У гэтых гарадах Данецкай вобласьці пабываў карэспандэнт тэлеканалу «Настоящее время».
Супрацоўнік паліцыі ў Данецкай вобласьці Павел Дзячэнка паказвае ў тэлефоне відэазапіс таго, як расейскія самалёты скідалі бомбы на Краматорск, Славянск і бліжэйшыя вёскі:
«Адзін з апошніх абстрэлаў — гэта цэнтральная частка гораду, непасрэдна дзе мы зараз знаходзімся, за сто мэтраў, напэўна, адсюль — дзьве авіябомбы ўпалі».
Паліцэйскія парамэдыкі ратуюць параненых пасьля расейскіх удараў, іх аддзел створаны спэцыяльна для такіх выпадкаў. Яны выяжджаюць надаваць першую дапамогу ў самых небясьпечных сытуацыях.
На кадрах з такогап выезду Дзьмітрый і Ігар ратуюць дваіх дзяцей, маці і бацьку, эвакууюць іх праз вакно. Пасьля ўдару авіябомбы ўваход у пад’езд заблякавала, у доме пачаўся пажар, сямʼя апынулася ў пастцы.
Настусптвы расейскага ўдару ў Славянску, 10 сакавіка 2026 году
«Уваход быў цалкам у агні, мы не змаглі туды зайсьці, а яны не змаглі адтуль выйсьці», — апавядае паліцыянт Дзьмітрый Каладзюк.
«У нас ёсьць Nissan Patrol, мы падагналі яго да другога паверху, залезьлі на яго, зьнялі дзяцей, сямʼю і ўжо надалі ім усю неабходную дапамогу, сагрэлі і адвезьлі да сваякоў», — дадае яго калега Ігар Зелік.
З набліжэньнем лініі фронту выездаў штораз больш, кажа Дзьмітрый Каладзюк:
«Як бы ні было сумна, лінія фронту набліжаецца, і таму абстрэлаў стала больш. Тыя ж самыя FPV-дроны на ўскраіны Краматорску залятаюць».
Паліцэйскім парамэдыкам даводзіцца езьдзіць па Краматорску з дэтэктарам дронаў, кажа Ігар Зелік.
Расея атакавала авіябомбамі Краматорск. Люты 2026 году
У гэты час іншы паліцыянт, Генадзь Юдзін, з камандай спэцыяльнага аддзелу «Белыя анёлы» накіроўваецца ў Дружкаўку, за пяць кілямэтраў ад Краматорску.
Горад пусты, ад яго яшчэ бліжэй да перадавой. На вуліцах ні людзей, ні машын. Зрэдку можна ўбачыць наземныя дроны, якія езьдзяць па апусьцелых дарогах. Перамяшчацца па горадзе вельмі небясьпечна. Які-хаця транспарт атакуюць расейскія дроны. Каля дарог стаяць згарэлыя аўтамабілі.
«Кожны дзень мы заяжджаем у Дружкаўку і бачым новыя разбурэньні цывільнай інфраструктуры. Таксама кожны дзень вораг палюе на цывільныя аўтамабілі з дапамогай FPV-дронаў. Кожны дзень у нас у Дружкаўцы ёсьць загінулыя і параненыя», — кажа Генадзь Юдзін.
У Дружкаўцы абʼявілі прымусовую эвакуацыю семʼяў зь дзецьмі. На момант здымак такіх семʼяў заставалася 11. Паліцыянты вывозяць і дарослых — паводле заявак.
Нягледзячы на абстрэлы, у горадзе жывуць, а дакладней, выжываюць яшчэ сем тысяч мясцовых жыхароў. Да поўнамаштабнага ўварваньня тут жылі ў восем разоў больш людзей.
Кавярня ў Краматорску, люты 2026 году
Дзейнічаць трэба вельмі хутка. Пакуль людзі сьпяшаюцца па торбы, паліцыянт Аляксандар Шылкоў адсочвае сытуацыю.
«Учора быў атакаваны такі ж аўтамабіль у Дружкаўцы. Таксама белы, проста цывільны аўтамабіль», — апавядае ён.
Торбы ў машыну — і апэратыўна на наступны адрас. Сяргей адным з апошніх пакідае свой шматпавярховік. Іншы мясцовы жыхар, Юрый, расказвае, як а пятай раніцы непадалёк раздаваліся выбухі:
«Сёньня ў пяць гадзін як жахнула, два КАБы [карэктаваныя авіябомбы. — РС], напэўна, ня ведаю. Сьвяцілася неба ўсё. Дом вось так задрыжаў».
У наступным пункце да нас далучаецца Натальля.
«Разьлічылася з працы, у садку працавала, садок разбамбілі. Цяпер ужо ўсё, ні дзетак, нічога», — так яна тлумачыць сваё рашэньне нарэшце зьехаць.
Дарога ў Краматорску, люты 2026 году
Паліцыянт Уладзімір Макараў кажа, што эвакуацыя магчымая не заўсёды:
«Бываюць такія дні, калі варожая авіяцыя і дроны больш за ўсё актыўныя — гэта яснае надворʼе, для нас гэта ня вельмі добра. Бывае, чакаем, пакуль сытуацыя дазволіць заехаць, і ўсё роўна забіраем людзей».
З прычыны набліжэньня расейскіх войскаў людзі пачалі выяжджаць і з Славянску, і з Краматорску, расказвае Павел Дзячэнка:
«Кожны такі абстрэл, асабліва масаваны, магутны, — ён падштурхоўвае людзей. Калі прыяжджаеш на месца абстрэлу, шмат такога чуеш, што „гэта знак“, і людзі прымаюць рашэньне, выяжджаюць».
У Краматорску і Славянску, нягледзячы на тое, што мясцовыя жыхары зьяжджаюць, на вуліцах па-ранейшаму шмат людзей і машын. Нам патлумачылі, што ў гарадах вельмі шмат перасяленцаў: нехта жыў у Канстанцінаўцы, а калі да яе вельмі блізка падышоў фронт, людзі пераехалі ў Дружкаўку. Калі стала немагчыма жыць у Дружкаўцы, мясцовыя жыхары перабраліся ў Краматорск ці Славянск.
Гэтыя гарады — апошнія буйныя населеныя пункты Данецкай вобласьці перад Харкаўскай, у якіх яшчэ хоць неяк цячэ жыцьцё і нават працуюць кавярні, калі, вядома, не зважаць на тое, што і ў Краматорск ужо залятаюць FPV-дроны, а ў паветры бачныя расейскія самалёты, што скідваюць бомбы.
Цэнтральная плошча Краматорску, люты 2026 году
За Славянскам і Краматорскам пачынаецца Харкаўская вобласьць. Большасьць паліцыянтаў у Данецкай вобласьці — таксама ўнутраныя перасяленцы, якім давялося пакінуць свае дамы.
«Пачынаў з Аўдзееўкі, потым Ачарэціна, Гродаўка, Мірнаград, Пакроўск, Дабрапольле. Бачыш гэтыя разбурэньні — адчуваецца, што вораг цалкам зьнішчае нашы гарады і вёскі ў Данецкай вобласьці, у нашай Украіне, і не пакідае пасьля сваіх абстрэлаў нічога», — кажа Генадзь Юдзін.
А самае страшнае, расказваюць парамэдыкі Ігар і Дзьмітрый, — ратаваць пасьля такіх абстрэлаў параненых маленькіх дзяцей. Яшчэ страшней, калі хтосьці з бацькоў гэтых малых гіне.