Niastrymnaść

Жан-Анарэ Фраганар, «Замок» (1777)

Ja pračnuŭsia ad taho, što jana vyrvałasia z maich ruk i pajšła źbiracca.

Chudoje, aholenaje žanočaje cieła abychodziła pakoj u pošukach svaich rečaŭ. Jana sieła na łožak śpinaj da mianie i apranałasia.

Ja z asałodaj naziraŭ za cichaj asobaju. Jaje vałasy, nohi, tvar i tułava, jakoje jana zakryła sukienkaj, uzbudžali mianie ŭsio bolš.

Nia moh strymać siabie i praciahnuŭ da jaje ruku… tolki kranucca, nia bolej.

— Ja viedaju, što ty nia śpiš, — skazała pryhažunia, uśmichnułasia i paviarnułasia ŭ łožak…

Nick P.