Лінкі ўнівэрсальнага доступу

Ня стала Ўладзімера Сакульскага

абноўлена

7 ліпеня ня стала супрацоўніка Радыё Свабода, гукарэжысэра Ўладзімера Сакульскага. Разьвітаньне адбудзецца 9 ліпеня а 15-й гадзіне. Адрас: Даўгінаўскі тракт, 160а. Памінальная імша — 9 ліпеня а 18.30 у каталіцкай катэдры на Пляцы Волі.

Уладзімер Сакульскі вядомы таксама сваёй працай на радыёстанцыях «Беларуская маладзёжная», «Радыё 101,2» і радыё «Рацыя».

У яго не вытрымала сэрца.

Уладзімер Сакульскі


Нарадзіўся 5 чэрвеня 1954 года ў Менску.

Зь дзяцінства захапляўся музыкай, граў на акардыёне.

Пасьля школы адслужыў у войску.

Спачатку вучыўся ў Менскім пэдагагічным інстытуце, потым перавёўся ў Інстытут культуры.

Пасьля заканчэньня Інстытуту культуры стаў гукарэжысэрам. Больш за 15 гадоў аддаў Беларускаму радыё, запісаў шмат радыёспэктакляў, зрабіў безьліч музычных запісаў, якія ўвайшлі ў «залаты фонд» Беларускага радыё. З 1980-га да закрыцьця ў 1994-м быў нязьменным гукарэжысэрам радыёстанцыі «Беларуская маладзёжная». Менавіта Ўладзя Сакульскі запісаў дзьве першыя кружэлкі альтэрнатыўнай беларускай поп- і рок-музыкі «Гіт-парад «Беларускай маладзёжнай», якія выйшлі яшчэ ў часы СССР на фірме «Мэлёдыя».


З 1995 па 1996 — на Радыё 101,2.

З 1999 па 2002 — на Радыё Рацыя.

На Свабодзе ад 2005 году.


Данчык: З Уладзем заўсёды было лёгка...


З Уладзем заўсёды было лёгка працаваць і лёгка павесяліцца, пасьмяяцца. Ягоная адсутнасьць будзе балюча адчувацца і ў адным выпадку і ў другім. Дзякуй калега, і бывай...

Генадзь Кесьнер: Валодзя — гэта само жыцьцё. Немагчыма сказаць — было...


Журналіст Генадзь Кесьнер: Валодзя, Воўчык, Вове... Менавіта так я называў вельмі дарагога і блізкага мне чалавека. Жартаўлівага, жыцьцялюбнага, вясёлага, аптымістычнага. У Валодзі быў вельмі добры характар, хоць ён часам мог рабіць выгляд, што чымсьці незадаволены, што яго нешта раздражняе. Але гэтая незадаволенасьць доўжылася літаральна хвіліны. А потым пачынаўся сапраўдны Валодзя — такі, якога мы ўсе любім. Ён заўжды ў складаных і трагічных сытуацыях быў гатовы дапамагчы ўсім, але рабіў гэта так, каб ня кідалася ў вочы.

Валодзя ў душы быў вельмі сэнтымэнтальным чалавекам, хоць мог гэта добра прыхоўваць
Генадзь Кесьнер
Валодзя ў душы быў вельмі сэнтымэнтальным чалавекам, хоць мог гэта добра прыхоўваць. Ён любіў прымаць гасьцей, таму вельмі часта ў ягонай кватэры на Ленінградзкай хоць хтосьці, ды быў. Таму і кватэрку сваю даглядаў, пастаянна рамантаваў, удасканальваў. Валодзя вельмі добра гатаваў, асабліва тушаную гародніну з рыбай ці курыцай. Альбо селядзец пад шубай. Дый шмат яшчэ іншых смакоцьцяў.

Нават калі Вове трапляў у лякарню, і там ён не губляў пачуцьця гумару. Воўчык — гэта само жыцьцё. Немагчыма сказаць — было...

Ён вельмі любіў сваіх сабакаў — маленькую тэр’ершу Чапу, а потым вялікую ратвэйлершу Хану, і вельмі перажываў з таго, што яны паміралі падчас ягоных камандзіровак. Пасьля Ханы сабакаў Вове больш не заводзіў.

Ён умеў працаваць, ён умеў жыць, прычым жыць па-сучаснаму, па-эўрапейску. Валодзя вельмі любіў сваіх родных і сяброў. Мне падавалася, што ён не хацеў і нават баяўся заставацца адзін, таму заўжды імкнуўся быць у кампаніі. Вось так сталася, што і пакінуў гэты сьвет Валодзя не ў адзіноце.

Не магу паверыць. Мне асабіста яго будзе вельмі неставаць. Ад майго сэрца адарваны кавалак, для мяне скончылася цэлая эпоха ў жыцьці. Бывай, дружа, выбачай, калі што ня так было...

