Лінкі ўнівэрсальнага доступу

«Грузінскага партызана» з гомельскай вёскі дэпартуюць праз тыдзень


Гела Берберашвілі

Апошні тыдзень перад дэпартацыяй праводзіць з жонкаю і дзецьмі ў вёсцы Партызанскай Хойніцкага раёну беларускі грузін Гела Берберашвілі. 1 ліпеня ў яго заканчваецца тэрмін часовай рэгістрацыі. Бацьку чатырох дачок служба па грамадзянстве й міграцыі мае выселіць за межы Беларусі.

Гела Берберашвілі з трох гадоў сірата. Бацькі яго памерлі рана, а за імі і старэйшы брат. Выхоўваўся Гела ў дзіцячым доме, а служыць у войску перад самым распадам Савецкага Саюзу яму выпала ў беларускім Слоніме.

У Грузію пасьля службы не вярнуўся — працаваў нейкі час у калгасе ў Кобрынскім раёне. Там і пазнаёміўся з хойніцкай перасяленкай Ірынай, у дзявоцтве Кашперкай. Яна была ў разводзе, адна гадавала малалетняга сына, бо жыцьцё ў першым шлюбе з расейцам з Карэліі не задалося.

Неўзабаве Ірына й Гела пераехалі на Гомельшчыну. Уладкаваліся ў пацярпелым ад Чарнобыля паселішчы — вёсцы Партызанскай, бліжэй да Восава, дзе жыве маці Ірыны.

За два дзесяцігодзьдзі супольнага жыцьця Ірына і Гела нарадзілі і паднялі на ногі чатырох дачок — старэйшай, Тацяне, у жніўні будзе ўжо васямнаццаць, а самай меншай, Волечцы, толькі чатыры гады.

Мінулай восеньню Гела не бязь цяжкасьцяў атрымаў у амбасадзе грузінскі пашпарт, бо займець беларускі яму за два дзесяцігодзьдзі не ўдалося. Ды што там пашпарт — нават віду на жыхарства не дамогся праз валакіту й фінансавыя цяжкасьці.

Грузінскі пашпарт Гелы
Грузінскі пашпарт Гелы

Гела: «Месяц езьдзіў у Менск, дамагаўся. Там начаваў — ня еў, ня спаў. Грошай багата на гэта пайшло, у пазыку залез. І цяпер доўг вісіць. Але людзі добрыя, усё разумеюць. Выручылі, бо й я ім дапамагаў. Я пашпарт атрымаў, адразу пабег на працу. Уладкаваўся на фэрму загоншчыкам. А неўзабаве зь міграцыйнай службы тэлефануюць: „Як гэта замежнік працуе?“ Ну й звольнілі. У саўгасе, як кажуць, у д...-г... стаяў — па 14 гадзін быў на працы. У чатыры раніцы ўставаў, прыходзіў дахаты ў дзьве гадзіны пасьля паўдня, а ў шаснаццаць — зноў на працу. Атрымліваў два, два з паловаю — да трох мільёнаў, і то калі малака было болей. Ну й вось звольнілі».

З пачаткам ліпеня ў Гелы Берберашвілі заканчваецца тэрмін афіцыйнай рэгістрацыі ў Беларусі. У групе па грамадзянстве і міграцыі Хойніцкага райаддзелу міліцыі яму патлумачылі, што падоўжыць рэгістрацыю ніяк ня могуць. У яго няма нават віду на жыхарства — за два дзесяцігодзьдзі Гела так і не легалізаваўся, нягледзячы на сям’ю і чатырох дзяцей. У вёсцы Партызанскай Гела два дзесяцігодзьдзі жыве нібы партызан. Грузіна, для якога Беларусь стала другой радзімай, чакае дэпартацыя.

