На наступным тыдні Эманюэль Макрон паляціць у Вашынгтон. Пакуль жа ён выказаў супольную пазыцыю ЭЗ.
«Пазыцыя Францыі і яе хаўрусьнікаў ясная і адзіная. Мы хочам трывалага міру ва Ўкраіне», — паведаміў Макрон на X пасьля сустрэчы зь лідэрамі 19 пераважна эўрапейскіх краін, паведамляе AFP.
Прэзыдэнт ЗША Дональд Трамп агаломшыў Эўрапейскі Зьвяз, заявіўшы, што гатовы аднавіць дыпляматыю з кіраўніком Расеі Ўладзімірам Пуціным пасьля трохгадовай поўнамаштабнай вайны Расеі супраць Украіны, прычым без узгадненьняў як з эўрапейскімі краінамі, так і Кіевам.
Макрон правёў сустрэчу, каб скаардынаваць эўрапейскі адказ на тое, што ён назваў «экзыстэнцыйнай пагрозай» з боку Расеі пасьля шокавай зьмены палітыкі ЗША.
«Мы падтрымліваем Украіну і будзем выконваць усе свае абавязаньні для забесьпячэньня міру і бясьпекі ў Эўропе», — сказаў Макрон.
Удзельнікі, сярод якіх былі лідэры краінаў ЭЗ, а таксама Ісьляндыі, Нарвэгіі і Канады, падкрэсьлілі, што Ўкраіна павінна быць уключаная і «яе правы паважацца» ў працэсе перамоў. Дзеля забесьпячэньня доўгатэрміновай угоды неабходныя «надзейныя і вартыя даверу гарантыі», а таксама неабходна прыняць да ўвагі «праблемы эўрапейскай бясьпекі».
«Мы перакананыя ў неабходнасьці павелічэньня нашых выдаткаў на абарону і бясьпеку для Эўропы і кожнай з нашых краін», — дадаў Макрон.
Макрон мае намер сустрэцца з Трампам у Вашынгтоне ўжо 24 лютага.
ГЛЯДЗІЦЕ ТАКСАМА:
Якімі маглі б быць эўрапейскія міратворцы ва Ўкраіне і наколькі гэта рэалістычна? Аналіз СвабодыПрэзыдэнт Украіны Ўладзімір Зяленскі заявіў, што сустрэнецца з пасланьнікам ЗША Кітам Келагам 20 лютага і спадзяецца на «канструктыўную» працу са Злучанымі Штатамі пасьля таго, як Трамп абрынуўся на яго ў сацыяльных сетках і назваў Зяленскага «дыктатарам».
Францыя была адным з галоўных заходніх прыхільнікаў Украіны з таго часу, як Расея пачала поўнамаштабнае ўварваньне ў яе ў лютым 2022 году.
17 лютага Макрон прымаў ключавых эўрапейскіх лідэраў, у тым ліку зь Нямеччыны, Вялікай Брытаніі, Італіі, Польшчы і Нідэрляндаў, а таксама кіраўнікоў NATO і ЭЗ для экстраных перамоваў, але некаторыя меншыя эўрапейскія краіны, у тым ліку Румынія і Чэхія, як паведамляецца, былі незадаволеныя тым, што іх не запрасілі.
Часовы прэзыдэнт Румыніі Іліе Баляжан і прэм’ер-міністар Люксэмбургу Люк Фрыдэн асабіста прысутнічалі на сустрэчы 19 лютага днём. Кіраўнікі ж Літвы, Кіпру, Фінляндыі, Бэльгіі, Баўгарыі, Канады, Харватыі, Эстоніі, Грэцыі, Ірляндыі, Латвіі, Нарвэгіі, Партугаліі, Швэцыі, Славеніі і Чэхіі тым часам далучыліся празь відэаканфэрэнцыю.
Вугоршчына і Славаччына, чые прэм’ер-міністры набліжаныя да Пуціна, а таксама сябра NATO Турэччына, прэзыдэнт якой Рэджэп Таіп Эрдаган гатовы выступіць пасярэднікам, не былі ў сьпісе ўдзельнікаў.
