Лінкі ўнівэрсальнага доступу

Алена Германовіч

панядзелак 20 траўня 2019

Архіў
2019 2018 2017
студзень люты сакавік красавік травень чэрвень ліпень жнівень верасень кастрычнік лістапад сьнежань
травень 2019
пан аўт сер чац пят суб няд
29 30 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31 1 2
Масавая пілігрымка каталікоў на Будслаўскі фэст, 2013 год

Савет Міністраў сваёй пастановай № 49 аб аплаце паслуг за масавыя мерапрыемствы, у тым ліку працу міліцыі, нарабіў розгаласу ў каталіцкіх колах. Тут і там чуваць плач, быццам не шараговая для нашай краіны пастанова выйшла, а сёмы анёл выліў келіх гневу. Закрычалі гуртам: «Усё прапала, усё! Канец працэсіям нашым і пілігрымкам!». Ці: «Паў, паў Бабілён, горад вялікі!» І лямант распачаўся ў гэтай беднай зямлі пустэльнай.

Што ж здарылася?

Згодна з пастановай № 49, арганізатар масавай акцыі мусіць заплаціць міліцыі за ахову грамадзкага парадку

  • 76,5 рубля — калі ў акцыі бяруць удзел да 10 чалавек
  • 637,5 рубля — ад 11 да 100 чалавек
  • 3825 рублёў — ад 101 да 1000 чалавек
  • 6375 рублёў — больш за 1000 чалавек

Многія каталікі цяпер кажуць, як той Міканор Іванавіч Босы, што «Няма ў нас валюты, няма, Богам клянёмся». Кажуць, што ніколі ў жыцьці яны не зьбяруць такой сумы, каб аплаціць паслугі міліцыі ў пілігрымцы.

Шкада вам грошай нашай няшчаснай бюджэтнай міліцыі, так і скажыце. Калі заплаціць органам, ну нікуды ж тыя грошы з краіны ня дзенуцца, тут недзе па нашай тэрыторыі будуць хадзіць туды-сюды. Гэта ж наш агульны дом. Нешта і нам перападзе, можа быць. Хаця ня факт.

Прапаную ня плакаць, а радавацца.

Варта замяніць слова «праблема» на «выклік» ці «прыгода» — і ўся гэта сытуацыя паўстане ў іншым сьвятле.

Першае. Сквапнасьць і срэбралюбства — грэх. Можа, рука Божая была на той злашчаснай пастанове — каб дапамагчы хрысьціянам перамагчы спакусы прыхаваць для сябе кругленькую суму на чорны дзень. Прызнайцеся: сто разоў чулі мы пра тое, што «аддай усё, што маеш, і ідзі за Мной», але ўсё вагаліся, думалі, разважалі... Тут жа рашуча можна скінуць зь сябе гэтыя залатыя ланцугі і выправіцца ў пілігрымку з чыстым сумленьнем і пустымі кішэнямі, якія часта — духоўны сынонім.

Аплочваем паслугу — можам патрабаваць нешта ўзамен. Напрыклад, душы

Ілюстрацыйнае фота. Міліцыя на Будслаўскім фэсьце, 2013 год
Ілюстрацыйнае фота. Міліцыя на Будслаўскім фэсьце, 2013 год

​Другое, але самае істотнае. Многія хрысьціяне забыліся пра абавязак «прапаведаваць Эвангельле ўсялякаму стварэньню» і словы апостала «Гора мне, калі не прапаведую».

Калі мы, напрыклад, замаўляем паслугу міліцыі «Ахова грамадзкага парадку» і шчодра плацім (шалёныя грошы!), то маем права патрабаваць розныя вычварэньні. Ну ведаеце, як у публічным доме. Напрыклад, я супраць, каб міліцыя ў пілігрымцы ехала ўсьлед ці збоку на аўтамабілі. Як так можна ахоўваць грамадзкі парадак? Пакуль яны будуць так катацца, невядома што можа здарыцца ў шэрагах пілігрымаў! Самае надзейнае, каб усе міліцыянты (пажадана як мага больш) ішлі разам з каталікамі — 2, 3, 4, 5, 6 ці 9 дзён, як ідзе «самая жвавая» пілігрымка Баранавічы — Будслаў.

