Расклад праграмаў
Чытальная заля
«Сучасныя мэмуары» вяртаюцца. Успаміны вэтэрана Радыё Свабода Галіны Руднік: “Колькі ворагаў народу аказалася на адной Пушкінскай вуліцы...” У ноч з 14-га на 15-е красавіка 1938-га году мама мяне пабудзіла. Гляджу: у пакоі гарыць сьвет і нехта ў форме сядзіць за сталом. Перад ім гара лістоў і фатаграфіяў, і ён іх моўчкі пераглядае. Пачало сьвітаць. "Вы з дачкой мусіце пайсьці з намі." За дзьвярыма яшчэ адзін у форме НКВД.
Падарожжы Свабоды
Наша першая і пакуль апошняя сустрэча з гэтым чалавекам адбылася чвэрць стагодзьдзя таму. Тады яны разам з жонкай Жэняй, скончыўшы Акадэмію мастацтваў, зьехалі на малую радзіму Міхаіла Клеафаса Агінскага - Залесьсе - і стварылі лялечны тэатар “Батлейка”, дзе акторамі былі звычайныя вяскоўцы ад 10 да 60 гадоў. Ужо тады міжнароднае прызнаньне на тэатральных фэстах не перашкодзіла мясцовым чыноўнікам ды проста зайздросьнікам стварыць ім невыносныя ўмовы існаваньня, як і зараз, у вёсцы Цішкаўшчына, што на Валожыншчыне. “Але зь недачалавекамі-сабакамі, што хочуць зьнішчыць ды затаптаць навакольле, будзем змагацца жорстка”, - гаворыць Алесь Лось.
Чытальная заля
«Сучасныя мэмуары» вяртаюцца. Успаміны вэтэрана Радыё Свабода Галіны Руднік. “Бацька Толіка быў камуніст, які ўсяго баяўся. Калі праз "радыёкропку" перадавалі перадавіцу "Правды", ён адчыняў дзьверы, каб усе суседзі чулі, які ён прававерны. Ужо праз некалькі дзён мы адведалі Толіка. Гэта было для мяне такое шчасьце! А праз некалькі тыдняў я ізноў папрасіла цёцю пайсьці са мной да Толіка. Цёця сказала, што ня мае часу. Прыйшло лета, у цёці ня было заняткаў, а да Толіка яна мяне не адводзіла. Я расплакалася й тады цёця мусіла прызнацца, што бацька Толіка папрасіў, каб мы да іх больш ня прыходзілі, таму, што арыштавалі маю маму. Які гэта быў удар для мяне!”...
Падарожжы Свабоды
Падляшская вёска Маліньнікі, вядомая ў навакольлі найперш дзякуючы свайму сьпеўнаму калектыву “Малінкі”, які сарганізавала маліньнікаўская сялянка Вера Нічыпарук. Але паслухаць у Маліньніках можна ня толькі паляшуцкія песьні. Пра вёску Маліньнікі Бельскага павету слухайце чарговую перадачу Зьміцера Бартосіка сэрыі ПС.
Беларуская Атлянтыда
"Што сьпіна зробіць, то рот схопіць", " Трэба нахіліцца, каб з ручая напіцца", "Ня той харош, хто прыгож, а той харош, хто для дзела гож", "Якая справа, такая і слава", "Рабі так, каб сабак не дражніць і людзей не сьмяшыць". Так здаўна казалі дый кажуць беларусы. Пра адвечнае і сёньняшняе стаўленьне беларусаў да працы і ляноты разважае археоляг Ніна Здановіч ў перадачы Вячаслава Ракіцкага з цыклю "Мудраслоўе". (Частка другая)
Чытальная заля
«Сучасныя мэмуары» вяртаюцца. Успаміны вэтэрана Радыё Свабода Галіны Руднік. “Бацька Толіка быў камуніст, які ўсяго баяўся. Калі праз "радыёкропку" перадавалі перадавіцу "Правды", ён адчыняў дзьверы, каб усе суседзі чулі, які ён прававерны. Ужо праз некалькі дзён мы адведалі Толіка. Гэта было для мяне такое шчасьце! А праз некалькі тыдняў я ізноў папрасіла цёцю пайсьці са мной да Толіка. Цёця сказала, што ня мае часу. Прыйшло лета, у цёці ня было заняткаў, а да Толіка яна мяне не адводзіла. Я расплакалася й тады цёця мусіла прызнацца, што бацька Толіка папрасіў, каб мы да іх больш ня прыходзілі, таму, што арыштавалі маю маму. Які гэта быў удар для мяне!”...
Падарожжы Свабоды
Падляшская вёска Маліньнікі, вядомая ў навакольлі найперш дзякуючы свайму сьпеўнаму калектыву “Малінкі”, які сарганізавала маліньнікаўская сялянка Вера Нічыпарук. Але паслухаць у Маліньніках можна ня толькі паляшуцкія песьні. Пра вёску Маліньнікі Бельскага павету слухайце чарговую перадачу Зьміцера Бартосіка сэрыі ПС.
Беларуская Атлянтыда
"Што сьпіна зробіць, то рот схопіць", " Трэба нахіліцца, каб з ручая напіцца", "Ня той харош, хто прыгож, а той харош, хто для дзела гож", "Якая справа, такая і слава", "Рабі так, каб сабак не дражніць і людзей не сьмяшыць". Так здаўна казалі дый кажуць беларусы. Пра адвечнае і сёньняшняе стаўленьне беларусаў да працы і ляноты разважае археоляг Ніна Здановіч ў перадачы Вячаслава Ракіцкага з цыклю "Мудраслоўе". (Частка другая)
Чытальная заля
«Сучасныя мэмуары» вяртаюцца. Успаміны вэтэрана Радыё Свабода Галіны Руднік. “Бацька Толіка быў камуніст, які ўсяго баяўся. Калі праз "радыёкропку" перадавалі перадавіцу "Правды", ён адчыняў дзьверы, каб усе суседзі чулі, які ён прававерны. Ужо праз некалькі дзён мы адведалі Толіка. Гэта было для мяне такое шчасьце! А праз некалькі тыдняў я ізноў папрасіла цёцю пайсьці са мной да Толіка. Цёця сказала, што ня мае часу. Прыйшло лета, у цёці ня было заняткаў, а да Толіка яна мяне не адводзіла. Я расплакалася й тады цёця мусіла прызнацца, што бацька Толіка папрасіў, каб мы да іх больш ня прыходзілі, таму, што арыштавалі маю маму. Які гэта быў удар для мяне!”...
Падарожжы Свабоды
Падляшская вёска Маліньнікі, вядомая ў навакольлі найперш дзякуючы свайму сьпеўнаму калектыву “Малінкі”, які сарганізавала маліньнікаўская сялянка Вера Нічыпарук. Але паслухаць у Маліньніках можна ня толькі паляшуцкія песьні. Пра вёску Маліньнікі Бельскага павету слухайце чарговую перадачу Зьміцера Бартосіка сэрыі ПС.
Беларуская Атлянтыда
"Што сьпіна зробіць, то рот схопіць", " Трэба нахіліцца, каб з ручая напіцца", "Ня той харош, хто прыгож, а той харош, хто для дзела гож", "Якая справа, такая і слава", "Рабі так, каб сабак не дражніць і людзей не сьмяшыць". Так здаўна казалі дый кажуць беларусы. Пра адвечнае і сёньняшняе стаўленьне беларусаў да працы і ляноты разважае археоляг Ніна Здановіч ў перадачы Вячаслава Ракіцкага з цыклю "Мудраслоўе". (Частка другая)