Лінкі ўнівэрсальнага доступу

Сяржук Вітушка: “Наш розум заводзіць нас у пастку”


Грамадзкі рэдактар гэтага тыдня на радыё “Свабода” – гісторык, настаўнік і журналіст зь Вільні Сяржук Вітушка.

У пару нацыянальна адраджэнскага руху ў Беларусі канца 1980 х – пачатку 1990 х Вітушка быў адным з ініцыятараў стварэньня і кіраўніком нефармальнай моладзевай арганізацыі “Талака”.

У 1991 годзе Вітушка перабраўся ў Літву – духоўна вяртаць у Беларусь Вільню. Удалося стварыць беларускамоўную школу, дзе выкладаў гісторыю. Працаваў, пакуль не расхварэўся. У якасьці пазаштатнага карэспандэнта працаваў пэўны час у электронных мэдыях, у газэце “Рунь”. Ад таго часу Сяргей Вітушка – сталы слухач Радыё Свабода.

Сёньня грамадзкі рэдактар разважае пра тое, як слухачы могуць дапамагаць журналістам.

– Мінулым разам я зьвяртаўся да радыёслухачоў, каб у сваіх званках яны стараліся не пераказваць фактычна меркаваньняў палітолягаў, публіцыстаў ды палітыкаў – хто вінаваты ў глябальнай палітыцы, а стараліся заўважыць нешта глыбокае, цікавае, радаснае навокал сябе. Дый нават з пачутага па радыё каб рабілі высновы, дзяліліся імі, але так, як мы абмяркоўваем у сямейным коле, сярод сваіх блізкіх – без надзьмутай глыбакадумнасьці, прэтэнзіяў на таямнічыя намёкі...

Вось, скажам, толькі-толькі прагучала інтэрвію з шаноўнай спадарыняй Ірынай Халіп – яна малайчына, заўсёды цікава разважае, аднак цяпер быў ня згодны зь ёй. Так захоплена выкрывала рэжым, што літаральна ўсё назвала агідным. І атрымалася, што, паводле яе, уся Беларусь – адна агіда. Аднак гэта ж няпраўда! Мяркую, яна й сама далёкая ад такой думкі...

Мы людзі разумныя, аднак наш розум заводзіць нас у пастку: да ўсяго ставімся занадта крытычна, ува ўсім імкнемся заўважыць нейкія недахопы... А вось пахваліць некага нам так ужо цяжка, так цяжка быць ім удзячнымі за штосьці...

А я, напрыклад, хачу пахваліць спадара Калякіна і ўсю камуністычную партыю, што нарэшце надумаліся памяняць сваю назву. Рады за іх, што назавуцца, скажам, партыяй “Радзіма” або вясны і птушыных сьпеваў (жарт)...

З трывогай сачу, як змагаюцца за сваю царкву вернікі-пратэстанты. Хоць сам прыхільнік традыцыйнай канфэсіі, але зь вялікай павагай гляджу на гэтых людзей і радуюся іхняму вынаходніцтву.

У Вільні за савецкім часам у касьцёле сьвятога Казіміра быў створаны музэй атэізму. А тут людзі, наадварот, з хлява зрабілі бажніцу, зрабілі храм – мне здаецца, на абшарах былога Савецкага Саюзу гэта ўнікальны выпадак! Ужо толькі гэтым варты, каб туды ехалі і глядзелі на дзіва.

Тады парада гаспадарам будынку: хай зробяць там фотавыставу, як яшчэ нядаўна храмы розных канфэсіяў ператвараліся ў канюшні, і як яны, наадварот, з хлява зрабілі цудоўны храм.

Упэўнены: гэта прыцягне ўвагу многіх людзей, а ў выніку, можа, разам з усёй грамадой ім і ўдасца адстаяць сваю праўду.

Такія вось мае развагі над пачутым за апошнія дні на хвалях любімага радыё.

Глядзець камэнтары (2)

Гэтая дыскусія закрытая.
Ігар Лосік Кацярына Андрэева Дар'я Чульцова Марына Золатава Ягор Марціновіч
XS
SM
MD
LG