Лінкі ўнівэрсальнага доступу

Алена Струвэ

пятніца 6 сьнежань 2019

Архіў
сьнежань 2019
пан аўт сер чац пят суб няд
25 26 27 28 29 30 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 1 2 3 4 5

Ад 7 чэрвеня па 2 ліпеня ў цэнтры Кіева, паміж Майданам Незалежнасьці і Храшчацікам, разгарнулася футбольная fan-village. Гэта прыносіць вялікія нязручнасьці ўсім, хто жыве і працуе паблізу. Тыя ж, хто прыяжджае сюды адмыслова, каб падтрымаць улюбёных спартоўцаў або проста далучыцца да атмасфэры «Эўра-2012», ловяць тут адмысловы кайф. Паводле арганізатараў, за тыдзень існаваньня гарадку яго наведалі звыш 150 тысяч чалавек, за гэтыя дні фанаты зьелі больш за два кілямэтры сасісак і выпілі больш за цыстэрну піва. Інцыдэнтаў з бойкамі заўважана не было.

Колькі каштуе баявая расфарбоўка?

Сваю «баявую расфарбоўку» на твары Максім і Павал зрабілі проста на кіеўскім цэнтральным аўтавакзале, куды прыехалі з Адэсы. У мэтро яны разам зь іншымі сябрамі-заўзятарамі трапілі ўжо «пры поўным парадзе». Вялікая група адэскіх студэнтаў у дзень самай першай гульні нацыянальнай украінскай зборнай на «Эўра-2012» прыбыла ў сталіцу міжгародняй маршруткай. Гэты транспарт падчас чэмпіянату нават у 30-градусную сьпёку ходзіць у Кіеў сама рэдка штогадзіны, прычым напханы пад завязку. Мэта Ўладзіслава і Паўла — паглядзець гульню не на стадыёне, а з тэлеэкрана ў кіеўскай фан-зоне.

Вядома, паназіраць за гульнямі падчас «Эўра» можна і ў любой кавярні Адэсы ці якога іншага ўкраінскага гораду. На час чэмпіянату ўсе яны таксама ператвараюцца ў свайго кшталту фан-зону. Аднак у Кіеве ў гэтыя дні адмысловая энэргетыка, лічаць адэскія хлопцы.

Гаворачы пра фарбу, якою размаляваныя іхнія твары, Максім і Павал з гонарам кажуць, што яе склад — вынаходка іхнага сябра, таксама адэскага студэнта-хіміка. Па-першае, яна экалягічная, па-другое — ня трэскаецца на скуры, а па-трэцяе — трымаецца значна даўжэй, чым тая, якой фарбуюць кіеўскія стылісты ў адмысловых намётах на Майдане. Там намаляваць толькі адзін маленькі сьцяжок на твары каштуе сама меней 10 грыўняў, а на іншых частках цела кошты цягнуць і пад сотню.

Гэта правільна, што кіраўнікі эўрапейскіх дзяржаваў праігнаравалі „Эўра“, каб элемэнтарна не вітаць Януковіча

«Жоўтая і блакітная фарбы сёньня самыя папулярныя, — дадае Максім. — Гэта ня толькі ўкраінскія колеры, але і швэдзкія».

Швэдзкая заўзятарская суполка ў кіеўскай фан-зоне лічыцца адной з самых актыўных, згуртаваных і арганізаваных. Да таго ж яна самая вялікая з замежных.

У швэдзкіх фанатаў свае песенькі, у якіх раз-пораз чуваць імя іхнага ўлюбёнца Златана Ібрагімавіча. Калі швэды крочаць па Храшчаціку, то нярэдка ладзяць свайго роду пераклічку з заўзятарамі-суачыньнікамі, якія сядзяць у бліжэйшых кавяраньках.

«Але хіба ўкраінцы ня здольныя перапець іх? У нас ёсьць свае „Ще не вмерла Україна“ ды „Гей, наливайте повнії чари“, якія падхопіць кожны ўкраінец», — кажуць хлопцы.