На мінулым тыдні Ірына і Гела меліся зарэгістраваць шлюб, каб былі хоць нейкія падставы працягнуць афіцыйнае знаходжаньне ў краіне. Раней іх не рэгістравалі, бо ў Гелы не было дакумэнтаў — толькі савецкі пашпарт. Цяпер у ЗАГСе маладым-немаладым патлумачылі, што Гела мусіць зьвярнуцца ў амбасаду Грузіі па даведку, каб пацьвердзіць, што на былой сваёй радзіме ня мае ні з кім шлюбных стасункаў. А гэта зноў і час, і грошы. Ні таго, ні другога ў сям’і беларускі й грузіна няма.​

Ірына з дачкой Волечкай
Ірына з дачкой Волечкай

«Калі дэпартуюць, я ж розумам крануся. Нават без адной меншай дачушкі я пражыць не змагу. Я ўжо жонцы казаў: „Давай зьбярэмся ды зьедзем разам“. Ня ведаю, праўда, куды. Мне цяпер цьвердзяць — калі будзе дэпартацыя, то вывезуць за мяжу, расейскую ці ўкраінскую, і кінуць там — ідзі куды хочаш! А жонка ў адказ: „І там вайна ідзе, і там неспакойна. Зловяць, скажуць, што ваяваў альбо што злачынца“. Я ніколі нікому кепскага не зрабіў — ні там, ні тут. Падайце запыт у Міністэрства ўнутраных спраў! Я не злачынца. Я адслужыў у арміі, як і любы самастойны грамадзянін — Грузіі ці Беларусі. Я тут застаўся. Я пакахаў жанчыну, жыву зь ёю адной, ня здраджваю. Люблю сваю жонку, люблю сваіх дзяцей».

Ірына ўжо стала турбавацца за стан мужа — Гела пасьля звальненьня з працы неяк разгубіўся. Заробку ніякага, да дэпартацыі лічаныя дні. Ехаць у Менск у амбасаду Грузіі, рабіць запыт, каб атрымаць даведку пра адсутнасьць шлюбу, — бракуе грошай. Гэтаксама як няма іх на пераклад і натарыяльнае пацьверджаньне пашпарта з грузінскай мовы на беларускую.

Ірына і Гела з дочкамі і бабуляй Тацянай (архіўнае фота)
Ірына і Гела з дочкамі і бабуляй Тацянай (архіўнае фота)

Ірына: «Калі Гела езьдзіў у амбасаду, дык патэлефанаваў зь Менску і кажа: „Я ўжо кінуся пад цягнік — няма сілаў“. Адказваю: „Ты што, здурнеў? Падай на калені, прасі“. А тут, калі езьдзіў рэгістрацыі дамагацца, зьдзіўляліся: „Як — ты працуеш? Ды я ж патэлефаную...“. Уяўляеце, што робіцца? І гэта пры тым, што райвыканкамам падпісана папера на працаўладкаваньне. Дырэктар саўгаса Гелу казаў, што будзе трымаць яго колькі зможа, бо ён добры працаўнік. Але патэлефанавалі зь міграцыйнай службы — нельга працаваць, бо грамадзянін Грузіі і віду на жыхарства няма. Ці з Гомеля нейкі дазвол адмысловы патрэбны. І заплаціць трэба некалькі мінімалак. А я й без таго ў трэці крэдыт улезла, каб ён перад працай камісію прайшоў. Беларусы за яе 120 тысяч плацяць, а яму — каля 2 мільёнаў. Цяпер буду два гады плаціць па 300 тысяч».

Шматдзетная сям’я Ірыны і Гелы Берберашвілі трапіла нібы ў зачараванае кола. Ёй хоць бы якая дапамога — ад уладаў, ад дабрадзеяў. Быў спадзеў на чарніцы ды лісічкі — зьбіраць іх у лесе і прадаваць, каб мець капейчыну. Аднак і тут не пашэнціла: з прычыны сухога надвор’я і небясьпекі пажараў на Гомельшчыне забаранілі наведваць лясы.

вёска Партызанская
вёска Партызанская

Глядзець камэнтары (1)

Гэтая дыскусія закрытая.
Ігар Лосік Кацярына Андрэева Дар'я Чульцова Марына Золатава Ягор Марціновіч
XS
SM
MD
LG