Віталь Сямашка: Ты быў рэдакцыйным абярэгам


Віталь Сямашка, журналіст: Ах, Валодзя, ці маглі ўявіць за тры дзясяткі год нашага сяброўства, што некалі настануць самотныя дні разьвітаньня?!

Калі мы пазнаёміліся, у часы радыёстанцыі «Беларуская маладзёжная», якой ты аддаў гады жыцьця, ты быў рэдакцыйным абярэгам — з тваім дабрадушным выглядам, заспакойвальнымі інтанацыямі.

Калі пасьля чарговага балючага экстрым-рэпартажу я глядзеў у студыі, як твае пульхныя пальчыкі плаўна націскаюць на кнопкі пульта, на сэрцы заўсёды адлягала.

Ты быў рэдакцыйным абярэгам — з тваім дабрадушным выглядам, заспакойвальнымі інтанацыямі
Віталь Сямашка
Пры гэтым ты ніколі ня быў ніякім, без пазыцыі. Калі ў 90-я пачалася беларусізацыя, ты, ня могучы адразу гаварыць па-беларуску, папрасіў называць цябе Ўладзем — маўляў, усё роўна нежанаты.

Памятаю, як 20 жніўня 1991-га, калі мы запісалі ўсю апазыцыю і людзей на вуліцы супраць ГКЧП, у Доме радыё не знайшлося ніводнага начальніка, хто б гэта падпісаў. З тваёй ініцыятывы мы ўвайшлі ў вяшчальны блёк, дзе ты паставіў стужку і на свой страх і рызыку націснуў кнопку ў 19.00, каб выйшла ў эфір.

І на Свабодзе да цябе цягнуліся ўсе — пагутарыць «за душу», ачуняць ад мітусьні рэчаіснасьці. Ты прызнаваўся мне ў хвіліны шчырасьці, што памерці марыш вокамгненна, але гэта трэба заслужыць...

Аддзячыў зямлі сыне. Ты заўжды будзеш побач, з намі...

Алесь Асіпцоў: З Уладзем не было напружна


Алесь Асіпцоў, журналіст: Мне давялося знацца з Уладзімерам. Гутарыць. Неяк у апошні дзень майго побыту ў Празе ён паказваў мне тыя мясьціны, якія яму былі даспадобы. Безь яго я б ня ўбачыў напоўніцу Прагі. Тыя мясьціны былі сымпатычненькімі. Там не было напружна. Было адчуваньне раскаванасьці.

І я тады назіраў за ім, за ягонымі паводзінамі. І яны былі сымпатычненькімі. Мая дачка тады нас фатаграфавала. Адну з фотак далучаю да гэтага пасьпешлівага тэксту.

З Уладзем не было напружна. Пра сур’ёзныя рэчы ён казаў без наваротаў і пантоў. А цяпер яго няма. Некалькі дзён таму я шукаў яго ў скайпе. Трэба было даць рады аднаму пытаньню. Адказу не атрымаў.

Вольга Бабак: Пачуццё вялікай удзячнасьці за прафэсійную і жыццёвую навуку


Узгадвае журналістка Вольга Бабак:

Дзядзя Вова (як мы яго часта называлі) вонкава не мяняўся дзесяцігодзьдзямі, нягледзячы на праблемы са здароўем.

Мне здаецца, што падчас нашай апошняй сустрэчы ў траўні гэтага году ён выглядаў гэтак жа, як і ў 1992-м, калі я другакурсніцай журфаку прыйшла ў «Беларускую маладзёжную».

Для маладых супрацоўнікаў ён наагул быў апірышчам — узроставага бар’еру паміж паважаным мэтрам гукарэжысуры і намі, тады яшчэ зялёнымі студэнтамі, зусім не адчувалася
Вольга Бабак
Яго няспешная манера, пачуццё гумару і нейкая ўнутраная разьняволенасьць заўсёды вабілі да яго людзей.

Для маладых супрацоўнікаў ён наагул быў апірышчам — узроставага бар’еру паміж паважаным мэтрам гукарэжысуры і намі, тады яшчэ зялёнымі студэнтамі, зусім не адчувалася.

Заўсёды было пра што паразмаўляць, з чаго пасьмяяцца, якую музыку абмеркаваць. Ён падсілкоўваўся нашым імпэтам, а мы вучыліся ягонай разважлівасьці. А ўменьню працаваць зь мікрафонам і кіраваць інтанацыямі ўласнага голасу я, без сумневаў, абавязаная ў першую чаргу менавіта яму.

Імя дзядзі Вовы заўсёды будзе выклікаць у мяне толькі самыя сьветлыя ўспаміны. І пачуцьцё вялікай удзячнасьці за прафэсійную і жыцьцёвую навуку. Зрэшты, пакуль проста ня верыцца, што даводзіцца ўсё гэта пісаць з такой нагоды...

