Лінкі ўнівэрсальнага доступу

сьвятло


Вільгельм Хамэрсхёй, «Фрэдэрыка Хамэрсхёй, маці мастака» (1886)

калі мы з братам сталі юнакамі, нас было вельмі цяжка ўтрымаць дома, таму мы часта вярталіся з вуліцы, калі мама ўжо спала, ну як спала, чакала нас з заплюшчанымі вачыма ў ложку, на кухні пакінуўшы цьмянае сьвятло таршэра. бо сьвятло гарыць у нашай кватэры да апошняга, хто вернецца.

бывае ідзеш летняй ноччу, здалёк бачыш сьвятло, і ведаеш, цябе чакае мама.

калі яе ня стала, і ўсе разьехаліся, я гэты таршэр не выключаю болей ніколі... я вяртаюся ў пустую кватэру, іду па двары, і здалёк бачу сьвятло на кухні, і так цёпла становіцца... мама заўсёды чакае... але апошнія гады чакаю яе я.

а.і. бацкель

Шаноўныя чытачы, у гэтай рубрыцы кожны з вас можа апублікаваць свой тэкст, калі запрапануе цікавую тэму і ўкладзецца ў 100 словаў. Прысылайце свае прапановы на адрас svaboda@rferl.org

Глядзець камэнтары (2)

Гэтая дыскусія закрытая.
Ігар Лосік Кацярына Андрэева Дар'я Чульцова Марына Золатава Ягор Марціновіч
XS
SM
MD
LG