Лінкі ўнівэрсальнага доступу

Летні ўспамін


Артур Стрытан, «Залатое лета, Іглмант» (1889)

У дачкі далоні пахнуць мёдам. Асабліва пасьля сну; я ўдыхаю іх водар і напаўняюся адчуваньнем спакою.

Мая маленькая сонная пчолка. Зараз паляціць зьбіраць букеты з кветак, траў і розных галінак. Ж-ж-ж... Паляціць далёка-далёка, а потым вернецца дадому, каб прынесьці на далонях гэты чароўны пах мёду.
«Глядзі, тата, што я знайшла!»

Дачка працягвае далонь з багоўкай.

«Ого! Які скарб! Возьмем яе з сабой?»

Яе вочы загараюцца вясёлым бляскам. Але, падумаўшы трошкі, дачка адказвае:

«Не, тата, лепш адпусьцім! Давай разам!»

І мы адначасова засьпявалі тую самую, знаёмую зь дзяцінства кожнаму:

«Бож’я кароўка ляці на небка, там твае дзеткі...»

І паляцела. І паляцела!

Яўген Мартыновіч


Шаноўныя чытачы, у гэтай рубрыцы кожны з вас можа апублікаваць свой тэкст, калі запрапануе цікавую тэму і ўкладзецца ў 100 словаў. Прысылайце свае прапановы на адрас svaboda@rferl.org

Глядзець камэнтары (2)

Гэтая дыскусія закрытая.
XS
SM
MD
LG