Лінкі ўнівэрсальнага доступу

Як лельчыцкія гастарбайтэры разьвіталіся з расейскім заробкам


Гастарбайтары зь Лельчыцаў Руслан Грэська і Аляксандар Буцько

15 жніўня суд Калінкавіцкага раёну аштрафаваў двух маладых жыхароў Лельчыцаў на 60 базавых велічыняў (кожнага на 1380 рублёў) на падставе ўказу № 49 «Аб забесьпячэньні парадку пры ажыцьцяўленьні валютных апэрацый» і пастанавіў канфіскаваць у іх па 100 тысяч расейскіх рублёў у даход дзяржавы — за тое, што атрымалі заробак расейскімі банкнотамі.

Гэтая гісторыя больш нагадвае дэтэктыў — з сумным фіналам для гастарбайтэраў зь беларускага райцэнтру Лельчыцы. Аляксандар Буцько і Руслан Грэська будавалі ў Маскве розныя офісы ды іншыя мураванкі.

У Аляксандра там нават свая фірмачка зарэгістраваная — ТАА «Сыстэмнае капітальнае будаўніцтва». Гэта каб «расейскія браты» ня тыкалі кожны раз з нагоды і безь яе: «Ты тут ніхто і зваць цябе ніяк». Фірма зарэгістраваная ў Адзіным дзяржаўным рэестры юрыдычных асобаў Расеі, у Фэдэральнай падатковай службе.

Толькі вось незадача — не кантралююць ні гэтыя, ні іншыя структуры разьлікі паміж расейскімі заказчыкамі й беларускімі выканаўцамі. Бывае, гнуць беларусы сьпіны на будоўлі, а як даходзіць да разьліку — устань і пасунься.

«Сустрэнемся ў АБЭП»

«Мы працавалі на замову Анатоля Сныцарава. Сам ён родам з Мазыра, але ўжо мае расейскае грамадзянства, — кажа Аляксандар Буцько. — Разьлічваўся ён нерэгулярна, і мы вырашылі спыніць зь ім працоўныя стасункі. Відаць, не спадабалася. Прыслаў электроннае паведамленьне: «Вы ад працы адмовіліся, таму не звані і не турбуйся. Я ад словаў не адмаўляюся. Сустрэнемся ў АБЭП Гомельскай вобласьці».

Пакуль Буцько й Грэська былі ў Маскве, Сныцараў зь імі так і не разьлічыўся. Казаў, ня мае магчымасьці. На пагрозу лельчукі наагул махнулі рукой — з гарачкі чалавек выпаліў, прыстрашыў, каб не дакучалі.

«13 ліпеня Сныцараў патэлефанаваў мне і сказаў, што 17 ліпеня прыедзе ў Мазыр да свайго сваяка й намесьніка Дзьмітра Нікіценкі і прывязе нам заробленыя грошы», — тлумачыў у судзе Аляксандар Буцько.

У названы дзень Сныцараў сапраўды быў у Мазыры, прасіў лельчукоў прыехаць да яго ў горад. Але за пятнаццаць хвілін да прызначанага часу ператэлефанаваў на мабільнік Аляксандра і прапанаваў кіравацца ў прыдарожную кавярню «У лукоморья», што паблізу вёскі Сітня Калінкавіцкага раёну, пры выезьдзе з мазырскай шашы на трасу Кобрынь — Гомель — Бранск.

Кавярня
Кавярня

«Мы рванулі ў тое „Лукамор’е“ ў надзеі атрымаць заробак, — кажа Руслан Грэська. — Разумееце, у мяне двое дзяцей, жонка ў дэкрэце, ды яшчэ дом будую — капейку з капейкай ледзь сточваю. У Аляксандра — трое дзетак. Жонка яго акурат з двума меншымі была з намі ў машыне».

«Схавайце грошы — ветрам зьнясе»

Прыехалі лельчукі, селі за столік. Сныцараў зь імі. Абрадаваў — сапраўды прывёз грошы, па сто тысяч расейскіх.

«Пішыце расьпіскі», — закамандаваў госьць. І прадыктаваў, што менавіта трэба пісаць. Руслану — што гэта заробак яго й Таболіча. Буцько нібыта меўся дзяліцца зь Юдзенкам.

Калі хлопцы пералічылі грошы, параіў: «Ды схавайце вы, каб ветрам са стала ня зьдзьмула».

І як толькі лельчукі паклалі грошы ў кішэні, з альтанкі, што мэтраў за дваццаць, падняліся трое і мігам да століка: «Мы зь міліцыі».

«Валянцін Хомчыц прадставіўся супрацоўнікам АБЭП Лельчыцкага РАУС — я яго ведаў. Віктар Навіцкі — опэрупаўнаважаным, хоць ён начальнік ізалятара ў Лельчыцах. Трэці назваўся Мікалаем, супрацоўнікам аддзелу па барацьбе з наркотыкамі Мазырскага РАУС. Гэты апошні й стаў з ходу вінаваціць нас, што нібыта бачыў, як мы перадалі Сныцараву скрутак зь белым парашком, а Сныцараў нам — грошы. Запрасілі нейкіх дзьвюх дзяўчат панятымі, хацелі нават рабіць ператрус у маёй машыне, але ўбачылі там жонку і дзяцей і пераключыліся на расейскія грошы. У пратаколах гэты трэці нідзе ня значыцца. І новых панятых прывялі — мужчын», — працягвае Буцько.

