Лінкі ўнівэрсальнага доступу

Смуродныя пакойчыкі «беларускага парадку»


Севярын Квяткоўскі

Аўтападарожнік са стажам распавядае пра ўражаньні ад трасы М1, якая на Маскву:

– Шмат што зьмянілася. Напрыклад, дзяржаўныя запраўкі. Пад'яжджаеш – усё красіва! Прадуманая архітэктура малых формаў, лавы, ліхтары, усё ахайна, усё сучасна, канцэптуальна. Вока радуецца. Але заходзіш у прыбіральню... і вылятаеш зь яе куляй! Лепш пацярпець да наступнай запраўкі.

Сам таго ня ведаючы, мой суразмоўца намаляваў вобраз сучаснай беларускай дзяржаўнай сыстэмы.

Турыст прыяжджае ў Беларусь, бачыць ахайныя палі, новыя будынкі, чысьціню, сучасных людзей у сучаснай вопратцы, сучасныя аўтамабілі, усё чотка.

Але варта турысту застацца тут надоўга, ён сутыкаецца зь дзікай бюракратыяй, свавольствам дзяржавы ў вызначэньні што грамадзяніну можна, а што нельга. Пры гэтым самі грамадзяне пазбаўленыя магчымасьці ўплываць на прыняцьце рашэньняў.

Турыст дазнаецца, што практычна кожны можа быць затрыманы з надуманай прычыны, можа нават трапіць у турму, калі зь яго можна вытрасьці нейкія больш-менш вялікія сумы, ці калі праз арыштаванага можна патаргавацца з Захадам за выгоды ў крэдытаваньні.

Калі чалавек не ўяўляе цікавасьці для сыстэмы, кожны начальнік дзяржустановы можа цябе звольніць, не працягнуўшы кантракт, і аніякія прафсаюзы табе не дапамогуць. Працягніце гэты сьпіс прыкладаў, сэнс якіх у тым, што чалавек за ахайнымі архітэктурнымі формамі і пастаральнымі краявідамі сутыкаецца з тым невыносным адміністратыўным смуродам, ад якога хочацца ўцячы.

Толькі беларусы збольшага застаюцца дома. Не ўцякаюць, а проста шукаюць магчымасьці па сытуацыі, каб не перасякацца з сыстэмай. Хтосьці выяжджае на часовыя заробкі, не зьмяняючы грамадзянства, хтосьці шукае працу ў замежных фірмах, хтосьці працуе па-шэраму. А іншыя – наадварот, імкнуцца ўзьняцца па лесьвіцы да смуроднага пакойчыку.

А ёсьць трэція, якія спрабуюць рабіць выгляд, што ўсё нармальна, і за прывабным фасадам няма смуроду, зь якога кіруюць, і не бяз посьпеху, усёй астатняй прасторай.

Напрыклад, знаёмы пытаецца: «А якім мусіць быць СМІ ў сеціве, каб вы былі гатовыя за яго заплаціць?». А яму адказваюць, маўляў, за арыгінальны, актуальны востры кантэнт у Беларусі могуць СМІ закрыць, ці нават перасьледаваць стваральнікаў. Як гэта было ў свой час з газэтай «БДГ», якая пісала пра грошы ўлады.

Альбо вазьміце спробы стартапаў, створаных па законах вольнага рынку, якія ўпіраюцца ў нявыкрутку: у неабходнасьць узгадняць свае дзеяньні тэт-а-тэт з тым ці іншым начальнікам смуроднага пакойчыку. Толькі асабістыя сувязі, толькі шахер-махер можа гарантаваць посьпех!

«Смуродныя пакойчыкі сочаць за табой!» – можна напісаць на ўезьдзе ў краіну. Як бы публіка ў масе сваёй ні супраціўлялася зьменам, рана ці позна давядзецца рабіць дэзынфэкцыю.

Без гігіены не бывае здароўя.

Глядзець камэнтары (1)

Гэтая дыскусія закрытая.
Ігар Лосік Кацярына Андрэева Дар'я Чульцова Марына Золатава Ягор Марціновіч
XS
SM
MD
LG