Лінкі ўнівэрсальнага доступу

Сяржук Вітушка: Слухаць “Свабоду” – як дыхаць паветрам


Чарговы грамадзкі рэдактар тыдня – гісторык, настаўнік і журналіст зь Вільні Сяржук Вітушка.

У пару нацыянальна-адраджэнскага руху ў Беларусі канца 1980 х – пачатку 1990 х ён стаяў побач зь Зянонам Пазьняком, быў адным з ініцыятараў стварэньня і кіраўніком нефармальнай моладзевай арганізацыі “Талака”. У 1991 годзе перабраўся ў Літву – духоўна вяртаць у Беларусь Вільню. Удалося стварыць беларускамоўную школу, дзе выкладаў гісторыю. Працаваў, пакуль не расхварэўся. У якасьці пазаштатнага карэспандэнта працаваў пэўны час у электронных мэдыях, у газэце “Рунь”. Ад таго часу Сяржук Вітушка – сталы слухач Радыё Свабода. Сёньня Сяржук Вітушка расказвае пра тое, якія думкі выклікае ў яго 55-гадовы юбілей беларускай службы “Свабоды”.

– Кожны дзень я стараюся ўключыць радыё і злавіць “Свабоду”. Беларускую службу. Іншыя беларускія станцыі... Для мяне гэта – як дыхаць паветрам.

Крынічка тая надзейна бруіць штодня. Ты тут сабе можаш дазволіць расклеіцца, расхварэцца, вось настрою няма – але кожны дзень ты ведаеш: уранку ці вечарам націсьнеш кнопачку і ўведаеш, што робіцца дома...

І неяк тады ўжо самому неяк хочацца расправіць плечы, нешта рабіць, ісьці далей...

Таму хочацца, каб гэтая крынічка была яшчэ глыбейшая, лепшая.

Трохі раздражняе дружны такі змагарны ўхіл ня толькі “Свабоды” – усіх станцыяў. Дарэчы, пра свабодаўскі юбілей. Нагадаю: спачатку назва была “Радыё Вызваленьне”. І пачынаўся эфір змагарным “Мы выйдзем шчыльнымі радамі”, “Толькі ў сэрцы трывожным пачую...”.

А цяпер назва больш нэўтральная – “Свабода”. Свабода як катэгорыя духоўная патрэбная людзям заўсёды – і цяпер, і праз сто, і праз тысячу гадоў. Гэтая каштоўнасьць ніколі ня зьнікне. І калісьці сваім змаганьнем мы даб'емся посьпеху – аднак і тады свабода будзе патрэбная людзям.

Ня менш красамоўна й тое, што сёньня эфір пачынаецца ўжо іншай песьняй – “Люблю наш край”. Люблю песьні, люблю краявід, люблю гэтых людзей... Аднак толькі што пералічанага трошкі якраз на радыё й не хапае.

Днямі, дарэчы, зьезд Беларускай асацыяцыі журналістаў. Дык каб я там быў дэлегатам, то справакаваў бы там дыскусію менавіта пра гэта – пра зьмену ў разумных прапорцыях інтанацыі. Пра пераход ад суцэльна змагарнага такога націску да расказу пра людзей пасьпяховых, здольных – якіх хочацца палюбіць.

Беднага і няшчаснага чалавека мы шкадуем.

А ўлюбляемся – у яркага, пасьпяховага, моцнага, дужага... Вось такіх і трэба часьцей клікаць на наша радыё.

Ведаю, як цяжка іх знайсьці… Аднак трэба старацца!

Глядзець камэнтары (1)

Гэтая дыскусія закрытая.
Ігар Лосік Кацярына Андрэева Дар'я Чульцова Марына Золатава Ягор Марціновіч
XS
SM
MD
LG