Лінкі ўнівэрсальнага доступу

Ня стала Алены Пятросавай


Алена Пятросава

На 65 годзе жыцьця 15 студзеня памерла дасьледчыца гісторыі беларускай архітэктуры Алена Пятросава.

Паводле мастацтвазнаўцы Тамары Габрусь, Алена Пятросава нарадзілася 7 лютага 1952 году, апошнім часам хварэла на рак.

«Яна пражыла жыцьцё за пяцярых жанчын, была неардынарная, з пачуцьцём стылю. Яе бацька быў беларус, а маці армянка, так склалася жыцьцё, што яна стала падчарыцай акадэміка Фёдарава. Яна была харызматычным чалавекам, таленавітым творцам. Алена па адукацыі архітэктар, але яна была больш мастаком, чым архітэктарам. Яна ў асноўным працавала ў Інстытуце мастацтвазнаўства Акадэміі навук. Пэўны час, калі яна сыходзіла з нашай акадэмічнай сыстэмы, займалася мультыплікацыяй, а пазьней садова-паркавым дызайнам, рабіла мазаікі. І гэта ў яе выдатна атрымлівалася, бо ўсё, што тычылася малюнка, што можна было зрабіць густам і рукамі, у яе атрымлівалася заўсёды выдатна.

Алена Пятросава была кандыдатам мастацтвазнаўства, займалася нэаготыкай. Яе тэма была — „„Готыка“ і нэаготыка ў архітэктуры Беларусі“. Кнігі, на жаль, ня выдала».

Паводле мастацтвазнаўцы і гісторыка архітэктуры Сяргея Харэўскага, Алена Пятросава была вельмі вядомай дасьледчыцай гісторыі архітэктуры ў 70–80-х гадах.

«Яна суаўтарка адной з найлепшых кніжак пра Менск — „Помнікі архітэктуры Менску XVII — пачатку XX ст.“ разам з Тамарай Чарняўскай.

У нашых энцыкляпэдыях, у пяцітамовай „Энцыкляпэдыі літаратуры і мастацтва“ вельмі шмат яе артыкулаў па гісторыі архітэктуры. У прыватнасьці, па гісторыі архітэктуры Менску. Былі дзясяткі артыкулаў, прысьвечаных архітэктуры Беларусі.

Гэта яшчэ адна страта з таго пакаленьня, якое працавала не ў інтэрнэце, не з інтэрнэтам. А з той генэрацыі, якая ўсе гэтыя дакумэнты, арыгіналы трымала ў руках. І фактычна яна была адной з пачынальніц нашага сучаснага менсказнаўства. Разам зь Зянонам Пазьняком, Элеанорай Вецер, Уладзімерам Дзянісавым. Дзякуючы ў тым ліку і выдатнай кніжцы, дзе яна была суаўтаркай, цэлае пакаленьне беларусаў, менчукоў далучылася да гэтай любові да роднага горада.

У кнізе былі ўказаныя ўсе помнікі, палова зь якіх, дарэчы, ужо не існуе ў арыгінале. Таму мерныя красьлюнкі, выявы фасадаў гэтых будынкаў і іх ляпідарнае апісаньне ў гэтай кнізе — для нас ці не адзіны дакумэнт па многіх будынках, якіх ня стала за апошнія 30 гадоў.

Прыватныя абставіны былі няпростыя, Алена доўгі час хварэла».

Ваша меркаваньне

Паказаць камэнтары

XS
SM
MD
LG