Крыніцы «Медузы»: У Крамлі разглядаюць варыянт анэксіі Беларусі праз «рэфэрэндум»

Абстрэл жылога дому ў Марыюпалі, 11 сакавіка 2022

Блізкія да Адміністрацыі прэзыдэнта і ўраду суразмоўцы «Медузы» адзначаюць, што на такім фоне ва ўладзе ўсё часьцей абмяркоўваецца тэма «будучыні пасьля Пуціна».

За час ваеннага ўварваньня Расеі ва Ўкраіну Пуцін настроіў супраць сябе і «партыю вайны», і тых, хто хоча міру, піша расейскамоўны незалежны сайт «Медуза», рэдакцыя якога знаходзіцца ў Рызе, са спасылкай на свае крыніцы ў расейскіх элітах.

На працягу трох месяцаў ад моманту уварваньня Расеі ва Ўкраіну многія прадстаўнікі расейскіх элітаў некалькі разоў памянялі сваю пазыцыю як у адносінах да вайны, так і да сытуацыі ў сваёй краіне.

Незадаволенасьць дзеяньнямі Пуціна, маштабамі санкцый і тэмпамі «спэцапэрацыі»

Як кажуць крыніцы «Медузы» блізкія да Крамля, цяпер сярод расейскіх элітаў вельмі шмат хто не задаволены асабіста Ўладзімірам Пуціным. Пры гэтым такой пазыцыі прытрымліваюцца і тыя, хто выступае за працяг вайны, і тыя, хто хоча міру, піша выданьне і адзначае, цяпер — праз тры месяцы з пачатку ўварваньня — у ацэнках таго, што адбываецца, сярод чыноўнікаў высокага рангу пераважае пэсымізм.

Разам з тым у Крамлі па-ранейшаму ня бачаць рэалістычнага сцэнару, пры якім улады маглі б скончыць баявыя дзеяньні ва Ўкраіне — і захаваць свой рэйтынг.

Многія чальцы ўраду незадаволеныя тым, што Пуцін пачаў вайну, не падумаўшы пра маштабы санкцый. Таксама незадаволенасьць выклікаюць і тэмпы «спэцапэрацыі», нібыта многія ў расейскіх элітах думаюць, што можна было б дзейнічаць больш рашуча, паведамілі «Медузе» крыніцы, блізкія да прэзыдэнцкай адміністрацыі і да ўраду Расеі.

Нягледзячы на тое, што многія чыноўнікі лічаць, што «трэба дзейнічаць больш жорстка» і працягваць вайну «да перамогі» з шырокай мабілізацыяй рэзэрвістаў, паводле інфармацыі суразмоўцаў «Медузы», на мабілізацыю ў Крамлі не гатовыя.

Пры гэтым крыніцы адзначаюць, што «партыя міру» — у асобе найбуйнейшых бізнэсоўцаў і большасьці «цывільных» чыноўнікаў — таксама незадаволеная дзеяньнямі Пуціна, бо ня бачыць зь яго боку рэальных крокаў для дасягненьня міру з Украінай. Затое заўважаюць шматлікія цяжкасьці ў эканоміцы.

ГЛЯДЗІЦЕ ТАКСАМА:

Кіраўнік выведкі Ўкраіны сьцьвярджае, што Пуцін сур’ёзна хворы, а незадаволеныя рыхтуюцца адхіліць яго ад улады

«Будучыня пасьля Пуціна»

Блізкія да Адміністрацыі прэзыдэнта і ўраду суразмоўцы «Медузы» адзначаюць, што на такім фоне ва ўладзе ўсё часьцей абмяркоўваецца тэма «будучыні пасьля Пуціна».

Паводле адной з крыніц, у Крамлі негалосна абмяркоўваюцца нават фігуры пераемнікаў. Сярод іх мэр Масквы Сяргей Сабянін, намесьнік старшыні Савету бясьпекі Дзьмітрый Мядзьведзеў і першы намесьнік кіраўніка АП Сяргей Кірыенка.

