На думку Міколы Статкевіча, якую падтрымліваюць сябры Эўрапейскай кааліцыі “Свабодная Беларусь”, галоўны недахоп сыстэмы абраньня адзінага кандыдата ў тым, што яна ня стала прывабнай для многіх дэмакратычных прэтэндэнтаў. Зь ёй пагадзіліся толькі чацьвёра: Сяргей Калякін, Анатоль Лябедзька, Алесь Мілінкевіч ды Станіслаў Шушкевіч. А спадар Статкевіч налічвае дэмакратычных кандыдатаў значна больш:
(Статкевіч: ) “На жаль, кампрамісная схема, якую мы ўзгаднілі, аказалася непрыцягальнай для бальшыні патэнцыйных дэмакратычных кандыдатаў у прэзыдэнты. Бо нельга ж не лічыць дэмакратычнымі прэтэндэнтамі Зянона Пазьняка, Андрэя Клімава, Уладзімера Парфяновіча, Аляксандра Ярашука, Валерыя Фралова, Аляксандра Вайтовіча, Уладзімера Коласа... З гэтай схемай пагадзіліся толькі чатыры кандыдаты, і ўсе яны ад “Пяцёркі+”. Значыць, мабыць, гэты мэханізм мае пэўныя хібы”.
Анатоль Лябедзька пагаджаецца, што распрацаваная формула не ідэальная, але зьвяртае ўвагу на тое, што яна далучала да працэсу ўсіх дэмакратычна арыентаваных прэтэндэнтаў і стала вынікам кампрамісу:
(Лябедзька: ) “На працягу амаль году людзі былі ў сталых камунікацыях, яны маглі выказваць свае адносіны, уносіць прапановы. І ніхто ня можа сказаць, што ён пакрыўджаны, што да яго голасу не прыслухаліся і што яго не прыцягнулі да працэсу. Нічога больш эфэктыўнага інтэлектуальная і палітычная думка Беларусі не прапанавала. І з гэтым трэба лічыцца. Кампрамісныя рашэньні не заўсёды самыя моцныя, але толькі яны даюць мажлівасьць ісьці наперад. Засталіся толькі тыя, хто адчуваюць у сабе сілы ў гэтай кампраміснай формуле, хто праяўляе схільнасьць да камандных дзеяньняў, хто ўжо апрабаваны часам”.
Мікола Статкевіч спадзяецца, што да яго прапановы прыслухаюцца:
(Статкевіч: ) “Мы ня робім трагедыі з таго, што здарылася, жыцьцё ўносіць свае карэктывы. З аднаго боку, Лукашэнка навесіў мне падпіску аб нявыезьдзе, з другога боку, нечым нашая схема не задаволіла беспартыйных кандыдатаў. Трэба шукаць выйсьце з гэтай сытуацыі ў межах нашай агульнай працэдуры, у межах “дзясяткі”.
(Статкевіч: ) “На жаль, кампрамісная схема, якую мы ўзгаднілі, аказалася непрыцягальнай для бальшыні патэнцыйных дэмакратычных кандыдатаў у прэзыдэнты. Бо нельга ж не лічыць дэмакратычнымі прэтэндэнтамі Зянона Пазьняка, Андрэя Клімава, Уладзімера Парфяновіча, Аляксандра Ярашука, Валерыя Фралова, Аляксандра Вайтовіча, Уладзімера Коласа... З гэтай схемай пагадзіліся толькі чатыры кандыдаты, і ўсе яны ад “Пяцёркі+”. Значыць, мабыць, гэты мэханізм мае пэўныя хібы”.
Анатоль Лябедзька пагаджаецца, што распрацаваная формула не ідэальная, але зьвяртае ўвагу на тое, што яна далучала да працэсу ўсіх дэмакратычна арыентаваных прэтэндэнтаў і стала вынікам кампрамісу:
(Лябедзька: ) “На працягу амаль году людзі былі ў сталых камунікацыях, яны маглі выказваць свае адносіны, уносіць прапановы. І ніхто ня можа сказаць, што ён пакрыўджаны, што да яго голасу не прыслухаліся і што яго не прыцягнулі да працэсу. Нічога больш эфэктыўнага інтэлектуальная і палітычная думка Беларусі не прапанавала. І з гэтым трэба лічыцца. Кампрамісныя рашэньні не заўсёды самыя моцныя, але толькі яны даюць мажлівасьць ісьці наперад. Засталіся толькі тыя, хто адчуваюць у сабе сілы ў гэтай кампраміснай формуле, хто праяўляе схільнасьць да камандных дзеяньняў, хто ўжо апрабаваны часам”.
Мікола Статкевіч спадзяецца, што да яго прапановы прыслухаюцца:
(Статкевіч: ) “Мы ня робім трагедыі з таго, што здарылася, жыцьцё ўносіць свае карэктывы. З аднаго боку, Лукашэнка навесіў мне падпіску аб нявыезьдзе, з другога боку, нечым нашая схема не задаволіла беспартыйных кандыдатаў. Трэба шукаць выйсьце з гэтай сытуацыі ў межах нашай агульнай працэдуры, у межах “дзясяткі”.