Каракіна дыскваліфікавалі за парушэньне артыкула 2.2.10 Кодэксу этыкі FIDE. Ён прымяняецца, калі гульня ў шахматы, FIDE або зьвязаныя з ёю фэдэрацыі «неапраўдана паўстаюць у неспрыяльным сьвятле і тым самым наносіцца шкода іх рэпутацыі».
Пакараньне зьвязана з тым, што Каракін публічна падтрымаў расейскае ўварваньне ва Ўкраіну і прэзыдэнта Расеі Ўладзіміра Пуціна і працягнуў выступаць у яго падтрымку, нягледзячы на асуджэньне з боку FIDE.
У тэлеграм-канале расейскага гросмайстра пад назвай «Шахматны патрыятызм» рэгулярна зьяўляюцца пасты ў падтрымку вайны. У прыватнасьці, 21 сакавіка быў апублікаваны «зварот да адэкватных украінцаў», у якім Каракін фактычна заклікае Ўкраіну здацца, заяўляючы, што ў яе няма шанцаў на перамогу.
Дыскваліфікацыя Каракіна не дазволіць яму згуляць у турніры прэтэндэнтаў на званьне чэмпіёна сьвету, які пройдзе з 16 чэрвеня па 7 ліпеня. Раней ён ужо гуляў у матчы на першынство сьвету, але саступіў чэмпіёну Магнусу Карлсэну.
З прычыны ваеннай агрэсіі Расеі ва Ўкраіне зборныя РФ і Беларусі часова выключаныя са спаборніцтваў FIDE. У індывідуальных турнірах, аднак, шахматысты краін-агрэсараў змогуць гуляць пад сьцягам FIDE.
Прэзыдэнт FIDE, былы высокапастаўлены расейскі чыноўнік Аркадзь Дварковіч, выступіў з асуджэньнем вайны і за мір, хоць наўпрост і не заявіў аб адказнасьці Расеі за агрэсію. Ён таксама выказаўся ў падтрымку ўкраінскіх шахматыстаў.
«Войны — гэта найгоршае, з чым можна сутыкнуцца ў жыцьці. Любая вайна. Усюды. Войны ня проста забіваюць неацэнныя жыцьці. Войны забіваюць надзеі і спадзяваньні, замарожваюць або руйнуюць адносіны і сувязі. Гэта тычыцца і гэтай вайны. Мае думкі з украінскімі цывільнымі асобамі, у тым ліку многімі гульцамі, якія цяпер у небясьпецы і якія ня могуць спаборнічаць або нават думаць пра шахматы падчас вайны», — сказаў Дварковіч у інтэрвію.
Гэтыя словы выклікалі рэзкую рэакцыю аднаго з кіраўнікоў «Адзінай Расеі» Андрэя Турчака, які абвінаваціў Дварковіча ў «нацыянал-здрадзе». Пасьля гэтага Дварковіч сышоў з пасады прэзыдэнта фонду «Сколкава», які ён займаў з 2018 году.
Вайна Расеі супраць Украіны
- А 5-й гадзіне раніцы 24 лютага 2022 году кіраўнік Расеі Ўладзімір Пуцін заявіў пра пачатак ваеннай апэрацыі супраць Украіны на Данбасе на просьбу груповак «ДНР» і «ЛНР». 21 лютага падчас тэлезвароту да расейцаў Пуцін назваў так званыя «ДНР» і «ЛНР» незалежнымі дзяржавамі ў межах вобласьцяў. 22 лютага Савет Фэдэрацыі ратыфікаваў гэтае рашэньне.
- Расейскія войскі атакавалі ў тым ліку з тэрыторыі Беларусі, выкарыстоўваючы лётнішчы, базы і дарогі. Прадстаўнікі рэжыму Лукашэнкі апраўдваюць вайну, некаторыя яго праціўнікі лічаць тэрыторыю Беларусі акупаванай, многія заклікаюць да супраціву расейскім захопнікам. Насуперак заявам Пуціна пра атакі выключна на вайсковыя аб’екты, расейцы пачалі бамбіць школы, дзіцячыя садкі і жылыя кварталы ўкраінскіх гарадоў.
- 2 красавіка 2022 году, пасьля вызваленьня гораду Буча пад Кіевам, фотакарэспандэнты апублікавалі дзясяткі фатаздымкаў, на якіх відаць сотні нябожчыкаў, ахвяраў масавых забойстваў, учыненых расейскімі войскамі. Многія пахаваныя ў стыхійных брацкіх магілах. Вялікія разбурэньні прынесла расейская акупацыя і Барадзянцы.