«Футбол — тое сьвята, якое здольнае аб’яднаць многіх у гэты няпросты час», — кажуць маладыя адэсіты. Паводле Паўла і Максіма, за час пасьля апошніх выбараў жыцьцё ў іх родным горадзе, як і па ўсёй Украіне, зьмянілася ў горшы бок. Знайсьці працу вельмі няпроста. Многія раўналеткі хлопцаў — каму 20–24 гады — мусяць цяпер зьяжджаць з Украіны, бо ня маюць на радзіме пэрспэктываў. Падчас выбараў хлопцы галасавалі за Цімашэнку, бо не было альтэрнатывы. З гэтай жа прычыны іхныя бацькі галасавалі супраць яе — за Януковіча. Сёньня большасьць з тых, хто галасаваў супраць Цімашэнкі, шкадуюць, што зрабілі такі выбар.

«Гэта правільна, што кіраўнікі эўрапейскіх дзяржаваў праігнаравалі „Эўра“, каб элемэнтарна не вітаць Януковіча», — кажуць заўзятары з Адэсы.



Намёты з чырвонымі сэрцайкамі

...Побач з шматлікімі намётамі з сувэнірамі, напоямі, ежай відаць і іншыя намёты, з чырвоным сэрцайкам ды партрэтам колішняга экс-прэм’ера Юліі Цімашэнкі. Юліны партрэты з рознымі надпісамі яе прыхільнікаў — на своеасаблівай палатнянай агароджы «Не — палітычным рэпрэсіям!»

Гэтыя намёты на Храшчаціку паўсталі з ініцыятывы прыхільнікаў Цімашэнкі 11 месяцаў таму, калі яе арыштавалі.

«Пакуль Юлю ня выпусьцяць, мы адсюль ня сыдзем», — кажа прадстаўнік партыі «Батьківщина», адзін зь лідэраў жытомірскай рэгіянальнай арганізацыі Валянцін Юрчанка. На Храшчаціку ён ад самога пачатку акцыі. Далучыцца да яго часта прыяжджаюць у Кіеў і сямейнікі — жонка ды дачка. Сёньня яны наклеілі на «агароджу» штосьці кшталту чарговага «лістка календара» — «315-ы дзень» (маецца на ўвазе — з дня затрыманьня Цімашэнкі).

Мы нашай Юлі будзем трымацца. Пакуль яна ня выйдзе, мы будзем заставацца на гэтым месцы. Думаю, што пасьля „Эўра“ народ падымецца і скіне гэтую ўладу

Валянцін Юрчанка распавядае, што падчас «Эўра» шмат хто з замежных гасьцей падыходзіць да намётаў і пытаецца пра лёс Цімашэнкі. Кажуць, што ня ведалі і проста ня верылі, што ва Ўкраіне можа рабіцца такое.

«Мы заплянавалі акцыю — падыйсьці да стадыёна з футболкамі, на якіх Юліна выява. Наша мэта — сказаць, што палітвязьні сядзяць у турме. Дагэтуль украінскія ўлады ніяк не рэагуюць ні на нашы патрабаваньні, ні на ўльтыматумы Захаду, — кажа суразмоўца. — Вы ж бачыце, што многія заходнія лідэры прабайкатавалі ня толькі „Эўра“, але і папярэдні саміт у Ялце. 12 прэзыдэнтаў прабайкатавалі. Аднак Кіеў пакуль так і не прарэагаваў. Але, думаю, хай пройдзе чэмпіянат — спорт ёсьць спорт — а пасьля яго хай міжнародныя арганізацыі яшчэ паціснуць на ўладу, паблякуюць яе рахункі».