Што можа быць лепш, чым сьвежанькія, свабодныя вушы, якія ня чулі можа ніколі пра Добрую Навіну, Хрыста, збаўленьне і розныя цуды? Каму лепш прапаведаваць, якая аўдыторыя больш удзячная — свае ж браты і сёстры, якія «вось гэта ўсё» сто разоў чулі і на любы твой аргумэнт могуць адказаць пунктамі катэхізісу, ці небаракі-міліцыянты, якія наогул «ня ў тэме»?

Гебэльс некалі казаў (а можа, і ня Гебэльс): «Дайце мне газэту — і я ператвару людзей у чараду сьвіней!» Мне на гэтую сытуацыю хочацца ўсклікнуць: «Дайце мне ў пілігрымку на дзевяць дзён пару міліцыянтаў — і я ператвару іх у хрысьціян!» Хай бы кожны пілігрым узяў на сябе перад доўгім падарожжам абавязак — навярнуць да нашай сьвятой веры як мінімум аднаго міліцыянта. Каб было, як у «Дзеях апосталаў», калі Піліп патлумачыў эўнуху, што там адбылося з Уваскрэсеньнем, і эўнух папрасіў ахрысьціцца, і зроблена было так. Рэчак і азёр па дарозе да Будслава хапае, каб акунуць туды галовамі супрацоўнікаў унутраных спраў.​

Любіць тых, каго ня любяць 89%

Ілюстрацыйнае фота. Беларуская міліцыя падчас візыту маскоўскага патрыярха Кірыла ў Менск, чэрвень 2015 году
Ілюстрацыйнае фота. Беларуская міліцыя падчас візыту маскоўскага патрыярха Кірыла ў Менск, чэрвень 2015 году

​Трэцяе. Яшчэ больш істотнае.

Адно з галоўных заданьняў хрысьціян — любіць адзін аднаго. У Эвангельлі было яшчэ і пра любоў да ворагаў. Скажаце, міліцыя ня ворагі простаму люду? Скажаце, іх і так любяць? Ды ну, хто іх любіць? Тыя 89% насельніцтва ва ўзросьце ад 18 да 50 гадоў, якія прыцягваліся да адміністрацыйнай адказнасьці (хай сабе і тры гады таму)?

Ці, можа, любоўю палымнеюць сэрцы тых, хто летась учыніў больш за 4 мільёны правапарушэньняў і таксама быў пакараны міліцыяй?

Ведаеце, колькі было правапарушэньняў дзесяць гадоў таму? Каля 2 мільёнаў. Рост у два разы. Адпаведна і «народная любоў» узрастае.

Пілігрымка разам зь міліцыянтамі, можа, адзіны шанец паспрабаваць любіць тых, каго ня любяць 89% насельніцтва ўзростам ад 18 да 50 гадоў.

Папа Францішак нястомна заклікае паклапаціцца пра тых, хто прыгнечаны, бедны, няшчасны, ну такіх небарак, якія «прах пад нагамі». Хто ў нашай краіне больш прыгнечаны і няшчасны, чым міліцыянты? Іх і дыскрэдытуюць увесь час, і інфармацыйныя войны супраць іх разьвязваюць, і «інфармацыйны накат» учыняюць, як казаў Ігар Шуневіч.

Ох, бедныя... Ідзіце з намі ў пілігрымку — і знойдзеце супакой душам вашым, мы вас дакладна не пакрыўдзім!

Тым больш што міністар у гэтай жа публікацыі казаў, што міліцыянты — «такая ж частка народу, як і астатнія грамадзяне».

Таму нічога дзіўнага, калі па прыходзе ў Будслаў мы разам будзем крычаць і радавацца «Міліцыя з народам!», ведучы, як з палону ў Эгіпце, групу «навернутых» да сьвятой веры міліцыянтаў.

Варта было бы, пакуль ёсьць час, ня плакаць і пісаць прашэньні, а распрацаваць мэтадычныя рэкамэндацыі ў эвангелізацыі міліцыянтаў, індывідуальным падыходзе з улікам іх выхаваньня, адукацыі, узросту і прафэсійных асаблівасьцяў. І будзе нам усім шчасьце і мірнае неба над галавой.

