Лінкі ўнівэрсальнага доступу

Што ўяўляе сабой паралімпійская зборная, кіраўніцтва якой аскандалілася яшчэ да адʼезду ў Рыё?


Паралімпійская зборная Беларусі, архіўнае фота paralympic.by

6 верасьня ў Рыё-дэ-Жанэйра пачнуцца летнія паралімпійскія гульні. Атлеты, якія прадстаўляюць інваспорт, традыцыйна выходзяць на старты неўзабаве пасьля таго, як завяршаюць свае спаборніцтвы алімпійцы.

У пераліку дысцыплінаў — баскетбол, бокс, веласпорт, воднае пола, валейбол (клясычны і пляжны), гандбол, спартовая гімнастыка, акадэмічнае веславаньне, дзюдо, конны спорт, плаваньне, рэгбі, стральба (з агнястрэльнай зброі і з луку), тэніс (вялікі і настольны), цяжкая атлетыка, фэхтаваньне, футбол, хакей на траве. Беларусь пазмагаецца за ўзнагароды толькі ў асобных зь іх.

Напярэдадні стала вядома, што з прычыны шматлікіх допінгавых парушэньняў ад паралімпіяды ў поўным складзе адхілілі зборную Расеі. Расейскія функцыянэры выказаліся наконт гэтага досыць рэзка. А ці расчышчае дыскваліфікацыя адной з самых шматлікіх зборных дарогу для беларускіх атлетаў? Ці прасьцей будзе спаборнічаць, ня маючы моцных канкурэнтаў?

Вось што пра гэта мяркуе Марына Грыгаран, галоўны трэнэр нацыянальнай каманды Рэспублікі Беларусь па інваспорце — яна адказвае ў краіне за паралімпійскія віды:

«Ведаеце, можа, дзесьці дарогу і расчышчае, але гэта нас абсалютна ня радуе. Таму што мы цудоўна разумеем, колькі тая ж Расея затраціла і фізычных, і маральных, і матэрыяльных сродкаў на падрыхтоўку да паралімпіяды. А цяпер усё ідзе насмарку. У прынцыпе, спартоўцы не павінны адказваць за кіраўнікоў дзяржавы ці яшчэ за нейкія грахі іншых. Спартоўцы рыхтаваліся, яны выступалі, шмат езьдзілі на спаборніцтвы. Былі эмоцыі — як станоўчыя, так і адмоўныя — і сьлёзы, і сьмех, і радасьць. І каб вось так усё скончылася нічым — для нас гэта, канечне, дакладна такі ж удар, як і для расейцаў».

Нават далёкія ад спорту людзі бурна абмяркоўвалі рэзанансную заяву старшыні паралімпійскага камітэту Беларусі Алега Шэпеля. Ён запэўніў, што ня будзе маўчаць наконт самаўпраўства ў адносінах да братоў-расейцаў і ў знак салідарнасьці пройдзе на цырымоніі адкрыцьця з расейскім трыкалёрам у руках. Праўда, пазьней гэтыя пляны крыху адкарэктаваў, сказаўшы, што будзе трымаць сьцяг Расеі на трыбуне:

«Тая дэлегацыя, якая афіцыйна выйдзе на стадыён „Маракана“, будзе несьці толькі беларускі сьцяг. І ніякага іншага. А што тычыцца афіцыйнай дэлегацыі, то я ўпэўнены, што ня толькі беларускі. Я ня бачу падстаў, калі мы кажам, што ў нас дэмакратыя, што апроч беларускага я магу ўзяць і расейскі сьцяг на афіцыйнай трыбуне. У мяне вельмі добрыя стасункі з прэзыдэнтам Паралімпійскага камітэту Расеі Ўладзімірам Лукіным, я яго абавязаны падтрымаць. І ня толькі я. А што тычыцца спартоўцаў, то яны павінны займацца спортам. Калі мы не аддзелім спорт ад палітыкі, у тым ліку і паралімпійскі рух, гэта ня вельмі добра скончыцца», — сказаў Алег Шэпель Свабодзе.

А ці падзяляюць прарасейскія настроі свайго кіраўніка ў паралімпійскай камандзе? Марына Грыгаран кажа, што аўтарытэт Алега Шэпеля настолькі бясспрэчны, што ставіць пад сумнеў ягоныя заявы не выпадае:

Па вялікім рахунку, мы ніколі не аддзяляліся ад Расеі і заўсёды на дарожках — і бегавых, і плавальных, і фэхтавальных — былі дружныя

«Алег Аляксандравіч у нас вельмі мудры кіраўнік. І калі ён прыняў такое рашэньне, значыць, на тое ёсьць важкія падставы. Па вялікім рахунку, мы ніколі не аддзяляліся ад Расеі і заўсёды на дарожках — і бегавых, і плавальных, і фэхтавальных — былі дружныя, заўсёды адзін аднаму дапамагалі, заставаліся адной сямʼёй. Таму асабіста я ніякай дзіўнай ці незразумелай падаплёкі ў ягоных словах ня бачу».

