Лінкі ўнівэрсальнага доступу

Протаярэй Сергій Лепін пра раскол царквы, «русский мир», п’яных сьвятароў і сваю сям’ю


Яго часта называюць прэс-сакратаром Беларускай праваслаўнай царквы, але насамрэч некалькі сакратароў акурат яму падначаленыя: протаярэй Сергій Лепін — старшыня Сынадальнага інфармацыйнага аддзелу Беларускага экзархату. Айцец Сергій яшчэ і настаяцель Праабражэнскай царквы ў мястэчку Ракаў.

Сьвятар, праваслаўны функцыянэр, муж, бацька, беларус Сергій Лепін даў вялікае інтэрвію Радыё Свабода. Поўная гутарка — у відэа.​

«Сытуацыя з рашэньнем менскага Сыноду сумная, але не эксклюзіўная»

«Нешта падобнае было ў нашых адносінах з Канстантынопалем у дачыненьні да рэлігійнага жыцьця ў Эстоніі. А калі шукаць нешта падобнае па маштабах і кананічнай сутнасьці, то з 2014 году існуе эўхарыстычны разлад паміж Антыяхійскай і Ерусалімскай цэрквамі».

«Шрамко пакараны за некарпаратыўныя паводзіны»

«Аляксандар Шрамко звольнены са сваёй сьвятарскай пасады. Ён працягвае быць сьвятаром, але ён пазбаўлены сваёй сьвятарскай дзеяздольнасьці. І гэта здарылася празь яго некарпаратыўныя паводзіны».

«На Афон нельга, і гэта пытаньне дысцыпліны»

«Беларускім праваслаўным, якія адносяцца да Маскоўскага патрыярхату, нельга ўдзельнічаць у набажэнствах у храмах Канстантынопальскага патрыярхату. Але гэта ня значыць, што там хлеб не ператвараецца ў Цела Хрыста. Праблемы нашых адносінаў зводзіцца да кананічных, а не дагматычных. Гэта пытаньне дысцыпліны».

«Царква можа вучыць і крытыкаваць уладу»

«Царква лічыць сваім абавязкам вучыць народ, а значыць — і дзяржаву».

«Царква не выказваецца, каб не станавіцца на бок той ці іншай палітычнай партыі»

«Царква выказваецца па рэзанансных тэмах, але пры гэтым імкнецца ня стаць пад чыесьці сьцягі. Напрыклад, Курапаты — ставіць ці ня ставіць крыжы. Здаецца, звычайная тэма, якую можна было б паспрабаваць вырашыць і без усякіх палітычных партый. Але не — і тут палітычныя партыі. А пасьля зьдзіўляюцца, што ёсьць хтосьці, а няма нас. Таму што мы не бяром удзелу ў палітычнай барацьбе».

«Мы супраць дзедаўшчыны, але навошта пра гэта яшчэ раз гаварыць?»

«Мы супраць забойстваў, мы супраць гвалту, мы супраць рабаўніцтва, разбою. Але ці трэба гэта ўдакладняць асобна ў кожным выпадку? Зразумела, ёсьць тэхналёгіі, якія б дазволілі нам дадаткова прапіярыцца. Ну, я думаю, што ніхто не сумняваецца, што праваслаўная царква супраць дзедаўшчыны. Я таксама не сумняваюся, што і ўлады супраць дзедаўшчыны».

«Ня трэба ўсё рускае аддаваць расейцам»

«Ёсьць два кантэксты ўжываньня слова „рускі“. Напрыклад, Вялікае Княства Літоўскае было і Рускім. Старажытныя Менскае, Віцебскае, Полацкае княствы таксама былі рускія. Але яны не былі расейскімі. І гаварыць, што мы ўсё рускае павінны аддаць расейцам, было б няправільна. Тое самае і з „русским миром“. Ёсьць „русский мир“ як пэўная палітычная дактрына, якая ўяўляе сабой спробу адбудаваць Расейскую імпэрыю — гэта адно. А ёсьць „русский мир“ — як кананічная тэрыторыя Рускай праваслаўнай царквы, зона кананічнай адказнасьці Рускай праваслаўнай царквы — гэта нешта іншае».

«Ёсьць цыбуліны, якія мне падабаюцца»

«Цыбуліны на праваслаўных храмах бываюць розныя. І многія дасьледчыкі кажуць, што першыя цыбуліны зьяўляюцца ў нас тут, няхай і не залатыя. Напрыклад — храмы Полацкага манастыра. Увогуле, ёсьць цыбуліны, якія мне падабаюцца і якія я лічу адпаведнымі гістарычнаму кантэксту. А ёсьць цыбуліны, якія мне не падабаюцца. Ёсьць шпілі, якія мне падабаюцца, тэма шпіляў зараз актуальная».

«Курапаты — гэта мэтафара»

«Курапаты для нас — гэта сьвятое месца. Гэта могілкі, гэта месца жахлівых масавых забойстваў і гэта помнік гісторыі і культуры. Але Курапаты — гэта і ня толькі дакладнае месца, гэта яшчэ і мэтафара ўсіх могілак, усіх забітых у гэтыя жудасныя часы. Мы спадзяёмся, што там зьявіцца неўзабаве якая-небудзь каплічка».

«Пікеты — гэта дэмакратычнае права»

«Людзі, якія пратэстуюць супраць рэстарацыі „Поедем поедим“, маюць права быць нязгоднымі і маюць права на пікеты. Але адно права не павінна перашкаджаць праву іншых весьці бізнэс. Я лічу, што перашкаджаць весьці бізнэс у адпаведнасьці з атрыманым дазволам можа толькі суд. Разам з тым рашэньне пра надзяленьне правам будаваць там рэстарацыю не беззаганнае, мякка кажучы. І добра, што мы з гэтым не пагаджаемся».

«Поп, рабін, мула — пастаянныя пэрсанажы анэкдотаў»

«Інтэнцыі да сьвятасьці ў кожным народзе абцяжарваюцца здольнасьцю да прафанацыі і нават блюзьнерства. Гэта па-першае. А па-другое, тое, што выдае пошукавік пасьля слова „батюшка“, адлюстроўвае попыт з боку людзей. Чаму гэта так — няпростае літаратуразнаўчае пытаньне. Але ў нас таксама ёсьць пачуцьцё гумару, і мы таксама жартуем, у тым ліку пра журналістаў».

«У мяне трое дзяцей: жонка і дзьве дачкі»

«Я звычайны муж, мая жонка — звычайная жанчына. Так, мы молімся, у нас ёсьць сьвечкі і іконы, але мы, бывае, і паспрачаемся, і пасварымся. Бывае, што і дочкі нешта пачуюць у свой адрас».

«ЛГБТ — гэта хвароба»

«У ЛГБТ-людзей ёсьць свае правы. Яны людзі — такія, як і я. У іх ёсьць правы на ўсе правы, якія гарантуе наша Канстытуцыя — на абарону іх жыцьця, на адукацыю, на працу, на мэдыцынскае абслугоўваньне. Але мы не пагаджаемся з тым, што гомасэксуальнасьць — гэта норма. ЛГБТ — гэта хвароба, гэта парушэньне сэксуальнасьці чалавека. А калі кажуць, што людзі такімі нараджаюцца, можна адказаць, што людзі з многімі хваробамі нараджаюцца».

Камэнтаваць тут можна праз Facebook. Нам таксама можна напісаць на адрас radiosvaboda@gmail.com

XS
SM
MD
LG