Лінкі ўнівэрсальнага доступу

Жыцьцёвы шанец Дар’і Ліс


Дар’я Ліс

Перасячэньне мяжы з савецкіх часоў — нэрвовая працэдура. Для Дар’і Ліс паездкі за мяжу — рэдкасьць, у багажніку бацькавай машыны абавязкова ляжыць яе электравазок.

Нядаўні інцыдэнт запомніцца ёй надоўга: мытнікі прычапіліся да вазка (ён жа з акумулятарамі!), хаця потым прасілі прабачэньня.

Але стрэс застаўся асадкам у душы.

Дар’я Ліс жыве ў Залесьсі — тым самым, дзе «разьвітваюцца з Радзімай» пад моцныя акорды палянэзу Агінскага. Славутага палянэзу, напісанага, як лічыцца, у залескай сядзібе. Яна часам сумна жартуе: раней казалі, што журналіста кормяць ногі; у яе з нагамі дрэнна, але журналістка яна вельмі актыўная. Хаця ў сваім ЖЖ яна дадае, што яшчэ «празаік і трошкі паэт». Каб пісаць на радыё і ў газэту, у яе ёсьць творчы імпэт, клявіятура і сувязь з навакольным сьветам. Як піша Дар’я: «Жыву амаль на хутары, праўда, з хуткасным інэтам».

Залесьсе


Нашу размову мы якраз і пачалі з Залесься. Даша кажа, што вельмі любіць свой дом і ў адзін момант падумала, што жыць бяз соснаў, што навокал, будзе немагчыма, бо «гэта тваё».

Маёнтак Агінскага быў доўгі час у стане бясконцай рэстаўрацыі, але цяпер нарэшце зробленыя добрыя крокі наперад. У выніку супрацоўніцтва беларусаў, літоўцаў і Эўразьвязу зьявілася магчымасьць рэстаўраваць канцэртную залю ў палацы, а затым зрабіць рэстаўрацыю самога палацу і парка. Дар’я гаворыць: «У сакавіку ў гэтай залі адбыўся канцэрт: прыяжджалі артысты зь Літвы, чыталі вершы на розных мовах. Сабраліся цікавыя людзі, даўнія і новыя сябры Агінскага. Нашу сям’ю запрасілі — бацькі таксама ў сябрах Агінскага». Гэта ў пераносным сэнсе — пра людзей, якія яшчэ ў 1990-я гады зьбіраліся на дзень народзінаў кампазытара, якіх яшчэ зьбіраў Сяргей Верамейчык.

Бацькі Дар’і — Алег Пятровіч і Тамара Ўладзіміраўна Ліс. Мама доўгі час працавала ў школе настаўнікам і завучам. Пайшла на пэнсію раней — з-за праблемаў са здароўем дачкі, каб ёй дапамагаць і займацца больш домам. Бацька займаецца вытворчасьцю, робіць дзьверы.

Адзін з прыемных клопатаў Дашы — сайт, які распавядае пра Залесьсе.

Ліфт

Яна скончыла ў Менску пэдагагічны ўнівэрсытэт імя М. Танка. У школе яе цікавілі француская мова і журналістыка. Але ў лінгвістычным не было ліфта, завочнага аддзяленьня францускай мовы таксама. У БДУ ліфт не працаваў. А ў пэдагагічным ён дзейнічаў. Выбрала беларускую філялёгію і культуру. Скончыла ўнівэрсытэт завочна. Езьдзіла з бацькамі на машыне здаваць іспыты. На лекцыях была толькі аднойчы. Сапраўдная падзея!

Цябе чытаюць


Не адразу, але ўдалося знайсьці сябе, стала пісаць для «Новой газеты Сморгони». Але выданьне было прыватным, і яго закрылі. Адшукаць такі ўдалы варыянт яшчэ раз было вельмі цяжка. А потым у яе жыцьці зьявіўся штотыднёвік «Свободные новости плюс», а затым і «Радыё Рацыя», дзе яна мае свой блог.

Даша прызнавалася: «Мне проста далі шанец, магчымасьць вучыцца, працаваць, вырвацца з чатырох сьценаў, зрабіць штосьці добрае, паверыць, што я — магу». Канечне, ня ўсё магчыма: паехаць працаваць у «гарачыя кропкі» ці пайсьці на апазыцыйны мітынг — не атрымаецца, як канстатуе сама Даша. Бо перамяшчацца ў прасторы яна можа толькі ў электракалясцы.

У красавіку на «Радыё Рацыя» ўжо былі разьмешчаныя некалькі яе публікацый. Пра беларусаў, пра сваю краіну і ня толькі, пра яе ўласнае стаўленьне да падзеяў, якія хвалююць. Даша піша сьцісла, лірычна, вельмі неабыякава, асабіста і запамінальна.

