(Прадпрымальнік: ) “Ніхто да мяне не падыходзіў, і нікога я ня бачыў — ні на працы, ні дома. Ісьці да пікетаў ня маю часу. Працую да сямі вечара з панядзелка да суботы”.
(Студэнт: ) “За ўсіх падпісаўся”.
(Карэспандэнтка: ) “За ўсіх, каго прапанавалі?”
(Студэнт: ) “Так”.
(Міхась: ) “Я падпісаўся за Пазьняка, бо лічу, што народ павінен мець выбар. Гэта я зрабіў супраць сучаснага прэзыдэнта і на знак пратэсту супраць прымусовага збору подпісаў. Я студэнт. Жыву ў інтэрнаце. Іншага нічога не застаецца”.
(Ірына: ) “Я яшчэ ні за каго не падпісалася… Яшчэ ня вывучыла канкурэнтаў нашага прэзыдэнта. Пакуль ён мяне задавальняе. Я не хачу пераменаў”.
(Карэспандэнтка: ) “Вы ўжо падпісаліся?”
(70-гадовы Рыгор: ) “Не, пакуль не. Я яшчэ думаю. Наагул, трэба нешта зьмяніць”.
(Карэспандэнтка: ) “Да вас прыходзілі?”
(Вера: ) “Ніхто не прыходзіў”.
(Алег: ) “Да мяне яшчэ ніхто не прыйшоў”.
(Карэспандэнтка: ) “Ну, а самі вы — што будзеце рабіць?”
(Алег: ) “Буду шукаць, але толькі не за дзейнага”.
(Ігар: ) “Напэўна, ня буду падпісвацца. За Лукашэнку не хачу, а астатнія вызначылі малую актыўнасьць. Хачу пераменаў! Але ня ведаю за каго”.
(Аляксандар: ) “Да мяне не прыходзілі”.
(Карэспандэнтка: ) “Ну, а самі вы?”
(Аляксандар: ) “Ну, я чакаю, што нехта прыйдзе”.
(Карэспандэнтка: ) “А калі не?”
(Аляксандар: ) “Значыць, я нікому не патрэбны. Так атрымліваецца. Ужо, відаць, нешта безь мяне вырашана. Раз не прыйшлі, то гэта вельмі дрэнна”.
(Карэспандэнтка: ) “Скажыце, калі ласка, ці маеце вы магчымасьць падпісацца за таго ці іншага кандыдата?”
(Сяргей: ) “Прыходзілі…”
(Карэспандэнтка: ) “А вы?”
(Сяргей: ) “А, нічога… Казалі мне, каб падпісаўся за Лукашэнку”.
(Спадарыня: ) “Я на працы падпісалася за Лукашэнку”.
(Спадарыня: ) “Да нас прыходзілі на кватэру людзі, якія зьбіраюць подпісы, некалькі разоў. Але я адказала, што не жадаю падпісвацца за гэтага кандыдата. Я папросту ня ведаю гэтых людзей. Нідзе — ні на тэлебачаньні, ні ў газэтах пра іх ня кажуць”.
(Сьвятлана: ) “Хадзілі. У маіх сяброў хадзілі. Студэнтаў пад прымусам — нават палохалі выключэньнем з вучобы і высяленьнем з інтэрнату… Папросту прымушалі падпісвацца”.
(Карэспандэнтка: ) “Такі мароз на вуліцы!”
(Пётар: ) “Мароз. А вось іду на працу, а па дарозе падпісаўся ўжо”.
(Павал: ) “Выгнаў з пад’езду тых, якія зьбіралі подпісы за Лукашэнку. Яны ня мелі пры сабе пасьведчаньня. Хацеў іх сфатаграфаваць і выклікаць міліцыю”.
(Студэнт: ) “За ўсіх падпісаўся”.
(Карэспандэнтка: ) “За ўсіх, каго прапанавалі?”
(Студэнт: ) “Так”.
(Міхась: ) “Я падпісаўся за Пазьняка, бо лічу, што народ павінен мець выбар. Гэта я зрабіў супраць сучаснага прэзыдэнта і на знак пратэсту супраць прымусовага збору подпісаў. Я студэнт. Жыву ў інтэрнаце. Іншага нічога не застаецца”.
(Ірына: ) “Я яшчэ ні за каго не падпісалася… Яшчэ ня вывучыла канкурэнтаў нашага прэзыдэнта. Пакуль ён мяне задавальняе. Я не хачу пераменаў”.
(Карэспандэнтка: ) “Вы ўжо падпісаліся?”
(70-гадовы Рыгор: ) “Не, пакуль не. Я яшчэ думаю. Наагул, трэба нешта зьмяніць”.
(Карэспандэнтка: ) “Да вас прыходзілі?”
(Вера: ) “Ніхто не прыходзіў”.
(Алег: ) “Да мяне яшчэ ніхто не прыйшоў”.
(Карэспандэнтка: ) “Ну, а самі вы — што будзеце рабіць?”
(Алег: ) “Буду шукаць, але толькі не за дзейнага”.
(Ігар: ) “Напэўна, ня буду падпісвацца. За Лукашэнку не хачу, а астатнія вызначылі малую актыўнасьць. Хачу пераменаў! Але ня ведаю за каго”.
(Аляксандар: ) “Да мяне не прыходзілі”.
(Карэспандэнтка: ) “Ну, а самі вы?”
(Аляксандар: ) “Ну, я чакаю, што нехта прыйдзе”.
(Карэспандэнтка: ) “А калі не?”
(Аляксандар: ) “Значыць, я нікому не патрэбны. Так атрымліваецца. Ужо, відаць, нешта безь мяне вырашана. Раз не прыйшлі, то гэта вельмі дрэнна”.
(Карэспандэнтка: ) “Скажыце, калі ласка, ці маеце вы магчымасьць падпісацца за таго ці іншага кандыдата?”
(Сяргей: ) “Прыходзілі…”
(Карэспандэнтка: ) “А вы?”
(Сяргей: ) “А, нічога… Казалі мне, каб падпісаўся за Лукашэнку”.
(Спадарыня: ) “Я на працы падпісалася за Лукашэнку”.
(Спадарыня: ) “Да нас прыходзілі на кватэру людзі, якія зьбіраюць подпісы, некалькі разоў. Але я адказала, што не жадаю падпісвацца за гэтага кандыдата. Я папросту ня ведаю гэтых людзей. Нідзе — ні на тэлебачаньні, ні ў газэтах пра іх ня кажуць”.
(Сьвятлана: ) “Хадзілі. У маіх сяброў хадзілі. Студэнтаў пад прымусам — нават палохалі выключэньнем з вучобы і высяленьнем з інтэрнату… Папросту прымушалі падпісвацца”.
(Карэспандэнтка: ) “Такі мароз на вуліцы!”
(Пётар: ) “Мароз. А вось іду на працу, а па дарозе падпісаўся ўжо”.
(Павал: ) “Выгнаў з пад’езду тых, якія зьбіралі подпісы за Лукашэнку. Яны ня мелі пры сабе пасьведчаньня. Хацеў іх сфатаграфаваць і выклікаць міліцыю”.