Рубіё запэўніў Зяленскага ў прыхільнасьці ЗША, але папярэдзіў пра «цяжкія» саступкі

Хоць у ягонай ранішняй прамове ня было прамога згадваньня Украіны, гэтая адсутнасьць аказалася кароткачасовай, перадае зь Мюнхэну Алекс Раўфаглу, старшы карэспандэнт Радыё Свабода ў Вашынгтоне.

Як толькі пачалася сэсія пытаньняў і адказаў, вайна — і роля Амэрыкі ў пасрэдніцтве для яе завяршэньня — выйшлі на першы плян. Гэтая ўвага яшчэ больш узмацнілася ў інтэрвію Bloomberg TV адразу пасьля выступу, дзе Рубіё даў сваю найбольш выразную ацэнку таго, як можа скончыцца зацяжны канфлікт.

Ён заявіў, што не чакае завяршэньня вайны ў тым, што многія назвалі б «традыцыйнай паразай» для аднаго з бакоў, сьцьвярджаючы, што Расея наўрад ці дасягне сваіх першапачатковых маштабных мэтаў.

Замест гэтага, паводле яго, амбіцыі Масквы звузіліся да кансалідацыі прыкладна 20 працэнтаў Данецкай вобласьці, якія яна пакуль не кантралюе, — мэты, якая, як ён прызнаў, запатрабуе «цяжкіх» саступак ад Кіева як у тактычным, так і ў палітычным пляне.

Паводле яго, пошук формулы, прымальнай для Украіны і прыдатнай для Расеі, застаецца галоўным выклікам. «Гэта можа не спрацаваць», — папярэдзіў Рубіё, аднак падкрэсьліў, што Злучаныя Штаты працягнуць дамагацца пагадненьня. Ён адзначыў пэрыядычныя прыкметы прагрэсу ў апошнія тыдні і дадаў, што амэрыканскія перамоўшчыкі Стыў Віткаф і Джарэд Кушнэр адновяць перамовы ў бліжэйшыя дні.

Маратон саюзаў

З гэтага моманту дзень разьвіваўся як працяглая практыка дыпляматыі высокіх ставак.

Спачатку Рубіё сустрэўся са сваімі калегамі з G7, уключна з міністрам замежных спраў Украіны. Абмеркаваньне было шырокім — ад канфліктаў, якія дэстабілізуюць Афрыку і Блізкі Ўсход, да нарастаючых пагроз бясьпецы ў Інда-Ціхаакіянскім рэгіёне і Заходнім паўшар’і.

Рубіё «паўтарыў прыхільнасьць ЗША садзейнічаць стабільнасьці ў Вэнэсуэле і весьці перамовы пра спыненьне расейска-ўкраінскай вайны», заявіў прадстаўнік Дзярждэпартамэнту Томі Пігот, адзначыўшы, што міністры паабяцалі больш цесную каардынацыю G7 у адказ на шырокі спэктар глябальных пагроз.

На палях канфэрэнцыі Рубіё сустрэўся з прэзыдэнтам Уладзімірам Зяленскім прыкладна на 40 хвілін. У заяве, апублікаванай у Telegram, Зяленскі паведаміў, што праінфармаваў Рубіё пра «сытуацыю на фронце, працяг расейскіх нападаў і наступствы гэтых нападаў для энэргетычнай сыстэмы».

Бакі таксама падрабязна абмеркавалі дыпляматычны трэк, уключна з трохбаковымі перамовамі ў Жэнэве на наступным тыдні.

«Важна, каб заплянаваныя перамовы ў Жэнэве былі плённымі, і я дзякую Злучаным Штатам за канструктыўны падыход», — заявіў Зяленскі.