Алена Радкевіч: Ён не адкладаў жыцьцё на будучыню


Журналістка Радыё Свабода Алена Радкевіч:

Уладзя жыў са смакам, не прапускаючы дэталяў. У любым месцы асталёўваўся з камфортам, атачаўся зручнымі і прыгожымі рэчамі, ствараў утульнасьць. Не адкладаў на будучыню, жыў цяпер.

Гурман і эстэт. Не дазваляў схапіць гарачае з патэльні, сесьці за ненакрыты стол, уключыць папсу. Пахнуў дарагім адэкалёнам
Алена Радкевіч
Такі букет хваробаў, які быў у яго, любога зрабіў бы іпахондрыкам. А ён быццам не пераймаўся: езьдзіў за мяжу, хадзіў на канцэрты, вячэраў зь сябрамі. Іронія была стылем, густ патрабаваў такога ж стаўленьня і да хвароб.

Гурман і эстэт. Не дазваляў схапіць гарачае з патэльні, сесьці за ненакрыты стол, уключыць папсу. Не любіў, калі апраналіся ў выпадковыя рэчы: ахвотна пагаджаўся суправаджаць на шопінг, каб падказаць. Пахнуў дарагім адэкалёнам.

Нясмачна гатаваць проста ня ўмеў. Адсутнасьць важнай прыправы ў страве ўспрымаў як асабістую абразу. Сьнедаў грушай з ракфорам, на вячэру адкаркоўваў гішпанскае ружовае, у рэстаране прыдзірліва вывучаў мэню.

Летась вучыў мяне рабіць аджыку: усё бурчэў, што ў хаце няма меншых слоікаў. Я сёлета назапасіла так шмат маленькіх...


Дзьмітры Новікаў: «Ён быў маім настаўнікам»


Дырэктар «Эўрапейскага радыё для Беларусі» Зьміцер Новікаў:

Яго імя яшчэ ня раз будзе згадае ў гісторыі радыё
Дзьмітры Новікаў
Уладзя я ведаў даволі даўно, калі яшчэ прыйшоў працаваць на радыё, ён быў маім настаўнікам. Гэта быў адкрыты, шчыры чалавек. Я памятаю, як назіраў запіс адной з радыёпастановак для дзяцей, як Ўладзя проста пераўвасабляўся ў кожнага з пэрсанажаў, дапамагаў выявіць іх характары. Гэта быў прафэсіянал сваёй справы. Мы з Уладзем працавалі разам на „Беларускай маладзёжнай“, на радыё „101,2“, на радыё „Рацыя“, потым нашы шляхі разышліся. Вельмі шкада, што Ўладзя ня стала. Я перакананы, што яго імя яшчэ ня раз будзе згадае ў гісторыі радыё.

Алена Панкратава: Заўсёды думаеш, што з людзьмі, якія табе блізкія, сустрэнесься ў любы момант


Алена Панкратава, журналіcт: «Сёньня я плянавала сустрэцца з Вовам. Зьбіралася нешта ў яго спытаць. Заўсёды думаеш, што з людзьмі, якія табе блізкія, сустрэнесься ў любы момант.

Як трапна сказала Таня: „Вова — наша ўпэўненасьць у эфіры і пункт раўнавагі ў жыцці, любыя канфлікты ён мог загасіць амаль што моўчкі. Тым, хто гэтага не зведаў — не зразумець...“

Бывай і прабач...»


Тацяна Мельнічук: Словы недарэчы — у мяне не стае словаў


Тацяна Мельнічук працавала разам з Уладзімерам Сакульскім шмат гадоў:

Наша ўпэўненасьць у эфіры і пункт раўнавагі ў жыцьці, любыя канфлікты ён мог загасіць амаль што моўчкі
Тацяна Мельнічук
Чамусьці маўчыць эфір, не галосяць старонкі сайтаў... Нібыта Вова зьвёў мікшар... Словы недарэчы — у мяне не стае словаў. Вова Сакульскі — наша маладосьць і наша «Беларуская маладзёжная».

Вова — наша ўпэўненасьць у эфіры і пункт раўнавагі ў жыцьці, любыя канфлікты ён мог загасіць амаль што моўчкі. Тым, хто гэтага не зьведаў — не зразумець...

Бывай і прабач. Да сустрэчы ў іншых вымярэньнях, дзе, можа, твая рука на пульце зноўку дасьць волю нечаму голасу.

Глядзець камэнтары (9)

Гэтая дыскусія закрытая.
Ігар Лосік Кацярына Андрэева Дар'я Чульцова Марына Золатава Ягор Марціновіч
XS
SM
MD
LG