Іна Студзінская, Менск Сябрам якой моладзевай арганізацыі вы зьяўляецеся? У якую арганізацыю хацелі б уступіць? Гэтыя пытаньні наша карэспандэнтка задавала маладым менчукам.
Юнак: “Беларускі рэспубліканскі саюз моладзі”.
Дзяўчына: “Калі шчыра, то я наагул ня ведаю пра моладзевыя арганізацыі”.
Дзяўчына: “Проста больш за ўсё мы ведаем пра БРСМ, таму і ўступілі туды”.
Спадар: “Не зьяўляюся ні сябрам БРСМ, ні БПСМ”.
Карэспандэнтка: “А можа, куды-небудзь хацелі б уступіць?”
Дзяўчына: “Я ведаю розныя арганізацыі, але пакуль жаданьня ў мяне няма далучыцца”.
Спадарыня: “Не зьяўляюся я сябрам моладзевых арганізацыяў”.
Спадар: “Так, я сябра вайскова-патрыятычнага клюбу”.
Спадар: “Няма альтэрнатывы БРСМ, і я зьяўляюся яго сябрам, таму што гэта пэўны стыль жыцьця, які нясе пазытыў, дабро, выхоўвае грамадзяніна, патрыёта, фармуе здаровы лад жыцьця”.
Юнак: “Я сябра “Моладзі БНФ”.
Дзяўчына: “Я сябра студэнцкага прафсаюзу”.
Юначка: “БРСМ”.
Карэспандэнтка: “Вы ведаеце якія-небудзь моладзевыя арганізацыі?”
Хлопец: “Малады Фронт”, “Бунт”, “Зубр”.
Спадар: “Беларускі саюз моладзі, Беларускі Народны Фронт”.
Карэспандэнтка: “А самі хацелі б куды-небудзь уступіць — можа, паводле інтарэсаў?”
Спадар: “Ня ведаю, можа, і хацеў бы”.
Дзяўчына: “Не хацела б”.
Юнак: “Мне хапае сваіх інтарэсаў”.
Юначка: “Вельмі хацела б уступіць, але пакуль ня вызначылася, куды”.
Спадар: “Не, не хацеў бы. Навошта?”
Спадар: “Трэба спачатку разабрацца, а потым уступаць”.
Дзяўчына: “Я сама па сабе”.
Спадарыня: “Ужо ня той узрост, ужо ёсьць сям’я, дзіця. Куды ўступаць?”
Юнак: “Пакуль што не зьяўляюся, але ў хуткім часе — магчыма. Хацелася б знайсьці нешта культурна-гістарычнае, патрыятычнага пляну”.
Карэспандэнтка: “А вы ведаеце такія арганізацыі ў Беларусі?”
Юнак: “Канечне, яны ёсьць, на гістарычным факультэце БДУ, да прыкладу. Мы і цяпер ідзем на раскоп на Нямігу”.
Спадар: “Ні ў якой арганізацыі я не знаходжуся. Мала часу, мала грошай”.
Карэспандэнтка: “А прычым тут грошы?”
Спадар: “Ха-ха-ха! Не ва ўсіх арганізацыях сяброўства бясплатнае”.
Юнак: “На жаль, ні да якой арганізацыі я дачыненьня ня маю. Няма часу”.
Дзяўчына: “Няма часу, дый ня ведаю я арганізацыі, у якую хацела б уступіць”.
Юнак: “Няма такой арганізацыі, якая нас бы задавальняла”.
Карэспандэнтка: “А самім стварыць нешта?”
Юнак: “Магчыма, але не цяпер. Можа, калі-небудзь у будучым”.
Дзяўчына: “Я зьяўлялася сябрам моладзевай арганізацыі скаўтаў. Але ў маім горадзе Вялейцы яе прыкрылі. Больш хацелася б далучыцца да нямоладзевай арганізацыі — Беларускага Народнага Фронту”.
Дзяўчына: “Калі шчыра, то я наагул ня ведаю пра моладзевыя арганізацыі”.
Дзяўчына: “Проста больш за ўсё мы ведаем пра БРСМ, таму і ўступілі туды”.
Спадар: “Не зьяўляюся ні сябрам БРСМ, ні БПСМ”.
Карэспандэнтка: “А можа, куды-небудзь хацелі б уступіць?”
Дзяўчына: “Я ведаю розныя арганізацыі, але пакуль жаданьня ў мяне няма далучыцца”.
Спадарыня: “Не зьяўляюся я сябрам моладзевых арганізацыяў”.
Спадар: “Так, я сябра вайскова-патрыятычнага клюбу”.
Спадар: “Няма альтэрнатывы БРСМ, і я зьяўляюся яго сябрам, таму што гэта пэўны стыль жыцьця, які нясе пазытыў, дабро, выхоўвае грамадзяніна, патрыёта, фармуе здаровы лад жыцьця”.
Юнак: “Я сябра “Моладзі БНФ”.
Дзяўчына: “Я сябра студэнцкага прафсаюзу”.
Юначка: “БРСМ”.
Карэспандэнтка: “Вы ведаеце якія-небудзь моладзевыя арганізацыі?”
Хлопец: “Малады Фронт”, “Бунт”, “Зубр”.
Спадар: “Беларускі саюз моладзі, Беларускі Народны Фронт”.
Карэспандэнтка: “А самі хацелі б куды-небудзь уступіць — можа, паводле інтарэсаў?”
Спадар: “Ня ведаю, можа, і хацеў бы”.
Дзяўчына: “Не хацела б”.
Юнак: “Мне хапае сваіх інтарэсаў”.
Юначка: “Вельмі хацела б уступіць, але пакуль ня вызначылася, куды”.
Спадар: “Не, не хацеў бы. Навошта?”
Спадар: “Трэба спачатку разабрацца, а потым уступаць”.
Дзяўчына: “Я сама па сабе”.
Спадарыня: “Ужо ня той узрост, ужо ёсьць сям’я, дзіця. Куды ўступаць?”
Юнак: “Пакуль што не зьяўляюся, але ў хуткім часе — магчыма. Хацелася б знайсьці нешта культурна-гістарычнае, патрыятычнага пляну”.
Карэспандэнтка: “А вы ведаеце такія арганізацыі ў Беларусі?”
Юнак: “Канечне, яны ёсьць, на гістарычным факультэце БДУ, да прыкладу. Мы і цяпер ідзем на раскоп на Нямігу”.
Спадар: “Ні ў якой арганізацыі я не знаходжуся. Мала часу, мала грошай”.
Карэспандэнтка: “А прычым тут грошы?”
Спадар: “Ха-ха-ха! Не ва ўсіх арганізацыях сяброўства бясплатнае”.
Юнак: “На жаль, ні да якой арганізацыі я дачыненьня ня маю. Няма часу”.
Дзяўчына: “Няма часу, дый ня ведаю я арганізацыі, у якую хацела б уступіць”.
Юнак: “Няма такой арганізацыі, якая нас бы задавальняла”.
Карэспандэнтка: “А самім стварыць нешта?”
Юнак: “Магчыма, але не цяпер. Можа, калі-небудзь у будучым”.
Дзяўчына: “Я зьяўлялася сябрам моладзевай арганізацыі скаўтаў. Але ў маім горадзе Вялейцы яе прыкрылі. Больш хацелася б далучыцца да нямоладзевай арганізацыі — Беларускага Народнага Фронту”.