Расейскія вайскоўцы, верагодна, вырашылі цалкам сысьці са сваіх пазыцый вакол Харкава ва ўмовах украінскіх контрнаступаў з аднаго боку і абмежаванага падмацаваньня з другога, піша ў сваім матэрыяле амэрыканскі Інстытут дасьледаваньня вайны (ISW).
«Такім чынам, Украіна, падобна, выйграла бітву за Харкаў. Украінскія сілы не дазволілі расейскім войскам акружыць Харкаў, ня кажучы ўжо пра яго захоп, а потым выгналі іх з-пад горада, як яны зрабілі з расейскімі войскамі, якія спрабавалі захапіць Кіеў», — гаворыцца ў дасьледаваньні.
Аналітыкі адзначаюць, што ўкраінскія войскі хутчэй за ўсё паспрабуюць перарэзаць прынамсі адну, самую заходнюю з наземных ліній забесьпячэньня паміж Белгарадам і расейскімі войскамі, засяроджанымі вакол Ізюма. Аднак Расея выкарыстоўвае некалькі такіх ліній, у тым ліку і тыя, што знаходзяцца на выдаленьні ад пазыцый Узброеных сіл Украіны і малаверагодна, што ўкраінскія войскі, якія наступаюць, дабяруцца да іх у бліжэйшы час, піша ISW.
Цяпер асноўныя намаганьні расейскіх войскаў сканцэнтраваныя на захопе Севераданецку і Лісічанску, гавораць заходнія аналітыкі.
Мэр Харкава і ўкраінскі Генштаб кажуць пра адвод войскаў з-пад Харкава
У ранішняй зводцы Генштабу Ўзброеных сіл Украіны 14 траўня таксама гаворыцца пра тое, што Расея адводзіць свае войскі з-пад Харкава:
«На Харкаўскім кірунку войска РФ актыўных баявых дзеяньняў не праводзіла, засяродзіўшы асноўныя намаганьні на забесьпячэньні адводу сваіх войскаў ад Харкава, утрыманьні пазыцый і маршрутаў забесьпячэння».
Інфармацыю пра адвод расейскіх войскаў з-пад Харкава пацьвердзіў ВВС мэр горада Ігар Церахаў. Паводле яго, цяпер расейскія войскі пакідаюць навакольлі горада, рухаючыся ў бок расейска-ўкраінскай мяжы. Ім толькі адзін раз удалося заняць невялікую частку горада, і прабылі яны там нядоўга. Паводле яго, горад не абстрэльваюць ужо пяць дзён.
«Цяпер у Харкаве ціха, і людзі паступова вяртаюцца ў горад. Мы забясьпечваем усіх жыхароў вадой, газам і электрычнасьцю. Аднак, на няшчасьце, многія жылыя будынкі разбураныя або пашкоджаныя», — паведаміў кіраўнік горада.
Вайна Расеі супраць Украіны
- А 5-й гадзіне раніцы 24 лютага 2022 году кіраўнік Расеі Ўладзімір Пуцін заявіў пра пачатак ваеннай апэрацыі супраць Украіны на Данбасе на просьбу груповак «ДНР» і «ЛНР». 21 лютага падчас тэлезвароту да расейцаў Пуцін назваў так званыя «ДНР» і «ЛНР» незалежнымі дзяржавамі ў межах вобласьцяў. 22 лютага Савет Фэдэрацыі ратыфікаваў гэтае рашэньне.
- Расейскія войскі атакавалі ў тым ліку з тэрыторыі Беларусі, выкарыстоўваючы лётнішчы, базы і дарогі. Прадстаўнікі рэжыму Лукашэнкі апраўдваюць вайну, некаторыя яго праціўнікі лічаць тэрыторыю Беларусі акупаванай, многія заклікаюць да супраціву расейскім захопнікам. Насуперак заявам Пуціна пра атакі выключна на вайсковыя аб’екты, расейцы пачалі бамбіць школы, дзіцячыя садкі і жылыя кварталы ўкраінскіх гарадоў.
- 2 красавіка 2022 году, пасьля вызваленьня гораду Буча пад Кіевам, фотакарэспандэнты апублікавалі дзясяткі фатаздымкаў, на якіх відаць сотні нябожчыкаў, ахвяраў масавых забойстваў, учыненых расейскімі войскамі. Многія пахаваныя ў стыхійных брацкіх магілах. Вялікія разбурэньні прынесла расейская акупацыя і Барадзянцы.
