя пункты і пачалі выяжджаць у Грузію, Казахстан, Армэнію, Манголію, Фінляндыю і іншыя краіны. У самой Расеі праціўнікі вайны падпалілі некалькі вайсковых камісарыятаў.
- У 2023 годзе Лукашэнка і Пуцін заявілі пра разьмяшчэньне ў Беларусі расейскай ядзернай зброі. 13 чэрвеня Лукашэнка сказаў, што частка ядзернай зброі ўжо дастаўлена з РФ у Беларусь. 16 чэрвеня Пуцін таксама заявіў, што першыя ядзерныя зарады ўжо дастаўленыя на тэрыторыю Беларусі, а астатнюю частку перамесьцяць «да канца лета або да канца году».
- 17 лістапада 2024 году тагачасны прэзыдэнт ЗША Джо Байдэн зьняў абмежаваньні на нанясеньне ўдараў амэрыканскай дальнабойнай зброяй па тэрыторыі Расеі.
- З прыходам да ўлады ў ЗША прэзыдэнта Дональда Трампа рэзка актывізавалася тэма магчымых мірных перамоваў. Улетку 2025 году Дональд Трамп правёў шэраг сустрэчаў, у тым ліку з Уладзімірам Зяленскім і Ўладзімірам Пуціным. Аднак дамовіцца пра мірнае пагадненьне ці прынамсі пра асабістую сустрэчу прэзыдэнтаў Украіны і Расеі не атрымалася. Агулам мірныя перамовы дагэтуль не далі істотных вынікаў.
- 1 чэрвеня 2025 году на Дзень расейскай авіяцыі Ўкраіна правяла маштабную апэрацыю «Павуціньне». Служба бясьпекі Ўкраіны зладзіла ўдары па авіябазах па ўсёй тэрыторыі Расеі, зьнішчыўшы дзясяткі расейскіх вайсковых самалётаў. Дакладна невядома, адкуль кіраваліся гэтыя дроны і ці выкарыстоўвалі яны штучны інтэлект для нацэльваньня на расейскія самалёты. Паводле ўкраінскага боку, дахі грузавікоў, дзе хаваліся дроны, адчынялі дыстанцыйна, каб дазволіць квадракоптэрам узьлятаць.
- З пачатку 2024 году па цяперашні час украінскія дроны пашкодзілі мноства расейскіх нафаперапрацоўчых заводаў, што прывяло да істотнага скарачэньня вытворчасьці нафтапрадуктаў у Расеі.
- Лінія фронту ва Украіне на працягу 2025 і на пачатку 2026 году заставалася адносна стабільнай. Пры гэтым расейскія войскі павольна прасоўваліся на асобных участках. З кастрычніка 2025 па сакавік 2026 году Расея захапіла каля 1833 км². На пачатку 2026 году ўкраінскія сілы правялі шэраг удалых контратак. У канцы красавіка 2026 году ўпершыню за доўгі час Ўкраіна адваявала больш тэрыторыі, чым страціла.
Незалежная праверка інфармацыі пра ваенныя дзеяньні, якую даюць афіцыйныя асобы розных бакоў, не заўсёды магчымая.