(Карэспандэнтка: ) “Кіраўніцтва Беларускага тэлебачаньня, якое тут побач знаходзіцца, і галоўнага ідэоляга адміністрацыі прэзыдэнта не пусьцілі нават транзытам праз Канаду на Кубу. Як вы ставіцеся да санкцыяў Эўразьвязу?”
(Спадар: ) “Ой, без паняцьця. Я пра гэта ня чуў”.
(Спадарыня: ) “Мы ня ведаем пра гэта”.
(Хлопец: ) “Я ніяк ня стаўлюся да гэтага. Я проста не хачу даваць ніякіх камэнтароў на гэтую тэму. Прабачце, калі ласка”.
(Карэспандэнтка: ) “А чаму? Вы тут працуеце?”
(Спадар: ) “Без камэнтароў”.
(Карэспандэнтка: ) “Учора не пусьцілі кіраўніка Беларускага тэлебачаньня, якое тут побач, і галоўнага ідэоляга...”
(Спадар: ) “Мы займаем пасады на тэлебачаньні...”
(Карэспандэнтка: ) “А як вы ставіцеся да таго, што шэфа не пусьцілі? Ананімна абсалютна...”
(Спадар: ) “Не-не-не!”
Супрацоўнікі Беларускага тэлебачаньня аказаліся нешматслоўнымі, а вось звычайныя мінакі — больш гаваркія.
(Карэспандэнтка: ) “Ці чулі вы, што санкцыі Эўразьвязу ў дачыненьні беларускіх чыноўнікаў пачалі дзейнічаць, і Зімоўскага і Праляскоўскага не пусьцілі нават пралётам на Кубу праз заходнія краіны?”
(Студэнт: ) “Я лічу, што правільна зрабілі. Няма чаго ім там рабіць. Калі яны тут абліваюць брудам усю апазыцыю, дык яны й іншыя краіны будуць таксама паліваць.
Кажуць, што журналістыка — другая з найстаражытнейшых прафэсіяў, дык гэтыя спадары даўно ўжо з другой перайшлі ў першую”.
(Студэнт: ) “Я лічу, што ўсе людзі павінна хаця б спрабаваць дамаўляцца”.
(Спадар: ) “Гэта вельмі складанае пытаньне”.
(Спадар: ) “Я вельмі добра да гэтага стаўлюся, таму што за ўсе свае ўчынкі трэба адказваць”.
(Хлопец: ) “Так ім і трэба.”
(Спадар: ) “Назіраем практычны вынік, першы хіба. У тым сэнсе, што шмат дэкляравалася, а цяпер мы бачым, як гэта на практыцы ўсё зьдзяйсьняецца. Няхай адчуюць нейкі дыскамфорт”.
(Студэнт: ) “Трэба ж неяк гэтых злачынцаў абмяжоўваць ад цывілізаванага сьвету. Я думаю гэта самыя мяккія санкцыі, якія да іх можна было ўжыць. Добра б было, каб яшчэ рахункі ў банках замарозілі”.
(Хлопец: ) “Я б іх не пусьціў ня толькі на Кубу, але і ў любое цывілізаванае грамадзкае месца”.
(Дзяўчына: ) “Я лічу, што гэта вельмі правільна. Гэтым дадуць зразумець, што цяперашнія афіцыйныя ўлады не зусім правільна паводзяць сябе”.
(Спадар: ) “Гэтыя людзі павінны неяк адказваць за свае дзеяньні”.
(Спадар: ) “Ой, без паняцьця. Я пра гэта ня чуў”.
(Спадарыня: ) “Мы ня ведаем пра гэта”.
(Хлопец: ) “Я ніяк ня стаўлюся да гэтага. Я проста не хачу даваць ніякіх камэнтароў на гэтую тэму. Прабачце, калі ласка”.
(Карэспандэнтка: ) “А чаму? Вы тут працуеце?”
(Спадар: ) “Без камэнтароў”.
(Карэспандэнтка: ) “Учора не пусьцілі кіраўніка Беларускага тэлебачаньня, якое тут побач, і галоўнага ідэоляга...”
(Спадар: ) “Мы займаем пасады на тэлебачаньні...”
(Карэспандэнтка: ) “А як вы ставіцеся да таго, што шэфа не пусьцілі? Ананімна абсалютна...”
(Спадар: ) “Не-не-не!”
Супрацоўнікі Беларускага тэлебачаньня аказаліся нешматслоўнымі, а вось звычайныя мінакі — больш гаваркія.
(Карэспандэнтка: ) “Ці чулі вы, што санкцыі Эўразьвязу ў дачыненьні беларускіх чыноўнікаў пачалі дзейнічаць, і Зімоўскага і Праляскоўскага не пусьцілі нават пралётам на Кубу праз заходнія краіны?”
(Студэнт: ) “Я лічу, што правільна зрабілі. Няма чаго ім там рабіць. Калі яны тут абліваюць брудам усю апазыцыю, дык яны й іншыя краіны будуць таксама паліваць.
Кажуць, што журналістыка — другая з найстаражытнейшых прафэсіяў, дык гэтыя спадары даўно ўжо з другой перайшлі ў першую”.
(Студэнт: ) “Я лічу, што ўсе людзі павінна хаця б спрабаваць дамаўляцца”.
(Спадар: ) “Гэта вельмі складанае пытаньне”.
(Спадар: ) “Я вельмі добра да гэтага стаўлюся, таму што за ўсе свае ўчынкі трэба адказваць”.
(Хлопец: ) “Так ім і трэба.”
(Спадар: ) “Назіраем практычны вынік, першы хіба. У тым сэнсе, што шмат дэкляравалася, а цяпер мы бачым, як гэта на практыцы ўсё зьдзяйсьняецца. Няхай адчуюць нейкі дыскамфорт”.
(Студэнт: ) “Трэба ж неяк гэтых злачынцаў абмяжоўваць ад цывілізаванага сьвету. Я думаю гэта самыя мяккія санкцыі, якія да іх можна было ўжыць. Добра б было, каб яшчэ рахункі ў банках замарозілі”.
(Хлопец: ) “Я б іх не пусьціў ня толькі на Кубу, але і ў любое цывілізаванае грамадзкае месца”.
(Дзяўчына: ) “Я лічу, што гэта вельмі правільна. Гэтым дадуць зразумець, што цяперашнія афіцыйныя ўлады не зусім правільна паводзяць сябе”.
(Спадар: ) “Гэтыя людзі павінны неяк адказваць за свае дзеяньні”.