Кансультацыі не абмежаваліся толькі дзяржаўным сакратаром. Зяленскі таксама пагаварыў з пасланьнікамі Трампа Віткафам і Кушнэрам напярэдадні новага раўнду перамоваў, абмеркаваўшы разьвіцьцё падзеяў з часу іх папярэдніх сустрэчаў у Абу-Дабі. Некаторыя элемэнты, адзначыў ён асьцярожна, пакуль не могуць быць абнародаваныя. Ён таксама праінфармаваў іх пра сваю размову з Рубіё і выказаў удзячнасьць за далейшую амэрыканскую падтрымку. Абодва бакі пакінулі Мюнхэн з адчуваньнем дынамікі.

Аднак дыпляматыя за зачыненымі дзьвярыма была толькі адным з аспэктаў. Сцэна канфэрэнцыі таксама стала месцам больш шырокай дыскусіі пра будучыню заходняга саюзу і ролю Амэрыкі ў ім.

Прамова пра «вольны сьвет» і сыгналы пераемнасьці

Раней у той жа дзень Рубіё акрэсьліў стаўкі ў стратэгічных тэрмінах, назваўшы «вольны сьвет» трывалым і здольным да абнаўленьня, а не заняпаду. Вэтэран амэрыканскай дыпляматыі Дэніэл Фрыд, які адыграў ключавую ролю ў фармаваньні палітыкі ЗША ў Эўропе пасьля падзеньня Савецкага Саюзу, назваў выступ канструктыўным.

«Гэта была пазытыўная прамова пра „вольны сьвет“, якая ўслаўляла вартасьці аб’яднанага Захаду і заклікала да рэформаў, а не разбурэньня ягоных ключавых інстытутаў, такіх як NATO», — сказаў Фрыд Радыё Свабода 14 лютага, назваўшы яе «пазнавальнай варыяцыяй вялікай стратэгіі Амэрыкі з часоў Пэрл-Гарбара». Фрыд адзначыў, што Рубіё мог бы больш выразна назваць праціўнікаў, такіх як Расея і Кітай, і надаць больш увагі вайне Масквы супраць Украіны. Тым ня менш, паводле яго, агульны пасыл сьведчыў пра больш стабільны курс. Пасьля пэрыяду рэзкай рыторыкі і нявызначанасьці тон у Мюнхэне быў прыкметна больш супакойваючым.

Гэтае адчуваньне двухпартыйнай пераемнасьці зноў праявілася пазьней у Ukraine House у Мюнхэне падчас прыёму, арганізаванага Atlantic Council. Сустаршыні групы назіральнікаў Сэнату па NATO — дэмакратка Джын Шахін з Нью-Гэмпшыру і рэспубліканец Том Тыліс з Паўночнай Караліны — падкрэсьлілі, што падтрымка NATO у Вашынгтоне застаецца моцнай.

Шахін заявіла, што альянс захоўваецца, бо служыць базавым амэрыканскім інтарэсам. Тыліс выказаўся больш прама: «Нашы лёсы непарыўна зьвязаныя, і так будзе заўсёды». Для Алекса Вонга, былога галоўнага намесьніка дарадцы па нацыянальнай бясьпецы ў адміністрацыі Трампа, сам Мюнхэн мае сымбалічную вагу. Сам факт правядзеньня такога форуму, сказаў ён, сьведчыць пра трываласьць трансатлянтычнага саюзу — доказ таго, што «вольны сьвет» застаецца не проста слоганам і працягвае мець палітычную волю па абодва бакі Атлянтыкі.

15 лютага Рубіё накіроўваецца ў Славаччыну і Вугоршчыну — краіны, геаграфічна блізкія да вайны, але палітычна больш амбівалентныя ў стаўленьні да супрацьстаяньня Маскве.

Для заходніх чыноўнікаў, якія ўважліва назіраюць, гэты маршрут — частка шырэйшай стратэгіі: умацаваць усходні флянг альянсу, стабілізаваць палітычны цэнтар і трымаць Украіну ў сэрцы трансатлянтычнага парадку дня — незалежна ад таго, ці называецца яна наўпрост.