Лінкі ўнівэрсальнага доступу

«Падазраю, што гэта забойства», — маці памерлага вязьня Ігара Барбашынскага


Ігар Барбашынскі

У Слуцку 22 верасьня пахавалі 39-гадовага Ігара Барбашынскага. Той памёр зь невядомых прычынаў, знаходзячыся пад сьледзтвам у Жодзінскай турме № 8. Разам з братам Іванам Ігара абвінавачваюць у «непадпарадкаваньні міліцыянтам пры выкананьні службовых абавязкаў, супраціве і зьбіваньні супрацоўнікаў РАУС. Іх справу другі месяц разглядае суд Слуцкага раёна».

Маці братоў Барбашынскіх у інтэрвію Свабодзе заявіла, што, на яе думку, Ігара забілі ў турме наўмысна.

— Галіна Паўлаўна, сьмерць Ігара стала нечаканасьцю? Ці былі нейкія прыкметы, што ён хварэў?

— Нам не даюць ніякіх дакумэнтаў, якія б сьведчылі пра тое, што зь ім адбылося. Але ён схуднеў, як Кашчэй Бесьсьмяротны. Мы зрабілі фотаздымак цела ў труне, але зразумела, што публікаваць ня будзем. Але вельмі худы ён быў і на апошнім пасяджэньні суду. Тады ахоўнікі не пусьцілі нас падысьці блізка да сына, але мы з залі на мігах паказвалі Ігару, каб той лепш харчаваўся.

— Ці яго худзізна магла быць зьвязаная з хваробай?

— Не. Як нам учора сказаў судмэдэкспэрт, які рабіў анатамаваньне цела Ігара ў Жодзіне, «усе органы ў яго здаровыя, няма ніякіх парушэньняў». Далейшая экспэртыза будзе рабіцца ў Менску, вынікі — на працягу месяца. Мы перапісваліся з Ігарам, але ён ня скардзіўся на здароўе, хоць у апошнім лісьце, які прыйшоў літаральна за чатыры дні да яго сьмерці, была такая фраза: «Ціск стабілізаваўся». Таксама ў гэтым лісьце ён папрасіў, каб я перадала яму харчы. Быў пералік таго, што ён хацеў. Мы нават пасьпелі паслаць пасылку. Але, відаць, ён яе ўжо не атрымаў...

— Чаму ён мог так схуднець?

— Цяжка сказаць. Ігару было 39 гадоў, ён быў здаровы, маёр у адстаўцы, займаўся спортам. Я ня ведаю, што здарылася. У мяне ёсьць падазрэньне, што яго ліквідавалі, ён камусьці перашкаджаў.

— Чаму вы так лічыце?

— Я так лічу, бо ведаю, як яго затрымлівалі. Гэта адбылося 19 сакавіка. Ігар разам з братам Іванам вярталіся дадому пасьля наведваньня кавярні. Гэта было ноччу, пасьля першай гадзіны. Было цёмна, Ігар быў у шапцы, вуліца не асьвятляецца. Адчыніліся дзьверы машыны і прагучала фраза: «Праедзем, таварыш маёр». Адкуль міліцыянты ведалі, што гэта ідзе маёр? Відавочна, што яго адсочвалі, што нешта ладзілася супраць яго.

— Вы лічыце, што гэта магла быць помста, зьвязаная з прафэсійнай дзейнасьцю?

— Так, з майго пункту гледжаньня, гэта нейкая помста. І я лічу, што вінаваты начальнік Cлуцкага РАУС Уладзімер Герэга. Менавіта ён, калі мы зьвярталіся па дазвол для Івана прысутнічаць на пахаваньні брата, сказаў, што я «выхавала кепскага сына». А я жадаю ўсім маці такіх сыноў, якім у мяне быў Ігар. Тады б на сьвеце было менш бясчынства. Я падазраю, што гэта было забойства, што б мне ні казалі. Я думаю, яму нешта зрабілі... Калі мы 22 верасьня забіралі цела Ігара, то ўбачылі, што на лбе ў яго былі ранкі, а на нагах — сінякі.

— Чаму вы маўчалі, калі сыноў затрымалі ў сакавіку?

— Я хацела агучыць гэтую гісторыю яшчэ тады, калі ў Ігара быў сямейны скандал, у выніку якога ягоная цяпер ужо былая жонка не дазваляе нам бачыцца зь 9-гадовай унучкай, хоць рашэньнем суду гэта дазволена. Тады, падчас скандалу, Ігару прыпісалі два артыкулы. На мае памкненьні зьвязацца з журналістамі і расказаць, што адбываецца, Ігар як чалавек вайсковы адказваў: «Мама, гэта гнілая сыстэма, мы нічога не дакажам». Разам з тым пасьля гэтага скандалу ў сям’і Ігар быў вымушаны пакінуць і працу ў органах МУС, не даслужыўшы 23 дні да выслугі гадоў. А на працы ў яго былі мэдалі, пахвальныя лісты, ён быў на добрым рахунку.

— Што адбылося пасьля?

— Пасьля таго, як яго прыбралі з працы як крымінальніка, хоць усе абвінавачаньні былі надуманыя, пачалося нейкае цкаваньне. Нават сябры, зь якімі ён хадзіў у кавярні і лазьню, адвярнуліся ад Ігара. Я думаю, нешта было зьвязана з працай. Ён апошнім часам, калі яшчэ працаваў у органах, саромеўся форму насіць.

— Дзе ён працаваў?

— Меў добрую пасаду ў лячэбна-працоўным прафілякторыі № 3 у Паўлаўцы. Быў дзяжурным там. І часта мне казаў: «Мама, сярод тых, каго да нас прывозяць, ёсьць вельмі разумныя людзі, а ў той сыстэме, дзе я працую, — адна сьмярдзючая гніль».

— Брат Ігара, 35-гадовы Іван Барбашынскі, ня трапіў на яго пахаваньне, бо таксама знаходзіцца ў Жодзінскім СІЗА. Ці ведае ён пра тое, што адбылося?

— Не, напэўна, пакуль ня ведае. Нас жа нікуды не пусьцілі. Цяпер я моцна перажываю, каб і з Ванем такога ня здарылася. Сустрэцца нам могуць дазволіць толькі ў канцы гэтага месяца. Я не ўяўляю, як ён гэта перажыве. Яны былі як сіямскія блізьняты — усюды разам, так разам іх і затрымалі.

— Вы вінаваціце супрацоўнікаў міліцыі ў тым, што здарылася?

— Так. Я бачу, каго сёньня бяруць у міліцыю. Бяруць тых, хто ня хоча працаваць, неадукаваных людзей. І ім даюць дубінкі, пісталеты, газавыя балёны. І яны робяць усё што хочуць. Мой сын гэта разумеў і, відаць, пацярпеў за гэта.

Глядзець камэнтары (4)

Гэтая дыскусія закрытая.
Ігар Лосік Кацярына Андрэева Дар'я Чульцова Марына Золатава Ягор Марціновіч
XS
SM
MD
LG