Група маладых людзей, якія не пажадалі называць сваіх імёнаў, прыйшлі сустракаць пасьля зьняволеньня сябра.
(Юначка: ) “Мы сустракаем свайго сябра, які быў арыштаваны 21 сакавіка, атрымаў 10 сутак і сёньня мусіць быць вызвалены. І мы спадзяёмся, што гэтая радасная падзея неўзабаве адбудзецца”.
(Юнак: ) “А 12-й гадзіне павінны былі вызваліць, і мы тут з паўгадзінкі стаім чакаем”.
(Карэспандэнтка: ) “Ці хвалюецеся вы за ягоны далейшы лёс? Гэты чалавек працуе ці вучыцца? І што зь ім будзе далей?”
(Юначка: ) “Натуральна, хвалюемся. Бо ён працуе, а страціць працу ў наш час — гэта вялікая праблема. Але спадзяёмся, што ўсё будзе добра”.
(Іншая юначка: ) “Наша пазыцыя не зьмянілася, а наадварот — умацавалася. Калі бачыш, як наша ўлада зь беспадстаўнай агрэсіяй, зь беспадстаўнай злосьцю, нейкай жывёльнай (нават слоў не знайсьці), хапае людзей, зьбівае дзяўчат, — я ня ведаю, пра што тут можна казаць, пра якую ўладу...”
Неўзабаве зь дзьвярэй турмы выйшлі адразу некалькі чалавек.
Воклічы, плясканьне ў далоні.
(Карэспандэнтка: ) “Для Радыё Свабода колькі словаў па вызваленьні”.
(Юнак: ) “Ну, усё нармальна, усё добра, я ні пра што не шкадую”.
(Карэспандэнтка: ) “Які настрой на будучыню?”
(Юнак: ) “На будучыню — поўны аптымізм. Вы бачыце, якія мы выходзім з турмы? Мы вельмі ўдзячны сваім сябрам, што прыносілі нам перадачы”.
(Карэспандэнтка: ) “Якая там была атмасфэра?”
(Юнак: ) “Ды нармальная атмасфэра. Там было шмат вельмі цікавых людзей, шмат людзей знаёмых”.
(Іншы юнак: ) “Я, да прыкладу, сядзеў у адной камэры з рэдактарам газэты “Наша Ніва” Андрэем Дынькам. У нас былі вельмі цікавыя й плённыя гаворкі. І, увогуле, гэта ўсё аказалася, як ні дзіўна, вельмі карысным”.
(Юнак: ) “Пасьля гэтага ўжо нічога не баісься”.
Іншыя людзі чакаюць вызваленьня сваіх знаёмых і сяброў бліжэйшымі днямі, а таму сёньня яшчэ нясуць ім перадачы.
(Юнак: ) “Некалькі нашых сяброў сядзяць — на Акрэсьціна, у Жодзіна. А дзяўчынка адна на Старабарысаўскім тракце. Яны ўсе атрымалі па дзесяць сутак, і будуць выходзіць у ноч зь нядзелі на панядзелак”.
(Карэспандэнтка: ) “Ці зьбіраецеся вы іх сустракаць?”
(Іншы юнак: ) “Абавязкова, вялікай кампаніяй, з кветкамі й машынамі, ганарова”.
(Карэспандэнтка: ) “Які цяпер настрой?”
(Іншы юнак: ) “Ды ўсё нармальна, усё аптымістычна й пазытыўна. Бо, мне падаецца, насамрэч усё гэта толькі яшчэ раз пацьвердзіла слабасьць улады — і ўсё. Людзі, якія пры ўладзе, — яны папросту баяцца”.
(Юначка: ) “Мы сустракаем свайго сябра, які быў арыштаваны 21 сакавіка, атрымаў 10 сутак і сёньня мусіць быць вызвалены. І мы спадзяёмся, што гэтая радасная падзея неўзабаве адбудзецца”.
(Юнак: ) “А 12-й гадзіне павінны былі вызваліць, і мы тут з паўгадзінкі стаім чакаем”.
(Карэспандэнтка: ) “Ці хвалюецеся вы за ягоны далейшы лёс? Гэты чалавек працуе ці вучыцца? І што зь ім будзе далей?”
(Юначка: ) “Натуральна, хвалюемся. Бо ён працуе, а страціць працу ў наш час — гэта вялікая праблема. Але спадзяёмся, што ўсё будзе добра”.
(Іншая юначка: ) “Наша пазыцыя не зьмянілася, а наадварот — умацавалася. Калі бачыш, як наша ўлада зь беспадстаўнай агрэсіяй, зь беспадстаўнай злосьцю, нейкай жывёльнай (нават слоў не знайсьці), хапае людзей, зьбівае дзяўчат, — я ня ведаю, пра што тут можна казаць, пра якую ўладу...”
Неўзабаве зь дзьвярэй турмы выйшлі адразу некалькі чалавек.
Воклічы, плясканьне ў далоні.
(Карэспандэнтка: ) “Для Радыё Свабода колькі словаў па вызваленьні”.
(Юнак: ) “Ну, усё нармальна, усё добра, я ні пра што не шкадую”.
(Карэспандэнтка: ) “Які настрой на будучыню?”
(Юнак: ) “На будучыню — поўны аптымізм. Вы бачыце, якія мы выходзім з турмы? Мы вельмі ўдзячны сваім сябрам, што прыносілі нам перадачы”.
(Карэспандэнтка: ) “Якая там была атмасфэра?”
(Юнак: ) “Ды нармальная атмасфэра. Там было шмат вельмі цікавых людзей, шмат людзей знаёмых”.
(Іншы юнак: ) “Я, да прыкладу, сядзеў у адной камэры з рэдактарам газэты “Наша Ніва” Андрэем Дынькам. У нас былі вельмі цікавыя й плённыя гаворкі. І, увогуле, гэта ўсё аказалася, як ні дзіўна, вельмі карысным”.
(Юнак: ) “Пасьля гэтага ўжо нічога не баісься”.
Іншыя людзі чакаюць вызваленьня сваіх знаёмых і сяброў бліжэйшымі днямі, а таму сёньня яшчэ нясуць ім перадачы.
(Юнак: ) “Некалькі нашых сяброў сядзяць — на Акрэсьціна, у Жодзіна. А дзяўчынка адна на Старабарысаўскім тракце. Яны ўсе атрымалі па дзесяць сутак, і будуць выходзіць у ноч зь нядзелі на панядзелак”.
(Карэспандэнтка: ) “Ці зьбіраецеся вы іх сустракаць?”
(Іншы юнак: ) “Абавязкова, вялікай кампаніяй, з кветкамі й машынамі, ганарова”.
(Карэспандэнтка: ) “Які цяпер настрой?”
(Іншы юнак: ) “Ды ўсё нармальна, усё аптымістычна й пазытыўна. Бо, мне падаецца, насамрэч усё гэта толькі яшчэ раз пацьвердзіла слабасьць улады — і ўсё. Людзі, якія пры ўладзе, — яны папросту баяцца”.