Валянцін Юрчанка лічыць пазытыўным, што чэмпіянат усё ж праходзіць ва Ўкраіне:

«Я — за яго. Хай ён праходзіць. А мы нашай Юлі будзем трымацца. Пакуль яна ня выйдзе, мы будзем заставацца на гэтым месцы. Думаю, што пасьля „Эўра“ народ падымецца і скіне гэтую ўладу».

На пытаньне, як ён ставіцца да таго, што ЧС-2014 па хакеі вырашана праводзіць у Менску, нягледзячы на супрацьстаяньне праваабаронцаў, міжнароднай грамадзкасьці, суразмовец «Свабоды» адказвае:

«Лічу, што чэмпіянат па хакеі ў Менску трэба рабіць. Адрозна ад Украіны, у Беларусі яшчэ сырая дэмакратыя. Лукашэнку падтрымала шмат людзей. У вас многія запалоханыя, баяцца яго. А таму ў вас усё наперадзе. Чэмпіянат, як і кожнае сьвята, здольны аб’ядноўваць. Асабліва калі ўдала гуляе зборная. Такой цудоўнай атмасфэры, з такой колькасьцю шчасьлівых твараў на квадратны мэтар у Кіеве не было даўно!»

Што такое кіеўская фан-зона:

  • Плошча — 51 тыс. кв.м
  • Плошча ўстаноў грамадзкага харчаваньня — 1800 кв.м
  • Колькасьць мабільных прыбіральняў — 200 (плюс 10 дадатковых для інвалідаў)
  • Памеры тэлеэкранаў: галоўны — 144 кв.м, іншыя — 80 кв. м
  • Правілы: На тэрыторыі фан-зоны забаронена прадаваць алькагольныя напоі і цыгарэты. Выключэньне — піва ў плястыкавай тары.

Ад серады 13 чэрвеня кіеўская фан-зона афіцыйна адкрытая да 2-й раніцы, а не да 12-й ночы, як было дагэтуль.
Пытаньняў, якія, падобна гэтаму, яшчэ доўга застануцца без адказу, – шмат.

Напрыклад: колькі часу праходзіць ад расстрэлу да пахаваньня?

Што робяць зь целам увогуле? Ці выкарыстоўваюцца органы такіх нябожчыкаў у мэтах трансплянталёгіі?

Чаму бацькоў, якім выдаюць пасьведчаньне аб сьмерці (расстрэле) дзяцей, не запрашаюць на ідэнтыфікацыю цела? А раптам гэта зусім ня той чалавек, чыё імя і прозьвішча пазначана ў дакумэнце?

На чым грунтуюцца інструкцыі, якія забараняюць выдаваць цела родным, чаму не дазволена паведамляць пра месца пахаваньня? Ці служаць падставай для гэтага пытаньні дзяржаўнай бясьпекі? Або прычына ў нечым іншым?

Як стасуюцца ўсе гэтыя інструкцыі з традыцыйнымі для нашай цывілізацыі абрадамі пахаваньня? Бо, як лічыў Канфуцый, калі гэтыя абрады зьнішчыць, і жывыя перастануць клапаціцца аб нябожчыках, то яны перастануць клапаціцца і аб жывых.

Пытаньні ўзьнікаюць таму, што ўсё, зьвязанае з працэсам сьмяротнага прысуду – ад яго абвяшчэньня да выкананьня – робіцца са словамі: «Імем Рэспублікі Беларусь». То бок, ад нашага з вамі імя.

Сёе-тое, праўда, стала здабыткам публічнасьці дзякуючы эміграцыі колішняга кіраўніка расстрэльнай каманды Алега Алкаева. Як вынікае зь ягонай кнігі ды шматлікіх інтэрвію, у вузкае кола непасрэдных удзельнікаў выкананьня сьмяротнага прысуду абавязкова ўваходзіць лекар. Традыцыі гэтай, дарэчы, вельмі шмат гадоў. Згодна з архіўнымі зьвесткамі, пры павешаньні Івана Пуліхава (1906) таксама прысутнічаў лекар, які канстатаваў сьмерць. У мэдыка з сучаснай «расстрэльнай каманды» тая самая місія. На дадатак, ён мусіць выняць кулю з галавы расстралянага – каб сьмерць была імгненная, страляюць у галаву.