Як варыянт

Хрыстос хадзіў дзе хацеў, навучаў, аздараўляў там, дзе лічыў патрэбным. Казаў ня тое, што ад яго чакалі. Часам па пяць тысяч чалавек зьбіраў у адным месцы. Пры гэтым не прасіў ніякага дазволу на масавае мерапрыемства ў акупацыйных рымскіх уладаў.

Скончылася гэта ўкрыжаваньнем. Але ў нашым выпадку за «непадпарадкаваньне» пагражае толькі штраф. Такі там страх!

У Бібліі на гэты конт ёсьць добрая парада на кожны дзень, яна паўтараецца ў Сьвятым Пісьме 365 разоў: «Ня бойцеся».

Меркаваньні, выказаныя ў блогах, перадаюць погляды саміх аўтараў і не абавязкова адлюстроўваюць пазыцыю рэдакцыі.

Ілюстрацыйнае фота

«Ніколі не было такіх трагедый», — пішуць, гавораць, камэнтуюць з нагоды трагедыі ў Стоўпцах. Кажуць, што Злучаныя Штаты вінаватыя, адтуль ідзе ўся пошасьць. Прызначылі вінаватымі інтэрнэт, пляншэт, кампутарныя гульні. Да кучы — бацькоў, настаўнікаў, аднаклясьнікаў...

Самае галоўнае: «Нічога не паказвала на бяду». Ніхто нічога ня бачыў, ня чуў, не заўважаў.

«Такога не было ў Савецкім Саюзе. Усё гэта са Штатаў і Захаду прыйшло да нас».

...Было гэта ў апошнія гады БССР. Дзяўчынка, меншая за мяне на год (ёй было 13) жорстка забіла 7-гадовую першаклясьніцу. Зьдзекавалася з малой, пасекла рыдлёўкай, зьнявечыла, схавала цела і пайшла дахаты — гарбату піць ці абедаць.

Гэта было ў маленькай вёсцы, якую зараз, праз гады, я бачу як каралеўства з «Ордэна Белай Мышы». У нас быў адзін дурань, адзін «надта разумны», адзін п’янтос, адна самотная маці, адна шматдзетная сям’я, адна надта багатая, адна бедная да жабрацтва. Адна паштарка, адна фельчарка, адзін музыка... Гэтыя ўсе, хто ў адным экзэмпляры, былі навідавоку. Астатнія семʼі нічым не вылучаліся і былі з катэгорыі «нічога не паказвала на бяду» і «старажылы не прыгадаюць».

Гэта была вёска, дзе no pasa nada — нічога ніколі не здаралася, не зьмянялася, апроч натуральных зрухаў, абсалютна не залежных ад людзей: пасьля зімы надыходзіла вясна, за летам ішла восень. Летам здараліся дажджы і навальніцы, узімку — завірухі. Старыя паміралі, аджыўшы сваё, маладыя жаніліся, адчуўшы рэпрадуктыўную пару. Дзеці хадзілі ў школу, потым ехалі вучыцца ў Горад. No pasa nada.

Улетку вёску абляцела хутчэй, чым цяпер праз сацыяльныя сеткі, навіна, што зьнікла 7-гадовая дзяўчынка. Яе шукалі вяскоўцы, міліцыя, ратавальнікі, вайскоўцы... Знайшлі яе цела ў кустах, закінутае ламаччам, прысыпанае зямлёй. «Жах!» — удыхнула ў адно слова вёска. «Маньяк зьявіўся», — выдыхнула яна. Бо якія маглі быць іншыя вэрсіі? Напэўна, нехта з Гораду. Можа, з турмы ўцёк страшны забойца. Ці варʼят з псыхіятрычнага шпіталю.

Дзьверы ўсіх хат зачыніліся на ўсе замкі. Нас нікуды не пускалі, нават адзін да аднаго. Ды і самі мы баяліся выходзіць з двароў.

Тым часам па вуліцах хадзіла міліцыя — усіх апытвалі. Ці бачылі ў вёсцы каго незнаёмага? Ніхто ня бачыў. Незнаёмыя тут бываюць гады ў рады. Каб толькі зьявіўся, тут жа нехта падышоў бы: «Ты, братка, чый? Да каго прыехаў?»