Астравецкая АЭС


Адзін з апошніх тэкстаў Дашы Ліс прысьвечаны будоўлі ў суседнім Астравецкім раёне, дзе будзе атамная станцыя. Ці ня будзе, ня здолеюць пабудаваць?.. Што для журналісткі такая будоўля зусім пад бокам?

Ліс: «Я хвалююся — безумоўна, гэта можа быць пагроза для экалёгіі. Таму што гэта — экспэрымэнтальны праект, мы ведаем. Мы ня ведаем, дзе працуюць дакладна такія АЭС. Падрадчык расейскі, а значыць ад энэргетычнай залежнасьці мы не пазбаўляемся. Магчымая пагроза для экалёгіі турбуе таксама іншых. Спадзяюся, у іх ня хопіць грошай... ёсьць такое спадзяваньне. Таму што ўявіць, што яна будзе, — страшна. Памятаю пра Чарнобыль, пра тэхнічныя савецкія недапрацоўкі. Мець АЭС у ваколіцах — гэта не падвышае настрой».

Ёй марыцца бачыць родныя мясьціны іншымі. Напрыклад, нарэшце пачаў ажываць аграэкатурызм. Што будзе зь ім? Ці захочуць людзі адпачываць у ваколіцах атамнай станцыі?..
Дар'я Ліс
Дар'я Ліс

Вільня

Старасьвецкая Вільня — самы блізкі да Залесься зь вялікіх гарадоў. Для Дашы Вільня — гэта найперш успаміны зь дзяцінства. Калі яна яшчэ сама хадзіла па вуліцах, узяўшыся за рукі з мамай і татам.

Ліс: «Была ў горадзе некалькі разоў з бацькамі і пазьней доўгі час не магла туды паехаць. І калі мне было 28 год, вырашыла на дзень народзінаў зрабіць сабе падарунак. Атрымала некалькі ганарараў і падгаварыла бацькоў паехаць на пару дзён. Яны малайцы, авантурысты ў мяне, паддаюцца на такія прапановы. Жылі ў файным гатэлі ў старым горадзе, гулялі. Вільня — таксама няпросты горад у перамяшчэньнях, ён „бар’ерны“, у гістарычнай частцы вельмі мала пандусаў. Але ён цікавы, прыгожы і, мне здаецца, жывы».

Пра Вільню ў Дашы ёсьць верш:
«За пару крокаў ад Вострай Брамы»
«Яна ў гатэлі шукала Wi-Fi...
Беспасьпяхова!
Тэхнічныя штучкі — такія тэхнічныя...
Затое — сустрэча зь сяброўкай,
Старое места,
Кавярні,
Восень,
Глінтвэйн
І дождж... ізноўку
Іду пад Вострай Брамай,
Слухаю горад —
І бачу двух маладых таткаў
Зь гітарамі за сьпінай
І дзеткамі ў „кенгуру“.
Так кранальна,
Такія харошыя маладыя вочы...
Узгадала — заўжды недарэчы! — твае...
Іскрыста-сінія! — і раптам падумала,
Які б ён быў — наш хлопчык?
Заўжды недарэчы.
Ізноў небясьпечна.
А так было проста
Усё,
Зразумела,
Спакойна
І добра
Раскладзена па палічках.
Пару думак таму,
Пару хвілінак...
За пару крокаў ад Вострай Брамы
Зусім не патрэбен Wi-Fi».

Мора


Беларусам не хапае мора. Многія прагнуць яго, стараюцца пабываць на прыморскім курорце, хаця б нават не ў сэзон. Даша Ліс — не выключэньне. Толькі што для яе мора перад вачыма робіцца ў тысячу разоў больш каштоўным. Яна рэдка бачыць мора, але вельмі яго любіць.

Ліс: «Вельмі люблю. Апошнім часам езьдзім на Балтыку. Палюбіла вельмі моцна. А Крым застаўся ў дзяцінстве. Дзякуй за тое, што ён быў, але ехаць у рускі Крым няма ніякага жаданьня».

Мы паразмаўлялі. І кожны напіша потым сваё. Як яна выбірае для сябе наступную тэму?

Ліс: «Часта ў жыцьці я кіруюся вершам Алеся Разанава: „Куды? Адкуль? Маўчаньне... Ня дасьць адказу час. Стаю — і сам пытаньне, іду — і сам адказ“. У нядзелю пішу па выніках мінулага тыдня. Фэльетон або эсэ. Яшчэ кубак кавы, пагартаю інтэрнэт...»

Глядзець камэнтары (1)

Гэтая дыскусія закрытая.
Ігар Лосік Кацярына Андрэева Дар'я Чульцова Марына Золатава Ягор Марціновіч
XS
SM
MD
LG