Навіну аб атрыманьні Алесем Бяляцкім Нобэлеўскай прэміі міру Уладзь Лабковіч засьпеў падчас знаходжаньня ў СІЗА на Валадарскага. Ён узгадвае, што тады інфармацыйная блякада была не такой моцнай і зьвесткі з волі часам даходзілі нават праз канваіраў.
«Па-мойму, гэта было нават у сам дзень прысуджэньня прэміі, — расказвае Уладзь. — Я быў у камэры, мы тады знаёміліся з матэрыяламі крымінальнай справы. Чакаў, калі мяне зноў выведуць у кабінэт, дзе гэта адбывалася. І тут адчыняецца „кармушка“, грукае канвойны і кажа: „Лабковіч, Лабковіч! Хадзі сюды!“. Я падыходжу, кажу яму: „Ну што?“. А ён мне: „Ты не ведаеш, я толькі што пачуў. Твайму Бяляцкаму далі Нобэлеўскую прэмію!“. Я яму адказваю, ды ну, хопіць жартаваць, ерунда нейкая. Не веру я ў гэта. А ён настойвае: „Ды дакладна. Я перад выхадам на працу пагартаў усе гэтыя вашыя каналы, пераправерыў. Не фэйк“. Ён такі радасны быў, нават павіншаваў мяне».
Лабковіч кажа, што нягледзячы на шчырыя пачуцьці канваіра ўсё ж яму не паверыў. Праз некалькі дзясяткаў хвілін, у чарзе на «кабінэты» ён сустрэў самаго Бяляцкага.
«Кажу яму, Алесь, вас можна віншаваць? Вы атрымалі Нобелеўскую прэмію, — узгадвае Уладзь. — Ён мне адказвае, што нічога не ведае пакуль. Не ўяўляе, што гэта так. Пакуль рана яшчэ віншаваць, маўляў. Пасьля мяне адвялі ў пакой да сьледчага і ён мне першае што сказаў: „Я ніколі не думаў у жыцьці, што буду дапытваць Нобелеўскага ляўрэата“. Я яму адказаў, што слава канешне такая сабе. Але гэта можа стаць найвялікшай падзеяй у жыцьці. І ён адказаў, што дакладна. Я толькі тады паверыў, што ўсё гэта пра Нобелеўскую прэмію праўда».
Праваабаронца расказвае, што першымі эмоцыямі з гэтай нагоды была радасьць. Хаця Уладзь таксама разумеў, што атрыманьне Бяляцкім Нобэлеўскай прэміі можа не лепшым чынам паўплываць на будучы прысуд і стаўленьне з боку адміністрацыі турмаў. Але сам момант быў радасным.
Цалкам размова з Уладзем Лабковічам будзе апублікаваная на сайце і ў сацыяльных сетках Свабоды 8 студзеня.
Форум