- З 24 лютага 2022 году Расея захапіла толькі адзін абласны цэнтар — Херсон. Горад быў акупаваны расейскімі войскамі ў першыя дні вайны фактычна без баёў. Расейскія войскі адступілі зь яго і з правабярэжнай часткі Херсонскай вобласьці ў лістападзе 2022 году. Увосень 2022 году ўкраінскія войскі правялі маштабны контранаступ, у выніку якога расейскія сілы пакінулі большасьць сваіх пазыцый і ў Харкаўскай вобласьці.
- Нягледзячы на першапачатковыя заявы Пуціна пра тое, што акупацыя ўкраінскіх тэрыторыяў не ўваходзіць у пляны ўварваньня, 30 верасьня 2022 году была абвешчана анэксія чатырох вобласьцяў Украіны (Данецкай, Запароскай, Луганскай і Херсонскай), у тым ліку і тэрыторыяў, якіх Расея не кантралявала.
- 21 верасьня 2022 году Пуцін заявіў пра мабілізацыю ў Расеі. Пасьля гэтай заявы тысячы расейцаў накіраваліся на памежныя пункты і пачалі выяжджаць у Грузію, Казахстан, Армэнію, Манголію, Фінляндыю і іншыя краіны. У самой Расеі праціўнікі вайны падпалілі некалькі вайсковых камісарыятаў.
- У 2023 годзе Лукашэнка і Пуцін заявілі пра разьмяшчэньне ў Беларусі расейскай ядзернай зброі. 13 чэрвеня Лукашэнка сказаў, што частка ядзернай зброі ўжо дастаўлена з РФ у Беларусь. 16 чэрвеня Пуцін таксама заявіў, што першыя ядзерныя зарады ўжо дастаўленыя на тэрыторыю Беларусі, а астатнюю частку перамесьцяць «да канца лета або да канца году».
- 17 лістапада 2024 году тагачасны прэзыдэнт ЗША Джо Байдэн зьняў абмежаваньні на нанясеньне ўдараў амэрыканскай дальнабойнай зброяй па тэрыторыі Расеі.
- З прыходам да ўлады ў ЗША прэзыдэнта Дональда Трампа рэзка актывізавалася тэма магчымых мірных перамоваў. Улетку 2025 году Дональд Трамп правёў шэраг сустрэчаў, у тым ліку з Уладзімірам Зяленскім і Ўладзімірам Пуціным. Аднак дамовіцца пра мірнае пагадненьне ці прынамсі пра асабістую сустрэчу прэзыдэнтаў Украіны і Расеі не атрымалася. Агулам мірныя перамовы дагэтуль не далі істотных вынікаў.
- 1 чэрвеня 2025 году на Дзень расейскай авіяцыі Ўкраіна правяла маштабную апэрацыю «Павуціньне». Служба бясьпекі Ўкраіны зладзіла ўдары па авіябазах па ўсёй тэрыторыі Расеі, зьнішчыўшы дзясяткі расейскіх вайсковых самалётаў. Дакладна невядома, адкуль кіраваліся гэтыя дроны і ці выкарыстоўвалі яны штучны інтэлект для нацэльваньня на расейскія самалёты. Паводле ўкраінскага боку, дахі грузавікоў, дзе хаваліся дроны, адчынялі дыстанцыйна, каб дазволіць квадракоптэрам узьлятаць.
- З пачатку 2024 году па цяперашні час украінскія дроны пашкодзілі мноства расейскіх нафаперапрацоўчых заводаў, што прывяло да істотнага скарачэньня вытворчасьці нафтапрадуктаў у Расеі.
- Лінія фронту ва Украіне на працягу 2025 і на пачатку 2026 году заставалася адносна стабільнай. Пры гэтым расейскія войскі павольна прасоўваліся на асобных участках. З кастрычніка 2025 па сакавік 2026 году Расея захапіла каля 1833 км². На пачатку 2026 году ўкраінскія сілы правялі шэраг удалых контратак. У канцы красавіка 2026 году ўпершыню за доўгі час Ўкраіна адваявала больш тэрыторыі, чым страціла.
Незалежная праверка інфармацыі пра ваенныя дзеяньні, якую даюць афіцыйныя асобы розных бакоў, не заўсёды магчымая.