«Што датычыць расейскіх войскаў, якія прыбываюць на вучэньні ў Беларусь. Складам яны больш падобныя на акупацыйны кантынгент, чым на ўдарную групоўку, і нясуць большую пагрозу Менску, чым Украіне», — заявіў Аляксей Рэзьнікаў 28 студзеня ў часе сваёй справаздачы ў Вярхоўнай радзе Ўкраіны.
Украінскі міністар падкрэсьліў, што з боку Ўкраіны не існуе ніякіх пагроз для Беларусі.
«Гэта нонсэнс. У нас вельмі цёплае стаўленьне да беларускага народу, і любыя сілавыя дзеяньні супраць Беларусі супярэчаць інітарэсам Украіны. Хачу, каб у Менску гэта таксама пачулі».
ГЛЯДЗІЦЕ ТАКСАМА:
Байдэн паабяцаў Зяленскаму дадатковую падтрымку Ўкраіны на фоне пагрозы расейскай агрэсііАляксей Рэзьнікаў адхіліў усе абвінавачаньні ў тым, што Ўкраіна нібыта рыхтуе «нейкія ўзброеныя правакацыі на Данбасе».
«Мы пасьлядоўна павялічваем нашу абарону, але мы дакладна выконваем абавязаньні і разглядаем сцэнар палітыка-дыпляматычнага ўрэгуляваньня як базавы», — падкрэсьліў ён.
Аляксей Рэзьнікаў паведаміў, што цяпер каля межаў Украіны Расея сканцэнтравала вайсковы кантынгент у колькасьці да 130 тысяч асобаў.
Паводле яго, розьніца ў ацэнцы колькасьці расейскіх сілаў каля межаў Украіны залежыць ад дыямэтру, які ўлічваюць пры разьліках — адны падлічваюць у межах 200 кілямэтраў ад мяжы, іншыя — 400 кілямэтраў. «Мы выкарыстоўваем інфармацыю пра зону да 200 кілямэтраў, таму што яны больш дакладна адлюстроўваюць тэндэнцыю».
ГЛЯДЗІЦЕ ТАКСАМА:
Кіраўніца Эўракамісіі дапусьціла адключэньне Расеі ад SWIFT і санкцыі супраць «Паўночнага патоку – 2»Міністар дадаў, што цяпер колькасьць расейскіх войскаў складае 112 тысяч асобаў, а з марскім ды авіяцыйным кампанэнтамі — да 130 тысяч асобаў.
«Летась у красавіку баявы кампанэнт, які сьцягваў расейскі бок, складаў 126 тысяч асобаў. Гэта значыць, колькасьць тады і цяпер сувымерная. Несувымерная рэакцыя. Таксама адзначу, што Расея сьцягнула на 300 танкаў больш, чым мінулай вясной. Але колькасьць супрацьтанкавых сродкаў, якія сёньня маюць нашы вайскоўцы, нашмат большая, чым колькасьць патэнцыйных мішэняў», — сказаў міністар.
Пагроза нападу Расеі на Ўкраіну
- А 5-й гадзіне раніцы 24 лютага 2022 году кіраўнік Расеі Ўладзімір Пуцін заявіў пра пачатак ваеннай апэрацыі супраць Украіны на Данбасе на просьбу груповак «ДНР» і «ЛНР». 21 лютага падчас тэлезвароту да расейцаў Пуцін назваў так званыя «ДНР» і «ЛНР» незалежнымі дзяржавамі ў межах вобласьцяў. 22 лютага Савет Фэдэрацыі ратыфікаваў гэтае рашэньне.
- Расейскія войскі атакавалі ў тым ліку з тэрыторыі Беларусі, выкарыстоўваючы лётнішчы, базы і дарогі. Прадстаўнікі рэжыму Лукашэнкі апраўдваюць вайну, некаторыя яго праціўнікі лічаць тэрыторыю Беларусі акупаванай, многія заклікаюць да супраціву расейскім захопнікам. Насуперак заявам Пуціна пра атакі выключна на вайсковыя аб’екты, расейцы пачалі бамбіць школы, дзіцячыя садкі і жылыя кварталы ўкраінскіх гарадоў.
- 2 красавіка 2022 году, пасьля вызваленьня гораду Буча пад Кіевам, фотакарэспандэнты апублікавалі дзясяткі фатаздымкаў, на якіх відаць сотні нябожчыкаў, ахвяраў масавых забойстваў, учыненых расейскімі войскамі. Многія пахаваныя ў стыхійных брацкіх магілах. Вялікія разбурэньні прынесла расейская акупацыя і Барадзянцы.