Крыніцы «Медузы» тлумачаць, што Кірыенка ў апошні час рэгулярна мае зносіны з Пуціным з нагоды Данбасу (чыноўнік нядаўна стаў крамлёўскім куратарам гэтага акупаванага рэгіёну) і эканомікі. Таксама Кірыенка, як і кіраўнік Расгвардыі Віктар Золатаў, уваходзіць у «блізкае кола» Пуціна.

Разам з тым суразмоўцы «Медузы» падкрэсьліваюць, што нават пры абмеркаваньні Кірыенкі і іншых гіпатэтычных пераемнікаў усе ва ўладзе разумеюць: Пуцін можа пакінуць пасаду прэзыдэнта толькі пры сур’ёзным пагаршэньні стану здароўя.

ГЛЯДЗІЦЕ ТАКСАМА:

Ці можа Захад адарваць Беларусь ад Расеі? Дыскусія аналітыкаў

«Анэксія Беларусі»

Таксама, як піша «Медуза», у Крамлі не адмовіліся ад ідэі правесьці рэфэрэндумы аб далучэньні да Расеі самаабвешчаных «ДНР» і «ЛНР», а таксама занятай расейскімі войскамі Херсонскай вобласьці Ўкраіны. Калі менавіта яны змогуць прайсьці, залежыць ад сытуацыі на фронце.

Тыя ж крыніцы не выключаюць, што разам з рэфэрэндумамі ў самаабвешчаных рэспубліках Данбасу можа прайсьці плебісцыт аб «зьліцьці» з Расеяй у Беларусі.

«Але гэта калі атрымаецца праціснуць Лукашэнку, які такога сцэнару ўсяляк пазьбягае», — падкрэсьлівае адзін з суразмоўцаў.

Прэс-сакратар прэзыдэнта Расеі Дзьмітрый Пяскоў на пытаньні «Медузы» на момант публікацыі не адказаў.

ГЛЯДЗІЦЕ ТАКСАМА:

Севераданецк абстрэльваюць няспынна, Расея ўзмацніла наступ на Данбасе, Украіна пад абстрэламі эвакуюе цывільных

