Лінкі ўнівэрсальнага доступу

Тры стадыі ператварэньня беларуса ў дранік


Пітная вада «Бульбашъ»

Ня буду казаць, што слова «бульбаш» для беларуса – абразьлівае. Гэтаксама як жыд, пшэк, маскаль, хахол, лабус – адпаведна для габрэя, паляка, расейца, украінца і літоўца. Кожны народ, мабыць, мае для суседа нейкую зьняважлівую мянушку, на якую той рэагуе як на абразу.

Беларусы на «бульбаша» не рэагуюць, бо і беларусам сябе ўсьведамляе далёка ня кожны беларус. Таму – «хоць гаршком назаві, толькі ў печку ня стаў». Бульбаш дык бульбаш. Зьняважлівая мянушка ня тое каб замяняла сабою самаўсьведамленьне беларуса – яна нівэлюе, сьцірае, затушоўвае само гэтае ўсьведамленьне. Якая розьніца, хто я і хто ты, усе роўныя – даўняя ілюзія, якая ператварае асобу з суб’екта ўласнага жыцьця ў аб’ект чыйгосьці ўзьдзеяньня (дзяржавы, начальства, суседа). Зачыстка – першая стадыя ператварэньня самаідэнтыфікацыі беларуса ў рандэлю ачышчанай бульбы. Апошнюю бульбачку туды – плюх!

Але на гэтым бульбашызацыя не сканчаецца.

Другая стадыя – зьяўленьне гарэлкі «Бульбашъ», якая прадаецца ва ўсіх крамах краіны і ў нацыянальным аэрапорце – гэта значыць, выконвае ролю нацыянальнага брэнда. Беларус ужо ня проста сам сябе называе бульбашом, але і ўсім іншым прадстаўляецца такім чынам, сьцьвярджаючы: я – бульбаш, то бок ня нацыя, а ў лепшым выпадку насельніцтва, у горшым – проста ніхто. Немагчыма ўявіць падобнае ў народаў, якія хоць крыху гонар маюць, паважаюць сябе. Таму нерэальна, каб габрэі расьпівалі бутэльку «Жыда», палякі – «Пшэка», расейцы – «Маскаля», украінцы – «Хахла», а літоўцы – «Лабуса». У нас – магчыма. Ачышчаная самаідэнтыфікацыя дзярэцца на тарцы і ператвараецца ў вадзяністую бульбяную масу, якая чарнее на вачах. Вось і апошняя бульбачка да кучы – хрум!

Трэцяя стадыя бульбашызацыі мае на мэце гатовы прадукт. Самаідэнтыфікацыя беларуса павінна быць ня толькі сьцёртая дазваньня, але і запечаная ў такім выглядзе – на пакаленьні наперад.

У дзяцінстве, вядома, пахі і смакі асаблівыя, запамінаюцца на ўсё жыцьцё. Нездарма вытворцы зноў прадукуюць каўбасу доктарскую, марозіва «Пламбір» ці якую-небудзь «Крэм-соду». Прадукты, зразумела, ня тыя ж і не з таго робяцца, але этыкеткі і лягатыпы – тыя самыя, знаёмыя зь дзяцінства. Так і сёньняшнім малым беларусам на ўсё жыцьцё запомніцца «вада дзяцінства» пад назваю «Бульбашъ». Некалі, у сваім сталым жыцьці наш цяперашні малы беларус ня зможа безь любові глядзець на «Бульбашъ», толькі ўжо зь іншым, саракаградусным зьместам. Пагатоў, і лягатып і дызайн этыкеткі і нават форма бутэлькі тыя самыя.

Ясна, што не адзін «Бульбашъ» займаецца такой падступнай справай ва ўмовах забароны рэклямаваць гарэлку. Маніторы і цэлыя сьцены ў мэтро запоўненыя маляўнічай рэклямай пітной вадзічкі «Сваяк», «Налібакі» і нават «Крышталь». Дызайн вадзічкі нічым не адрозьніваецца ад дызайну гарэлкі і, калі па-расейску, уся розьніца ў адной літары, якую можна і не заўважыць. Цікава было б у Швэцыі сустрэць мінэралку «Абсалют» ці ў Польшчы – «Выбарову». Толькі не сустрэнеш, бо справа амаральная. У выпадку з «Бульбашом» яна нават не амаральная – гэта проста незаўважная вайна з самаідэнтыфікацыяй беларусаў, а да таго яшчэ і зь іхнай цьвярозасьцю.

На завяршэньні трэцяй стадыі бульбашызацыі вадзяністую масу разьліваюць па патэльні. Апошнюю лыжку на паверхню – плясь!

Дранік – штука смачная, духмяная. Але калі дранік – ты сам, есьці яго будзеш ужо ня ты.

Пітная вада «Бульбашъ»
Пітная вада «Бульбашъ»

Глядзець камэнтары (2)

Гэтая дыскусія закрытая.
Ігар Лосік Кацярына Андрэева Дар'я Чульцова Марына Золатава Ягор Марціновіч
XS
SM
MD
LG