ГЛЯДЗІЦЕ ТАКСАМА:
Трамп назваў Зяленскага «дыктатарам бяз выбараў» і заклікаў яго «дзейнічаць хутка»«Расея нясе пагрозу існаваньню эўрапейцаў», — сказаў Макрон у інтэрвію францускім рэгіянальным газэтам.
«Ня думайце, што неймавернага ня можа адбыцца, у тым ліку самае страшнае».
Макрон выглядаў адкрытым для ідэі накіраваньня войскаў ва Ўкраіну, але падкрэсьліў, што гэта можа адбыцца толькі ў самым абмежаваным рэжыме і ўдалечыні ад лініі фронту. Францыя разам зь Вялікай Брытаніяй разглядаюць магчымасьць адпраўкі «экспэртаў або нават войскаў у абмежаваныя тэрміны, па-за межамі любой зоны канфлікту», сказаў ён.
Міністар замежных спраў Жан-Наэль Баро заявіў, што Францыі, магчыма, давядзецца зрабіць цяжкі выбар.
«Расея вырашыла зрабіць з нас ворагаў, і мы павінны расплюшчыць вочы, усьвядоміць маштаб пагрозы і абараніць сябе. Калі мы нічога ня зробім, калі мы застанемся сьляпымі да пагрозы, лінія фронту будзе набліжацца да нашых межаў», — сказаў ён тэлеканалу RTL.
Раней ён казаў, што гарантыі, неабходныя для гарантаваньня доўгатэрміновага «міру» ва Ўкраіне, могуць даць толькі эўрапейцы.
Каб працягваць ціск на Маскву, краіны Эўразьвязу 19 лютага ўзгаднілі новы пакет санкцый супраць Расеі, заявілі дыпляматы.
ГЛЯДЗІЦЕ ТАКСАМА:
Зяленскі: ЗША дапамагаюць Пуціну выйсьці з ізаляцыі, мяне проста цяпер памяняць не атрымаеццаВайна Расеі супраць Украіны
- А 5-й гадзіне раніцы 24 лютага 2022 году кіраўнік Расеі Ўладзімір Пуцін заявіў пра пачатак ваеннай апэрацыі супраць Украіны на Данбасе на просьбу груповак «ДНР» і «ЛНР». 21 лютага падчас тэлезвароту да расейцаў Пуцін назваў так званыя «ДНР» і «ЛНР» незалежнымі дзяржавамі ў межах вобласьцяў. 22 лютага Савет Фэдэрацыі ратыфікаваў гэтае рашэньне.
- Расейскія войскі атакавалі ў тым ліку з тэрыторыі Беларусі, выкарыстоўваючы лётнішчы, базы і дарогі. Прадстаўнікі рэжыму Лукашэнкі апраўдваюць вайну, некаторыя яго праціўнікі лічаць тэрыторыю Беларусі акупаванай, многія заклікаюць да супраціву расейскім захопнікам. Насуперак заявам Пуціна пра атакі выключна на вайсковыя аб’екты, расейцы пачалі бамбіць школы, дзіцячыя садкі і жылыя кварталы ўкраінскіх гарадоў.
- 2 красавіка 2022 году, пасьля вызваленьня гораду Буча пад Кіевам, фотакарэспандэнты апублікавалі дзясяткі фатаздымкаў, на якіх відаць сотні нябожчыкаў, ахвяраў масавых забойстваў, учыненых расейскімі войскамі. Многія пахаваныя ў стыхійных брацкіх магілах. Вялікія разбурэньні прынесла расейская акупацыя і Барадзянцы.
- З 24 лютага 2022 году Расея захапіла толькі адзін абласны цэнтар — Херсон. Горад быў акупаваны расейскімі войскамі ў першыя дні вайны фактычна без баёў. Расейскія войскі адступілі зь яго і з правабярэжнай часткі Херсонскай вобласьці ў лістападзе 2022 году. Увосень 2022 году ўкраінскія войскі правялі маштабны контранаступ, у выніку якога расейскія сілы пакінулі большасьць сваіх пазыцый і ў Харкаўскай вобласьці.