Вайна Расеі супраць Украіны

  • А 5-й гадзіне раніцы 24 лютага 2022 году кіраўнік Расеі Ўладзімір Пуцін заявіў пра пачатак ваеннай апэрацыі супраць Украіны на Данбасе на просьбу груповак «ДНР» і «ЛНР». 21 лютага падчас тэлезвароту да расейцаў Пуцін назваў так званыя «ДНР» і «ЛНР» незалежнымі дзяржавамі ў межах вобласьцяў. 22 лютага Савет Фэдэрацыі ратыфікаваў гэтае рашэньне.
  • Расейскія войскі атакавалі ў тым ліку з тэрыторыі Беларусі, выкарыстоўваючы лётнішчы, базы і дарогі. Прадстаўнікі рэжыму Лукашэнкі апраўдваюць вайну, некаторыя яго праціўнікі лічаць тэрыторыю Беларусі акупаванай, многія заклікаюць да супраціву расейскім захопнікам. Насуперак заявам Пуціна пра атакі выключна на вайсковыя аб’екты, расейцы пачалі бамбіць школы, дзіцячыя садкі і жылыя кварталы ўкраінскіх гарадоў.
  • 2 красавіка 2022 году, пасьля вызваленьня гораду Буча пад Кіевам, фотакарэспандэнты апублікавалі дзясяткі фатаздымкаў, на якіх відаць сотні нябожчыкаў, ахвяраў масавых забойстваў, учыненых расейскімі войскамі. Многія пахаваныя ў стыхійных брацкіх магілах. Вялікія разбурэньні прынесла расейская акупацыя і Барадзянцы.
  • З 24 лютага 2022 году Расея захапіла толькі адзін абласны цэнтар — Херсон. Горад быў акупаваны расейскімі войскамі ў першыя дні вайны фактычна без баёў. Расейскія войскі адступілі зь яго і з правабярэжнай часткі Херсонскай вобласьці ў лістападзе 2022 году. Увосень 2022 году ўкраінскія войскі правялі маштабны контранаступ, у выніку якога расейскія сілы пакінулі большасьць сваіх пазыцый і ў Харкаўскай вобласьці.
  • Нягледзячы на першапачатковыя заявы Пуціна пра тое, што акупацыя ўкраінскіх тэрыторыяў не ўваходзіць у пляны ўварваньня, 30 верасьня 2022 году была абвешчана анэксія чатырох вобласьцяў Украіны (Данецкай, Запароскай, Луганскай і Херсонскай), у тым ліку і тэрыторыяў, якіх Расея не кантралявала.
  • 21 верасьня 2022 году Пуцін заявіў пра мабілізацыю ў Расеі. Пасьля гэтай заявы тысячы расейцаў накіраваліся на памежныя пункты і пачалі выяжджаць у Грузію, Казахстан, Армэнію, Манголію, Фінляндыю і іншыя краіны. У самой Расеі праціўнікі вайны падпалілі некалькі вайсковых камісарыятаў.
  • У 2023 годзе Лукашэнка і Пуцін заявілі пра разьмяшчэньне ў Беларусі расейскай ядзернай зброі. 13 чэрвеня Лукашэнка сказаў, што частка ядзернай зброі ўжо дастаўлена з РФ у Беларусь. 16 чэрвеня Пуцін таксама заявіў, што першыя ядзерныя зарады ўжо дастаўленыя на тэрыторыю Беларусі, а астатнюю частку перамесьцяць «да канца лета або да канца году».
  • 17 лістапада 2024 году тагачасны прэзыдэнт ЗША Джо Байдэн зьняў абмежаваньні на нанясеньне ўдараў амэрыканскай дальнабойнай зброяй па тэрыторыі Расеі.
  • З прыходам да ўлады ў ЗША прэзыдэнта Дональда Трампа рэзка актывізавалася тэма магчымых мірных перамоваў. Улетку 2025 году Дональд Трамп правёў шэраг сустрэчаў, у тым ліку з Уладзімірам Зяленскім і Ўладзімірам Пуціным. Аднак дамовіцца пра мірнае пагадненьне ці прынамсі пра асабістую сустрэчу прэзыдэнтаў Украіны і Расеі не атрымалася. Агулам мірныя перамовы дагэтуль не далі істотных вынікаў.
  • 1 чэрвеня 2025 году на Дзень расейскай авіяцыі Ўкраіна правяла маштабную апэрацыю «Павуціньне». Служба бясьпекі Ўкраіны зладзіла ўдары па авіябазах па ўсёй тэрыторыі Расеі, зьнішчыўшы дзясяткі расейскіх вайсковых самалётаў. Дакладна невядома, адкуль кіраваліся гэтыя дроны і ці выкарыстоўвалі яны штучны інтэлект для нацэльваньня на расейскія самалёты. Паводле ўкраінскага боку, дахі грузавікоў, дзе хаваліся дроны, адчынялі дыстанцыйна, каб дазволіць квадракоптэрам узьлятаць.
  • З пачатку 2024 году па цяперашні час украінскія дроны пашкодзілі мноства расейскіх нафаперапрацоўчых заводаў, што прывяло да істотнага скарачэньня вытворчасьці нафтапрадуктаў у Расеі.
  • Лінія фронту ва Украіне на працягу 2025 і на пачатку 2026 году заставалася адносна стабільнай. Пры гэтым расейскія войскі павольна прасоўваліся на асобных участках. З кастрычніка 2025 па сакавік 2026 году Расея захапіла каля 1833 км². На пачатку 2026 году ўкраінскія сілы правялі шэраг удалых контратак. У канцы красавіка 2026 году ўпершыню за доўгі час Ўкраіна адваявала больш тэрыторыі, чым страціла.

Незалежная праверка інфармацыі пра ваенныя дзеяньні, якую даюць афіцыйныя асобы розных бакоў, не заўсёды магчымая.