Жудасную знаходку выпадкова зрабіў былы старшыня мясцовай філіі Саюзу палякаў, пэнсіянэр Юзаф Кірвель. Дзясяткі трупаў здохлых сьвіней за некалькі соцень мэтраў ад жывёлагадоўчага комплексу “Ківанцы” сельска-гаспадарчага каапэратыву “Доцішкі” былі нават непрысыпаныя зямлёй. Кажа спадар Кірвель.
(Кірвель: ) “І гэта з году ў год! Гэта ня толькі тут, каля Радуні прыватныя прадпрымальнікі вантробы выкідаюць у лес. Можа здарыцца эпідэмія ня толькі ў пасёлку, але і ў навакольных вёсках. Санітарна-эпідэміялягічная служба нічога ня робіць”.
Галоўны лекар Радунскай вэтэрынарнай лякарні Леанід Адамоніс быў, нібыта, уражаны маім расповедам.
(Адамоніс: ) “Ай-яй-яй, я ня ведаў, што там творыцца. Паводле заканадаўства, яны павінны быць ад населеных пунктаў, дарогаў дзесьці на паўкілямэтра — і ня менш як на два мэтры ў глыбіню. Павінна быць дахоўка, закрывацца на замок, каб людзі ня лазілі. Канечне, можа любая інфэкцыя разьвівацца, калі непахаваныя трупы”.
Калісьці ў Радуні была ўласная разьніца, але… Зноў кажа спадар Адамоніс:
(Адамоніс: ) “Яны ліцэнзіі не атрымалі, бо няма грошай, каб выконваць усе гэтыя дзяржаўныя стандарты. Былі б рэзьні, ня супраць людзі былі б і заплаціць”.
Забруджваньне навакольля ў выніку ідзе, так бы мовіць, дзьвюма плынямі: са згаданай сьвінафэрмы, а таксама ад радунскіх гандляроў, што закопваюць вантробы ў навакольных лясах. Тэлефаную Станіславу Жуку, старшыню пасялковага савету. Але той адразу перайшоў у адміністрацыйны наступ:
(Жук: ) “Дзе вы такое бачылі?! А пры чым тут я да комплексу “Ківанцы”? Там другі сельсавет, другая гаспадарка”.
(Карэспандэнт: ) “Вы ж усё-такі мэр Радуні, а гэта ў вас пад бокам — хіба вас гэта не хвалюе?”
(Жук: ) “Сёньня там быў, ніякага паху няма, я нічога падобнага ня бачыў, ні адзін чалавек не падышоў, не сказаў. Тым больш, другое месца па рэспубліцы комплекс трымае”.
30-гадовы Станіслаў дзесяць гадоў пасьвіць калгасны статак літаральна на трупах. Пытаюся, ці пастаянна даводзіцца дыхаць выпарэньнямі.
(Станіслаў: ) “Канечне, нюхаю, а куды падзецца?! Малака я ня п’ю, а вунь жыжка ў ямінах — напоўніцу”.
А вось запіс, зроблены ў прысутнасьці наведнікаў тутэйшага кірмашу, што, між іншым, месьціцца за некалькі дзясяткаў мэтраў ад будынку мясцовай адміністрацыі.
(Спадар: ) “Вакол Радуні вантробаў на дзясяткі тысяч кіляграмаў. А да Літвы да мяжы 5 кілямэтраў — бомба запаволенага дзеяньня. Радуні пагражае экалягічная катастрофа!”
(Кірвель: ) “І гэта з году ў год! Гэта ня толькі тут, каля Радуні прыватныя прадпрымальнікі вантробы выкідаюць у лес. Можа здарыцца эпідэмія ня толькі ў пасёлку, але і ў навакольных вёсках. Санітарна-эпідэміялягічная служба нічога ня робіць”.
Галоўны лекар Радунскай вэтэрынарнай лякарні Леанід Адамоніс быў, нібыта, уражаны маім расповедам.
(Адамоніс: ) “Ай-яй-яй, я ня ведаў, што там творыцца. Паводле заканадаўства, яны павінны быць ад населеных пунктаў, дарогаў дзесьці на паўкілямэтра — і ня менш як на два мэтры ў глыбіню. Павінна быць дахоўка, закрывацца на замок, каб людзі ня лазілі. Канечне, можа любая інфэкцыя разьвівацца, калі непахаваныя трупы”.
Калісьці ў Радуні была ўласная разьніца, але… Зноў кажа спадар Адамоніс:
(Адамоніс: ) “Яны ліцэнзіі не атрымалі, бо няма грошай, каб выконваць усе гэтыя дзяржаўныя стандарты. Былі б рэзьні, ня супраць людзі былі б і заплаціць”.
Забруджваньне навакольля ў выніку ідзе, так бы мовіць, дзьвюма плынямі: са згаданай сьвінафэрмы, а таксама ад радунскіх гандляроў, што закопваюць вантробы ў навакольных лясах. Тэлефаную Станіславу Жуку, старшыню пасялковага савету. Але той адразу перайшоў у адміністрацыйны наступ:
(Жук: ) “Дзе вы такое бачылі?! А пры чым тут я да комплексу “Ківанцы”? Там другі сельсавет, другая гаспадарка”.
(Карэспандэнт: ) “Вы ж усё-такі мэр Радуні, а гэта ў вас пад бокам — хіба вас гэта не хвалюе?”
(Жук: ) “Сёньня там быў, ніякага паху няма, я нічога падобнага ня бачыў, ні адзін чалавек не падышоў, не сказаў. Тым больш, другое месца па рэспубліцы комплекс трымае”.
30-гадовы Станіслаў дзесяць гадоў пасьвіць калгасны статак літаральна на трупах. Пытаюся, ці пастаянна даводзіцца дыхаць выпарэньнямі.
(Станіслаў: ) “Канечне, нюхаю, а куды падзецца?! Малака я ня п’ю, а вунь жыжка ў ямінах — напоўніцу”.
А вось запіс, зроблены ў прысутнасьці наведнікаў тутэйшага кірмашу, што, між іншым, месьціцца за некалькі дзясяткаў мэтраў ад будынку мясцовай адміністрацыі.
(Спадар: ) “Вакол Радуні вантробаў на дзясяткі тысяч кіляграмаў. А да Літвы да мяжы 5 кілямэтраў — бомба запаволенага дзеяньня. Радуні пагражае экалягічная катастрофа!”