Лінкі ўнівэрсальнага доступу

У Менску разьвіталіся зь Сяргеем Жураўлём


У Менску адбылося разьвітаньне з народным артыстам Беларусі Сяргеем Жураўлём.

Паводле народнай традыцыі, люстэркі пры ўваходзе ў глядзельную залю Купалаўскага тэатра былі завешаныя тканінай, а глядацкая заля — у паўзмроку. Прыйшлі разьвітацца перадусім калегі: акторы-купалаўцы, артысты тэатра Юнага гледача, Моладзевага тэатру, дзе таксама працаваў Сяргей Журавель, і іншых менскіх сцэнаў. А яшчэ — вялікая колькасьць аматараў тэатра і прыхільнікаў творчасьці артыста. Каб ускласьці кветкі да труны і гэтым аддаць апошняе шанаваньне цудоўнаму актору і чалавеку, людзі выстройваліся ў чаргу яшчэ на вуліцы.

Гутару зь некаторымі:

«Мы суседзі — акторы ТЮГу. Прыйшлі правесьці ў апошні шлях нашага любімага актора і калегу. Гэта цудоўцы актор і чалавек, і такіх у нас вельмі мала. І таму гэта вельмі вялікая страта для ўсёй тэатральнай супольнасьці Беларусі».

На разьвітаньне труна з целам Сяргея Жураўля была ўсталяваная на сцэне і праз некаторы час ужо патанала ў прынесеных кветках. Некаторыя падыходзілі, каб коратка памаліцца, падтрымаць сваякоў памерлага. Хто заставаўся ў залі — мог пабачыць відэашэраг з фрагмэнтамі спэктакляў з удзелам Сяргея Жураўля. Праз асобны ўваход кветкі прынесьлі чыноўнікі Менскага гарвыканкаму. А міністр культуры Барыс Сьвятлоў зачытаў спачувальны ліст сваякам атрыста ад імя Аляксандра Лукашэнкі. Першым словы памяці сябру і калегу сказаў галоўны рэжысэр тэатру Мікалай Пінігін:

«Сказаць, што гэта страта для купалаўскага тэатра — мала сказаць. Гэта страта для ўсяго беларускага мастацтва. З Сяргеем мы разам вучыліся ў школе, закончылі тэатральна-мастацкі інстытут, на рыбу езьдзілі разам... Разам працавалі і стварылі шмат спэктакляў... Мне вельмі цяжка казаць, бо гэта быў мой сябар і гэта быў адзін з маіх самых любімых артыстаў, зь якімі я працаваў усё сваё жыцьцё. Такіх артыстаў вельмі і вельмі мала: народны артыст Беларусі, цудоўны чалавек, мінчанін, інтэлігент ... І сьведчаньнем таму — гэты няспынны паток людзей, які ідзе разьвітацца».

Акторы розных тэатраў, рэжысэры, сцэнарысты, былыя аднакурсьнікі і сябры адзначалі незвычайн талент артыста, ягоную высокі прафэсіяналізм, інтэлігэнтнасьць, таварыскасьць і культуру, ягоную плённую працу ў тэатры, кіно і радыё. А вядучы актор-купалавец Віктар Манаеў, які разам з Сяргеем Жураўлём стваралі такія бліскучыя спэктаклі, як «АРТ», «Вячэра з прыдуркам» і многія іншыя, гэтак сказаў пра паплечніка і сябра:

«Любоў нас сабрала тут, якая не памірае. Яна ня можа памерці, бо па вызначэньні — несьмяротная. Пэўна, дзівіцца душа Сяргея, колькі людзей любілі яго і пэўна, гэта яшчэ ня ўсе людзі. Ёсьць браты па крыві, ёсьць браты па духу. Сяргей быў мне братам па тэатру: дваццаць гадоў былі разам вельмі шчыльна. Гэта вялікае шчасьце працаваць з там чалавекам. Нават, калі не было сілаў, ягоная энэргэтыка, ягоны выбухны тэмпэрамэнт, ягоныя вочы — яны дапамагалі вырасьці крылам за стьпінай і ня толькі ў калегаў-актораў, але і гледачоў у тэатры. Сяргей быў незвычайны і самаахвярны сябар. А ахвярнасьць — першы і галоўны прызнак любові, якой ён адорваў блізкіх, родных, свае ролі і гледачоў».

Ганаровая вайсковая варта, якая прысутнічала на пахаваньні, выносіла труну з целам артыста з будынку тэатра пад гукі аркестра і авацыі калегаў і гледачоў. Аплядысмэнты не сьціхалі на ўсім шляху, пакуль жалобная працэсія рухалася да галоўнага праспекту сталіцы. Сяргея Жураўля пахавалі на Усходніх могілках Менску.

Глядзець камэнтары (1)

Гэтая дыскусія закрытая.
Ігар Лосік Кацярына Андрэева Дар'я Чульцова Марына Золатава Ягор Марціновіч
XS
SM
MD
LG