Ці не пагражаюць такія праявы салідарнасьці санкцыямі супраць самой Беларусі? Бо публічная падтрымка Расеі ставіць пад сумнеў кампэтэнтнасьць міжнародных структураў, якія абвясьцілі вайну допінгу, і гэта можна расцаніць як цалкам палітычны жэст:

«Мы можам толькі меркаваць, але я думаю, што да такога ня дойдзе. Не сумняюся, што асноўная частка каманды гэтую пазыцыю падзяляе. Вядома, не магу адказваць за ўвесь калектыў, але большая частка людзей яго падтрымлівае. Адзінае — гэта так нечакана адбылося, што мы пакуль не пасьпелі ўсё ўзважана абмеркаваць...»

Што ўяўляе сабой паралімпійская зборная Беларусі, кіраўніцтва якой пасьпела аскандаліцца яшчэ да адʼезду ў Рыё? Як удакладніла Марына Грыгаран, агулам атрымана 20 ліцэнзіяў, адпаведна, Беларусь на паралімпіядзе будуць прадстаўляць два дзясяткі спартоўцаў. Яны прадэманструюць свае сілы ў пяці намінацыях — плаваньне, фэхтаваньне на вазках, дзюдо, веславаньне акадэмічнае адаптыўнае і лёгкая атлетыка:

«У кожным відзе адбор быў вельмі жорсткі, вельмі скрупулёзны, — удакладняе адмыслоўка. — Цягнуўся ён у кагосьці два гады, у кагосьці паўтара, у кагосьці год. Кандыдатаў было вельмі шмат, таму давялося нашым спартоўцам прайсьці праз пэўнае сіта. Тым ня меней на галоўныя старты мы адабраліся. Цяпер засталося галоўнае — годна выступіць на паралімпійскіх гульнях».

Людміла Ваўчок
Людміла Ваўчок

Колькаснае прадстаўніцтва ў Рыё-дэ-Жанэйра сёлета значна меншае, чым на папярэдніх паралімпіядах, якія збольшага складаліся для беларусаў удала. З чым гэта зьвязана — тлумачыць Марына Грыгаран:

«Сапраўды, атрымалася крыху меней, таму што пасьля мінулых летніх паралімпійскіх гульняў адбылася зьмена пакаленьняў. Напрыклад, у такім відзе, як веласпорт, мы яшчэ не пасьпелі падрыхтаваць годную замену тым спартоўцам, якія ў нас былі. Зноў жа, цяпер адбываецца зьмена пакаленьняў у лёгкай атлетыцы, тое самае тычыцца фэхтаваньня. На жаль, памёр трэнэр па паўэрліфтынгу, у яго таксама былі добрыя спартоўцы, якія прысутнічалі на мінулых гульнях. Усё гэта і стала падставай для таго, што мела месца скарачэньне колькасьці ліцэнзіяў».

Як і ў асноўнай алімпійскай зборнай, назіраецца тэндэнцыя на агульнае сталеньне каманды. У прыватнасьці, у Бразылію выпраўляюцца вэтэраны, якія ня першы чатырохгадовы цыкль абараняюць гонар Беларусі — Людміла Ваўчок (акадэмічнае веславаньне), Тамара Сівакова (кіданьне дыска, штурханьне ядра), Уладзімер Ізотаў (плаваньне), Натальля Шавель (плаваньне) ды іншыя. Як кажа Марына Грыгаран, усе яны ў добрай кандыцыі і адназначна не дадуць расслабляцца супернікам:

«Тэндэнцыя на павелічэньне ўзросту ёсьць, але ў любым выпадку паралімпійскі спорт прынцыпова адрозьніваецца ад алімпійскага. У інваспорт часьцяком людзі прыходзяць нашмат пазьней, чым у алімпійскі, адпаведна, даўжэй там затрымліваюцца. Вядома, мы спадзяёмся на ўдалы выступ нашых спартоўцаў — дай бог і ім, і нам удачы і шанцаваньня, каб усё атрымалася. А самае галоўнае — здароўя, таму што ў паралімпійцаў усё ж вельмі шмат залежыць ад агульнага фізычнага стану ў дадзеным месцы, у дадзены час, у дадзены момант. А што да жаданьня выступіць годна, яно ў нас заўсёды было, ёсьць і будзе».

Ігар Бокі на паралімпіядзе ў Лёндане, 2012 год
Ігар Бокі на паралімпіядзе ў Лёндане, 2012 год

Найперш спадзяваньне на тое, што свой спартовы подзьвіг паўторыць плывец Ігар Бокі, які чатыры гаду таму на паралімпійскіх гульнях у Лёндане выйграў пяць залатых і адзін срэбны мэдаль — усе ўзнагароды вышэйшай вартасьці, пакладзеныя ў скарбонку беларусаў. Але прыемных сюрпрызаў чакаюць і ад іншых удзельнікаў гульняў у Рыё-дэ-Жанэйра.

Галоўны трэнэр нацыянальнай каманды па інваспорце Марына Грыгаран спадзяецца, што ня будзе праблемаў з акліматызацыяй, ад якой шмат залежыць фізычны стан атлетаў — у Рыё беларуская дэлегацыя адлятае за тыдзень да пачатку турніру, 31 жніўня. Гэтага павінна хапіць, каб пасьпець прыстасавацца да новых умоваў.

Ігар Лосік Кацярына Андрэева Ірына Слаўнікава Марына Золатава Ягор Марціновіч
XS
SM
MD
LG