Лінкі ўнівэрсальнага доступу

Ягоная газэта варушыла Слонім. Успамін пра рэдактара Валадашчука


Віктар Валадашчук, галоўны рэдактар «Газеты Слонімскай», фота 2016 году

Трапіць на працу ў «Газету Слонімскую» Віктара Валадашчука ў пачатку 2000-х для мяне было як сёньня атрымаць запрашэньне ў New York Times.

Памёр рэдактар першай газэты, дзе я пачаў працаваць, каля яшчэ вучыўся ў 9 клясе. У 1997 годзе былы карэспандэнт дзяржаўнай раёнкі Віктар Валадашчук адкрыў «Газету Слонімскую». У канцы 1990-х і пачатку 2000-х яна не давала спакою нікому. Яе баяліся чыноўнікі ад Слоніма да Менску, бо гэта было самае ўплывовае выданьне ў рэгіёне. Газэту шчыра любілі людзі, бо яна была пра людзей. Выданьне задавала рытм гораду, варушыла Слонім.

Я памятаю часы, калі яе наклад даходзіў да 12 тысяч асобнікаў. І гэта ў 50-тысячным Слоніме. Улады доўга спрабавалі разабрацца з газэтай, бо Слонім быў сярод рэдкіх гарадоў, дзе раёнка мела мізэрны наклад у параўнаньні зь незалежнымі газэтамі.

Трапіць туды на працу было чыстай марай. Быць журналістам «Слонімскай», як кажуць у нас, было больш чым прэстыжна. Віталіка Гіля пазнавалі здалёк па фотаапараце. Ягоную бараду ведаў увесь горад. Самыя стылёвыя матэрыялы Волі Шынкевіч абмяркоўвалі ў школах і вучаніцы, і настаўніцы. Кожны артыкул Сяргея Чыгрына быў як гістарычнае расьсьледаваньне. Потым тыя артыкулы разьвіваліся ў кнігі. Парадак дня вызначаў астраўскі аднаклясьнік майго бацькі, а тады адказны сакратар Мікола Канановіч. Адзін Валера Каваоеенка, а потым Саша Захаранка замянялі слонімцам цэлы «Прэсбол». Яны былі першымі спартовым журналістам, каго я рэгулярна чытаў. Хоць і бачыў усе матчы нашай «Камуны», на якія таксама хадзіў.

Віктар Валадашчык, 2015 год
Віктар Валадашчык, 2015 год

Усё гэта стваралася на цесным другім паверсе быткамбінату на Камсамольскай, дзе доўгі час месьцілася рэдакцыя. І калі пасьля «Школы маладога журналіста» ў 9-й клясе мне сказалі: «Прыходзь да нас працаваць», я ня мог паверыць у прапанову. Працаваць у «Слонімскай» на той час для мяне — гэта як зараз атрымаць запрашэньне ў New York Times. Ня менш.

Толькі дзякуючы працы ў газэце я змог паступіць на журфак. Вусны іспыт завальваў, але Барыс Васільевіч Стральцоў, паглядзеўшы на тэчку з сотняй публікацый, сказаў: «Раз чалавек працуе, яму месца на журфаку». І паставіў 5 з 5. Роўна столькі мне трэба было набраць, каб паступіць на бюджэт у той год.

Ужо на журфаку я зразумеў, якую крутую школу журналістыкі дала «Слонімская». Пакуль мае аднакурсьнікі пісалі сачыненьні ў «Переходный возраст» і чакалі месяцамі апублікаваньня, мае навіны і рэпартажы штотыдзень праходзілі праз тэкстадрабільных Сяргея Чыгрына і Віктара Валадашчука. І пасьля двух гадоў у газэце ўжо не было чаму вучыцца на журфаку.

Дзякуй за ўсё, спадар Віктар.

Камэнтаваць тут можна праз Facebook. Нам таксама можна напісаць на адрас radiosvaboda@gmail.com

XS
SM
MD
LG