- Нягледзячы на першапачатковыя заявы Пуціна пра тое, што акупацыя ўкраінскіх тэрыторыяў не ўваходзіць у пляны ўварваньня, 30 верасьня 2022 году была абвешчана анэксія чатырох вобласьцяў Украіны (Данецкай, Запароскай, Луганскай і Херсонскай), у тым ліку і тэрыторыяў, якіх Расея не кантралявала.
- 21 верасьня 2022 году Пуцін заявіў пра мабілізацыю ў Расеі. Пасьля гэтай заявы тысячы расейцаў накіраваліся на памежныя пункты і пачалі выяжджаць у Грузію, Казахстан, Армэнію, Манголію, Фінляндыю і іншыя краіны. У самой Расеі праціўнікі вайны падпалілі некалькі вайсковых камісарыятаў.
- У 2023 годзе Лукашэнка і Пуцін заявілі пра разьмяшчэньне ў Беларусі расейскай ядзернай зброі. 13 чэрвеня Лукашэнка сказаў, што частка ядзернай зброі ўжо дастаўлена з РФ у Беларусь. 16 чэрвеня Пуцін таксама заявіў, што першыя ядзерныя зарады ўжо дастаўленыя на тэрыторыю Беларусі, а астатнюю частку перамесьцяць «да канца лета або да канца году».
- 17 лістапада 2024 году тагачасны прэзыдэнт ЗША Джо Байдэн зьняў абмежаваньні на нанясеньне ўдараў амэрыканскай дальнабойнай зброяй па тэрыторыі Расеі.
- З прыходам да ўлады ў ЗША прэзыдэнта Дональда Трампа рэзка актывізавалася тэма магчымых мірных перамоваў. Улетку 2025 году Дональд Трамп правёў шэраг сустрэчаў, у тым ліку з Уладзімірам Зяленскім і Ўладзімірам Пуціным. Аднак дамовіцца пра мірнае пагадненьне ці прынамсі пра асабістую сустрэчу прэзыдэнтаў Украіны і Расеі не атрымалася. Агулам мірныя перамовы дагэтуль не далі істотных вынікаў.
- 1 чэрвеня 2025 году на Дзень расейскай авіяцыі Ўкраіна правяла маштабную апэрацыю «Павуціньне». Служба бясьпекі Ўкраіны зладзіла ўдары па авіябазах па ўсёй тэрыторыі Расеі, зьнішчыўшы дзясяткі расейскіх вайсковых самалётаў. Дакладна невядома, адкуль кіраваліся гэтыя дроны і ці выкарыстоўвалі яны штучны інтэлект для нацэльваньня на расейскія самалёты. Паводле ўкраінскага боку, дахі грузавікоў, дзе хаваліся дроны, адчынялі дыстанцыйна, каб дазволіць квадракоптэрам узьлятаць.
- З пачатку 2024 году па цяперашні час украінскія дроны пашкодзілі мноства расейскіх нафаперапрацоўчых заводаў, што прывяло да істотнага скарачэньня вытворчасьці нафтапрадуктаў у Расеі.
- Лінія фронту ва Украіне на працягу 2025 і на пачатку 2026 году заставалася адносна стабільнай. Пры гэтым расейскія войскі павольна прасоўваліся на асобных участках. З кастрычніка 2025 па сакавік 2026 году Расея захапіла каля 1833 км². На пачатку 2026 году ўкраінскія сілы правялі шэраг удалых контратак. У канцы красавіка 2026 году ўпершыню за доўгі час Ўкраіна адваявала больш тэрыторыі, чым страціла.
Незалежная праверка інфармацыі пра ваенныя дзеяньні, якую даюць афіцыйныя асобы розных бакоў, не заўсёды магчымая.