«Хто гэты трэці? І чаму яго няма ў пратаколах?» — запыталася судзьдзя Сьвятлана Кугейка ў старшага опэрупаўнаважанага АБЭП Хомчыца, які выступаў сьведкам у судзе. Гэта цікавіла й адваката лельчыцкіх жыхароў Валянціна Нісьцюка.

«Ён не праводзіў ніякіх апэратыўных дзеяньняў, — казаў Хомчыц. — Гэта быў супрацоўнік Мазырскага міжраённага аддзелу Дэпартамэнту фінансавых расьсьледаваньняў КДК Сулім. Я яго паінфармаваў, што будзе перадача расейскіх грошай, ён выявіў інтарэс і прысутнічаў».

Суд Калінкавіцкага раёну
Суд Калінкавіцкага раёну

Суд высьвятляў у Валянціна Хомчыца: ці тлумачылі Аляксандар Буцько й Руслан Грэська пры затрыманьні, за што атрымалі расейскія грошы?

«Казалі, што зарабілі ў Расеі. Але дзе, што й як — фірма там у іх ці што іншае — я не высьвятляў. Буцько патлумачыў, што на той момант ён не працаваў — я так і запісаў у пратаколе затрыманьня. Адміністрацыйны пратакол на парушэньне ўказу аб валютных апэрацыях складала падатковая інспэкцыя Калінкавіцкага раёну. Мы перадалі ім грошы й расьпіскі».

У лельчыцкіх гастарбайтараў паўстала пытаньне і наконт таго, чаму не складалі пратакол у дачыненьні да Анатоля Сныцарава, які перадаваў ім расейскія грошы?

«Дык за перадачу грошай адказнасьці няма», — адказаў Хомчыц.

«Аднаклясьнікі» й дама ў бікіні

Пікантная сытуацыя выявілася падчас высьвятленьня асабістых стасункаў Валянціна Хомчыца і расейскага грамадзяніна беларускага паходжаньня, які перадаваў грошы.

Менскі адвакат Валянцін Нісьцюк, які прадстаўляў інтарэсы Буцька й Грэські, паінфармаваў суд, што ягоныя давернікі знайшлі ў сацыяльнай сетцы «Аднаклясьнікі» фатаздымак жонкі Хомчыца ў купальніку — на лецішчы Сныцарава на Чорным моры. На заднім пляне й сам Хомчыц. Здымак жыхары Лельчыц раздрукавалі: адразу пазналі тое «прычарнаморскае лукамор’е» Анатоля Сныцарава, бо раней будавалі яго.

«Я быў у адпачынку, заяжджаў да Сныцарава, але гэта было ўжо пасьля адміністрацыйнай справы. Я і ў Маскве быў. Мы праводзім праверку наконт вярбоўкі беларускіх грамадзянаў на працу ў Расею. Вы мяне абражаеце! Вам жонка згоды не давала на выкарыстаньне гэтых здымкаў! Перадайце, перадайце іх суду».

Валянцін Хомчыц расхваляваўся. Стаў дапытвацца ў адваката, не зважаючы на судовае паседжаньне: «Як ваша прозьвішча, мужчына ў белых шкарпэтках? Далучыце, далучыце здымкі да справы!»

На просьбу самога Хомчыца адвакат і прасіў суд далучыць іх да адміністрацыйных матэрыялаў. Але судзьдзя Кугейка адхіліла прапанову як не датычную да справы.

Валянцін Хомчыц не дае выехаць «Мэрсэдэсу» адваката
Валянцін Хомчыц не дае выехаць «Мэрсэдэсу» адваката

Зрэшты, оперупаўнаважаны Хомчыц і пасьля суду настойваў, каб адвакат Нісьцюк аддаў жончыны здымкі зь лецішча Сныцарава. Нават стаў ззаду аўтамабіля адваката, каб ня даць яму выехаць са стаянкі. І казаў: «Во, аўтамабіль харошы! Вы на маёй жонцы грошы зарабляеце!»

Давялося выклікаць дзяжурную брыгаду калінкавіцкіх міліцыянтаў.

Пра змову й штраф

Самі фігуранты адміністрацыйнай справы — Аляксандар Буцько і Руслан Грэська — ня лічаць сябе вінаватымі ў парушэньні ўказу.

«Мы працуем у Расеі на законных падставах, атрымліваем грошы ў расейскіх рублях, плацім „расеяй“ падаткі. Мы не рабавалі, не забівалі, не разьлічваліся за нейкі тавар ці паслугу расейскімі грашыма. Нам перадалі наш заробак — і цяпер за яго й караюць. Лічу, што была змова Сныцарава зь міліцыянтамі», — кажа Аляксандар.

Руслан дадае, што сам ён раней працаваў электрыкам у Лельчыцкай ПМК:

«Пакінуў працу з прычыны мізэрных заробкаў. У мяне сям’я, другое дзіцятка нарадзілася. У Расею ежджу на заробкі, бо дома нявыкрутка. Будзем абскарджваць штраф. Такіх, як я, у Лельчыцах дзясяткі, у Беларусі — тысячы».

Ваша меркаваньне

Паказаць камэнтары

XS
SM
MD
LG