Лінкі ўнівэрсальнага доступу

Пра Гілевіча за трыццаць сэкунд


Сяргей Астраўцоў

– Наташа, ну што ў вас там? Пра Гілевіча даёце?

– Пра Ніла? Ну была ж указілаўка. Мы ўсягда пажалуста.

– А колькі сэкунд будзеце даваць?

– Я ня ведаю, трэба ў рэдактара спытаць. Скажуць самі. У нас з гэтым строга…

– Саша, слухай, тут гэты памёр, дзед-паэт. Мы даём, а вы?

– Мы таксама. Усе даюць праўдападобна. Была адмашка зьверху.

– А што даваць? Колькі?

– Што памёр ад старасьці, ха-ха. Усе паміраюць. Хоць ты паэт народны, хоць заслужаны артыст.

– Ну гэта так. А колькі даваць сказаў? Ці радкоў? Каб не перабраць. Які ліміт?

– Ды пра гэта ніхто нічога. Проста даць і ўсё. Памёр. Кропка.

– Сапраўды, тут самадзейнасьці ня трэба. Ён жа на бацьку пісаў, кажуць. Я сам не чытаў, не люблю вершаў. Ды яшчэ на дзядоўскай.

– Ага, пісаў. Таму нідзе не дапускалі. Ты галоўнае зразумей: ён жа апошні. Больш ня будзе народных. Гэта каб першы памёр, тады падзея. А калі апошні — каму гэта цікава? Хто іх чытае, гэтых паэтаў?

– Ну гэта так. Калі памёрлі першыя, помнікі паставілі. А ўсім ставіць ня будзеш. Атрымаецца ня горад, а падручнік па літаратуры…

– Вася, вы даёце?

– Пра Гілевіча? Даём.

– Колькі?

– Ня ведаю, сэкунд трыццаць-сорак. Мабыць. Перад рэклямай.

– А мы пасьля крымінальнай. Там людзей забіваюць жывых. Якім жыць ды жыць. А старыя самі паміраюць. Пра ўсіх ня скажаш. Ты знаеш, як падумаю: і генэралы паміраюць, і палкоўнікі. Усе грудзі ў ордэнах-мэдалях.

– Ты правільна гаворыш. Колькі памірае народу! І ганаровыя пэнсіянэры, і розныя заслужаныя людзі. А паэты што?

– Ну дык ён народны быў.

– Народны. І што? А ці патрэбныя яны народу? Бацька больш не дае ім. Значыць няма патрэбы.

– Ну ведаеш, «а я лягу-прылягу» ён нядрэнна напісаў. Любімая застольная была.

– Была. Ды ці мала што было ды сплыло? І быльлём парасло, як сказаў паэт…

– Іван, вы там даяце пра паэта?

– Гэта пра таго, пра народнага? Даём.

– А колькі сэкунд? Гэта я так, каб арыентавацца. Каб не перабаршчыць.

– Ды чорт яго знае, ня знаю. Ты разумееш, ён упоперак горла быў у начальства. Гэта ж ён усё з роднай мовай намуціў. Дзяржаўная мова! Якая яна к чорту дзяржаўная? Колькі бацьку давялося сіл патраціць, каб зь ёй ня лёталі як з пісанай торбай. Каб на месца паставіць. У кут. Каб не распальвала нацыяналізму. Карацей, ня ведаю колькі сэкунд, але менш за хвіліну дакладна. Галоўнае – менш за хвіліну.

– Я так і думаў. Лепей недасаліць, чым перабраць.А ўсё ж можа й шкада крыху, хто яго ведае. Кніжак столькі нарабіў. Кніжкі, канечне, не рыдлёўкай махаць, але галава трэба на плячах. Хаця, канечне, ня Пушкін, вось Пушкін быў паэт.

Ігар Лосік Кацярына Андрэева Дар'я Чульцова Марына Золатава Ягор Марціновіч
XS
SM
MD
LG