- З 24 лютага 2022 году Расея захапіла толькі адзін абласны цэнтар — Херсон. Горад быў акупаваны расейскімі войскамі ў першыя дні вайны фактычна без баёў. Расейскія войскі адступілі зь яго і з правабярэжнай часткі Херсонскай вобласьці ў лістападзе 2022 году. Увосень 2022 году ўкраінскія войскі правялі маштабны контранаступ, у выніку якога расейскія сілы пакінулі большасьць сваіх пазыцый і ў Харкаўскай вобласьці.
- Нягледзячы на першапачатковыя заявы Пуціна пра тое, што акупацыя ўкраінскіх тэрыторыяў не ўваходзіць у пляны ўварваньня, 30 верасьня 2022 году была абвешчана анэксія чатырох вобласьцяў Украіны (Данецкай, Запароскай, Луганскай і Херсонскай), у тым ліку і тэрыторыяў, якіх Расея не кантралявала.
- 21 верасьня 2022 году Пуцін заявіў пра мабілізацыю ў Расеі. Пасьля гэтай заявы тысячы расейцаў накіраваліся на памежныя пункты і пачалі выяжджаць у Грузію, Казахстан, Армэнію, Манголію, Фінляндыю і іншыя краіны. У самой Расеі праціўнікі вайны падпалілі некалькі вайсковых камісарыятаў.
- У 2023 годзе Лукашэнка і Пуцін заявілі пра разьмяшчэньне ў Беларусі расейскай ядзернай зброі. 13 чэрвеня Лукашэнка сказаў, што частка ядзернай зброі ўжо дастаўлена з РФ у Беларусь. 16 чэрвеня Пуцін таксама заявіў, што першыя ядзерныя зарады ўжо дастаўленыя на тэрыторыю Беларусі, а астатнюю частку перамесьцяць «да канца лета або да канца году».
- 17 лістапада 2024 году тагачасны прэзыдэнт ЗША Джо Байдэн зьняў абмежаваньні на нанясеньне ўдараў амэрыканскай дальнабойнай зброяй па тэрыторыі Расеі.
- З прыходам да ўлады ў ЗША прэзыдэнта Дональда Трампа рэзка актывізавалася тэма магчымых мірных перамоваў. Улетку 2025 году Дональд Трамп правёў шэраг сустрэчаў, у тым ліку з Уладзімірам Зяленскім і Ўладзімірам Пуціным. Аднак дамовіцца пра мірнае пагадненьне ці прынамсі пра асабістую сустрэчу прэзыдэнтаў Украіны і Расеі не атрымалася. Агулам мірныя перамовы дагэтуль не далі істотных вынікаў.
- 1 чэрвеня 2025 году на Дзень расейскай авіяцыі Ўкраіна правяла маштабную апэрацыю «Павуціньне». Служба бясьпекі Ўкраіны зладзіла ўдары па авіябазах па ўсёй тэрыторыі Расеі, зьнішчыўшы дзясяткі расейскіх вайсковых самалётаў. Дакладна невядома, адкуль кіраваліся гэтыя дроны і ці выкарыстоўвалі яны штучны інтэлект для нацэльваньня на расейскія самалёты. Паводле ўкраінскага боку, дахі грузавікоў, дзе хаваліся дроны, адчынялі дыстанцыйна, каб дазволіць квадракоптэрам узьлятаць.
- З пачатку 2024 году па цяперашні час украінскія дроны пашкодзілі мноства расейскіх нафаперапрацоўчых заводаў, што прывяло да істотнага скарачэньня вытворчасьці нафтапрадуктаў у Расеі.
- Лінія фронту ва Украіне на працягу 2025 і на пачатку 2026 году заставалася адносна стабільнай. Пры гэтым расейскія войскі павольна прасоўваліся на асобных участках. З кастрычніка 2025 па сакавік 2026 году Расея захапіла каля 1833 км². На пачатку 2026 году ўкраінскія сілы правялі шэраг удалых контратак. У канцы красавіка 2026 году ўпершыню за доўгі час Ўкраіна адваявала больш тэрыторыі, чым страціла.
Незалежная праверка інфармацыі пра ваенныя дзеяньні, якую даюць афіцыйныя асобы розных бакоў, не заўсёды магчымая.