Лінкі ўнівэрсальнага доступу

Цудоўны сонечны дзень. Iду мiма сямiгадовага суседзкага хлопчыка. Ён нешта малюе у сшытку каляровымi алоўкамi, седзячы на прыступках.

— Што малюеш?

— Сонейка.

Цiкаўлюся. З намаляваных вачэй сонца капаюць cьлёзы.

— А чаму сонейка шэрае i плача? Яно ж вунь якое яркае сёньня.

— Не, яно сумнае. Яму дрэнна...

— Цябе хтосьцi пакрыўдзiў?

— Так. Тата ровар не дае.

Падумалася: «Бач ты! Сапраўдны мастак расьце. Ужо iмкнецца перадаць у творы свой асабiсты настрой».

— Не сумуй! Усё будзе добра! Сонейка неўзабаве зноў табе ўсьмiхнецца.

— Можа быць...

Малюю яму котку з добрымi вачамi. Мы абое сьмяемся.

Вікторыя Грыніна

Шаноўныя чытачы, у гэтай рубрыцы кожны з вас можа апублікаваць свой тэкст, калі запрапануе цікавую тэму і ўкладзецца ў 100 словаў. Прысылайце свае прапановы на адрас svaboda@rferl.org

XS
SM
MD
LG