Яшчэ лекар абавязаны выпісаць пасьведчаньне аб сьмерці, якое празь нейкі час адсылаюць родным асуджанага, аднак спачатку перадаюць іншым удзельнікам каманды. Паводле некаторых зьвестак, на падставе даведкі «расстрэльнікі» на наступны дзень атрымліваюць труну ў рытуальным камбінаце на вул. Альшэўскага, 12, а потым у гэтай труне хаваюць расстралянага на адным з нумарных участкаў разам з бамжамі і неапазнанымі асобамі. Целы хаваюць, а не крэміруюць, казаў журналістам былы кіраўнік расстрэльнай каманды. Інакш існуе вялікая верагоднасьць уцечкі сакрэтнай інфармацыі.

Калі дапусьціць варыянт цывілізаванага пахаваньня на нейкіх сталічных могілках, то некаторы час, прынамсі некалькі гадзін – паміж расстрэлам і пахаваньнем – цела расстралянага, згодна з апублікаванай інфармацыяй, знаходзіцца ў моргу аднаго зь менскіх шпіталёў. Цалкам лягічна, што, у адпаведнасьці з атмасфэрай надзвычайнай сакрэтнасьці, нябожчыка не рэгіструюць пад сапраўдным імем і прозьвішчам, і цела ідзе як неапазнанае.

Усім неапазнаным, як правіла, робяць ускрыцьцё, якое дазваляе назваць прыблізны ўзрост і канстатаваць стан унутраных органаў (шмат хто зь сьмяротнікаў заканчвае жыцьцё маладым і параўнальна здаровым). Яшчэ патолягаанатамы вызначаюць прыблізны час сьмерці і адзначаюць, што чалавек памёр у выніку спыненьня працы галаўнога мозгу. Увесь гэты час – некалькі гадзін ад моманту сьмерці мозгу – унутраныя органы (сэрца, пячонка, ныркі) могуць працаваць аўтаномна.

Іншымі словамі, такі нябожчык робіцца патэнцыйным донарам, бо аўтаматычна падпадае пад дзейны Закон РБ аб трансплянталёгіі, галоўны прынцып якога – прэзумпцыя згоды.

Паводле існуючай практыкі, пра такога донара адразу паведамляюць адмысловым мэдычным брыгадам.

«У нашай цяперашняй сытуацыі, калі мы маем дэфіцыт донарскіх органаў, мы ня можам сабе дазволіць адмовіцца ад любога прыдатнага органа, бо ліст чаканьня хворых вельмі вялікі», – расказваў мне адзін зь лекараў-трансплянтолягаў.

Доктар таксама падкрэсьліў, што ніякіх пэрсанальных зьвестак, акрамя мэдычных, трансплянтолягі пра донараў ня маюць.

Падставай для той размовы сталі публікацыі ў беларускіх СМІ пра тое, што першай у краіне жанчыне з чужым сэрцам перасадзілі сэрца алькаголіка-бамжа.

«Каб вы ведалі, – адзначыў тады доктар, – алькаголікі нярэдка маюць здаровае сэрца. Для хірургаў гэта галоўны крытэр. Увогуле, ніводзін з нас нічога ня ведае дый ня мае патрэбы ведаць пра асобу донара. Для мэдыкаў няважна, кім быў нябожчык пры жыцьці – бамжом, шулерам ці маньякам-забойцам, тэрарыстам-сьмяротнікам. Тое ж самае тычыцца і рэцыпіентаў. Як паказвае мой досьвед, калі я стажыраваўся за мяжой, то там сваякі большасьці выратаваных пацыентаў знаходзілі магчымасьць выказаць у любой форме падзяку сем’ям сваіх донараў».

Загрузіць яшчэ

XS
SM
MD
LG