Родныя

Клёд Манэ «Крыгі. Ранішні туман» (1894)

Бягучы маленькі ручай чыстай талай вясновай вады. Жвір і прамытыя рознакаляровыя каменьчыкі на дне пад сонечным промнем. Прысеўшы разглядаю неспадзяванае хараство.

А мая стрыечная сястра будуе з сябрамі запруды і муціць ваду.

Лужына на двары. Слабы ветрык водзіць па ёй курыныя пёркі высока загнутыя сьпераду. Назіраньне дае мне асалоду, мроіцца, што караблі ідуць пад ветразем.

А стрыечнай сястры зусім не цікавая такая забава. Ёй бы гойсаць і гуляць.

Крыгі плывуць па рэчцы за валам, недалёка ад нашай хаты. Я, падпіхаючы крыгу палкай, звалілася з прыпоя ў глыбокую ваду ў шубе і валёнках.

Мая стрыечная сястра выцягнула мяне.

Маглі загінуць разам.

Ала Жак

Шаноўныя чытачы, у гэтай рубрыцы кожны з вас можа апублікаваць свой тэкст, калі запрапануе цікавую тэму і ўкладзецца ў 100 словаў. Прысылайце свае прапановы на адрас svaboda@rferl.org