Лінкі ўнівэрсальнага доступу

Часам у падзеях сучаснасьці выяўляюцца альгарытмы нядаўняга мінулага.

Выглядае, цяпер гішпанскі ўрад (і, магчыма, кароль, пры ўсёй абмежаванасьці ягонай улады) апынуўся у пазыцыі Гарбачова пачатку 91-га.

Падзеі ў Сумгаіце, у Тбілісі і Баку ў 1988-90 успрымаліся як не зьвязаныя з Гарбачовым праблемы, якія вынікалі са сталінскай нацыянальнай палітыкі (і ўсе разумелі, што вырашыць яе для задавальненьня ўсіх бакоў – нерэальна).

Але вось танкі, дэсантнікі і «Альфа», пасланыя для падаўленьня імкненьня да незалежнасьці тагачасных «прыбалтыйскіх рэспублік» у студзені 91-га – акрэсьлілі для Гарбачова «чырвоную лінію», пасьля якой ад яго адвярнуліся практычна ўсе ранейшыя прыхільнікі з колаў інтэлігенцыі – у тым ліку і Адамовіч, і Быкаў.

Потым быў сумнавядомы антыдэмакратычны маніфэст Гарбачова ў Менску ў лютым 91-га, канчатковае разьвязваньне рук генэралітэту і КДБ – і, у выніку, асабістае палітычнае фіяска Гарбачова з рэйтынгам, кажучы словамі паэта, «меньше единицы» (а мо і меней нуля).

Ёсьць у палітыцы «чырвоныя рысы», якія нельга пераходзіць. Падаецца, што Мадрыд – праз прымяненьне сілы да мірных людзей - перайшоў сёньня гэтую рысу, і нават калі рэфэрэндум ня дасьць станоўчага выніку сёньня – незалежнасьць Каталёніі будзе толькі пытаньнем часу.

  • 16x9 Image

    Сяргей Навумчык

    Сяргей Навумчык нарадзіўся ў 1961 годзе ў Паставах. Скончыў факультэт журналістыкі БДУ, служыў у войску, працаваў у віцебскай абласной газэце. Быў дэпутатам Вярхоўнага Савета Беларусі і каардынатарам парлямэнцкай апазыцыі БНФ. У 1996 годзе атрымаў палітычны прытулак у ЗША.

Ваша меркаваньне

Паказаць камэнтары

XS
SM
MD
LG