Колькі дзён шукалі, апытвалі, зазіралі ў кожную дзірку. Хто апошні бачыў малую, дзе менавіта? Бачылі жанчыны — бегала па жыце разам з 13-гадовай суседкай. Што тут такога? Бавіліся дзеці.

Малую хавалі ўсёй вёскай. Нас, школьнікаў, шыхтавалі па двое, далі ў рукі кветкі і вянкі. Я была другой у той працэсіі — разам з 13-гадовай, меншай за мяне на год. Людзей было шмат, сярод іх былі і незнаёмыя. Я з жахам азіралася на натоўп ззаду і перапалохана шаптала сваёй спадарожніцы: «Уяві, што забойца недзе сярод нас, уяві? Я чытала такое ў кнігах, забойцы часта прыходзяць на пахаваньне сваіх ахвяр!» Тая моўчкі ківала, але асабліва размову не падтрымлівала. Так і несьлі мы вянок да могілак. З ёй, з забойцай.

Яе дапытвалі, бо бачылі апошняй з ахвярай. Яна ўпарта даводзіла, што нічога ня ведае. Што гулялі, бегалі і разышліся. Потым яна выдумала вэрсію, што ў парку яны сустрэлі «нейкага дзядзьку», прычым яна падрабязна яго апісала — чорныя джынсы, чорная кашуля, і паліў цыгарэты «Космас». Што той схапіў малую і некуды панёс.

На рыдлёўцы, якой была забітая малая, знайшлі адбіткі пальцаў 13-гадовай суседкі. «Той мужчына прымусіў мяне прынесьці з дому рыдлёўку, пагражаў і мяне забіць», — дадала да сваёй вэрсіі школьніца. Яе дапытвалі далей. У сьледчых ужо былі дадзеныя — і ня толькі адбіткі, але і «характар, сіла прычыненьня пашкоджаньняў». І іншае-рознае.

«Гэта яна забіла!» — хутчэй за пост у Twitter разьляцелася па вёсцы навіна, у якую ніхто ня мог паверыць. Дзяўчынка? 13 гадоў? Малую? Усе памяталі нядаўні канцэрт у вясковым клюбе, калі сьмешная і прыгожая першаклясьніца ростам з мэтар сьпявала дуэтам з хлопчыкам «Мишка с куклой громко топает, громко топает, раз, два, три!». Яе? За што? Як? Куды яе цяпер дзенуць, калі 13-гадовых не бяруць у турму? Як будуць жыць бацькі — адной і другой, якія жывуць дзьверы ў дзьверы, на адной пляцоўцы?

Бацькі забітай малой неўзабаве зьехалі зь вёскі. Ня ведаю, дзе яны.

Ведаю, што тая адсядзела недзе, жыве цяпер, сваіх дзяцей мае.

Ведаю, што ня ўсё там добра з тымі дзецьмі — чытала ўжо пра адну з дачок у інтэрнэце ў крымінальнай хроніцы.

Нават ведаю яе адрас. Але няма жаданьня прыехаць і спытацца: «За што ты забіла Вераніку?»

«Чаму так?» і «Хто вінаваты?» — два найбольш заганныя і няўдзячныя пытаньні. Можна на іх знайсьці адказ, калі пастарацца. Толькі нічога гэтыя адказы не даюць. Нікога яны не папярэдзяць, ня спыняць.

«Нічога не паказвала на бяду». Таму што ніхто нічога ня хоча бачыць і чуць. Таму што, калі бачылі, чулі і маўчалі, то вінаватыя ўсе разам і кожны за сябе.

Калі я была першаклясьніцай, гэта яна падбухторыла мяне кінуць каменем і палкай у матацыкліста, які праяжджаў міма нас. Добра, што ён не пацярпеў.

Калі я была ў другой клясе, гэта яна прасіла мяне ўкрасьці ў таты цыгарэты, каб паспрабаваць паліць. Гэта яна ня вучыцца з 2-й клясы — а мяне як выдатніцу клясная «прымацавала» да яе, каб я хадзіла займацца з ёй матэматыкай ды іншымі прадметамі.

Але ў астатнім «нічога не паказвала на бяду».

Меркаваньні, выказаныя ў блогах, перадаюць погляды саміх аўтараў і не абавязкова адлюстроўваюць пазыцыю рэдакцыі.

Загрузіць яшчэ

XS
SM
MD
LG