- З 24 лютага 2022 году Расея захапіла толькі адзін абласны цэнтар — Херсон. Горад быў акупаваны расейскімі войскамі ў першыя дні вайны фактычна без баёў. Расейскія войскі адступілі зь яго і з правабярэжнай часткі Херсонскай вобласьці ў лістападзе 2022 году. Увосень 2022 году ўкраінскія войскі правялі маштабны контранаступ, у выніку якога расейскія сілы пакінулі большасьць сваіх пазыцый і ў Харкаўскай вобласьці.
- Нягледзячы на першапачатковыя заявы Пуціна пра тое, што акупацыя ўкраінскіх тэрыторыяў не ўваходзіць у пляны ўварваньня, 30 верасьня 2022 году была абвешчана анэксія чатырох вобласьцяў Украіны (Данецкай, Запароскай, Луганскай і Херсонскай), у тым ліку і тэрыторыяў, якіх Расея не кантралявала.
- 21 верасьня 2022 году Пуцін заявіў пра мабілізацыю ў Расеі. Пасьля гэтай заявы тысячы расейцаў накіраваліся на памежныя пункты і пачалі выяжджаць у Грузію, Казахстан, Армэнію, Манголію, Фінляндыю і іншыя краіны. У самой Расеі праціўнікі вайны падпалілі некалькі вайсковых камісарыятаў.
- У 2023 годзе Лукашэнка і Пуцін заявілі пра разьмяшчэньне ў Беларусі расейскай ядзернай зброі. 13 чэрвеня Лукашэнка сказаў, што частка ядзернай зброі ўжо дастаўлена з РФ у Беларусь. 16 чэрвеня Пуцін таксама заявіў, што першыя ядзерныя зарады ўжо дастаўленыя на тэрыторыю Беларусі, а астатнюю частку перамесьцяць «да канца лета або да канца году».
- 17 лістапада 2024 году тагачасны прэзыдэнт ЗША Джо Байдэн зьняў абмежаваньні на нанясеньне ўдараў амэрыканскай дальнабойнай зброяй па тэрыторыі Расеі.
- З прыходам да ўлады ў ЗША прэзыдэнта Дональда Трампа рэзка актывізавалася тэма магчымых мірных перамоваў. Улетку 2025 году Дональд Трамп правёў шэраг сустрэчаў, у тым ліку з Уладзімірам Зяленскім і Ўладзімірам Пуціным. Аднак дамовіцца пра мірнае пагадненьне ці прынамсі пра асабістую сустрэчу прэзыдэнтаў Украіны і Расеі не атрымалася. Агулам мірныя перамовы дагэтуль не далі істотных вынікаў.
- 1 чэрвеня 2025 году на Дзень расейскай авіяцыі Ўкраіна правяла маштабную апэрацыю «Павуціньне». Служба бясьпекі Ўкраіны зладзіла ўдары па авіябазах па ўсёй тэрыторыі Расеі, зьнішчыўшы дзясяткі расейскіх вайсковых самалётаў. Дакладна невядома, адкуль кіраваліся гэтыя дроны і ці выкарыстоўвалі яны штучны інтэлект для нацэльваньня на расейскія самалёты. Паводле ўкраінскага боку, дахі грузавікоў, дзе хаваліся дроны, адчынялі дыстанцыйна, каб дазволіць квадракоптэрам узьлятаць.
- З пачатку 2024 году па цяперашні час украінскія дроны пашкодзілі мноства расейскіх нафаперапрацоўчых заводаў, што прывяло да істотнага скарачэньня вытворчасьці нафтапрадуктаў у Расеі.
- Лінія фронту ва Украіне на працягу 2025 і на пачатку 2026 году заставалася адносна стабільнай. Пры гэтым расейскія войскі павольна прасоўваліся на асобных участках. З кастрычніка 2025 па сакавік 2026 году Расея захапіла каля 1833 км². На пачатку 2026 году ўкраінскія сілы правялі шэраг удалых контратак. У канцы красавіка 2026 году ўпершыню за доўгі час Ўкраіна адваявала больш тэрыторыі, чым страціла.
Незалежная праверка інфармацыі пра ваенныя дзеяньні, якую даюць афіцыйныя асобы розных бакоў, не заўсёды магчымая.