Спадар: “Наўрад ці. Што гэта дае – езьдзяць яны туды ці ня езьдзяць?.. Ім і тут добра”.
Спадарыня: “Я найперш баюся за тых, каму амэрыканскія ўлады даюць прытулак. У нас ёсьць вельмі сумны досьвед. І людзі ведаюць пра гэта. А што датычыць палітыкі беларускіх уладаў, – ніякіх зьменаў ня будзе”.
Дзяўчына: “Думаю, што нічога ня зьменіцца. У нас ня так шмат людзей, якія езьдзяць у Амэрыку. А ў Эўразьвяз нам ніхто не забараняе ехаць”.
Дзяўчына: “Чыноўнікі чыноўнікамі… Арганізацыі ж і прадпрыемствы будуць надалей супрацоўнічаць”.
Спадар: “У любым выпадку зьменіцца, бо гэта датычыць нашых дыпляматычных адносін.”
Ягоная жонка: “Я цалкам згодна са сваім мужам”.
Спадар: “Я думаю, што ня зьменіцца, пакуль пры ўладзе сядзяць гэтыя бальшавікі. Адпачываць жа хай езьдзяць у “Азёрны” (прафіляктор Нацбанка РБ побач зь вёскай Азёры Гарадзенскага раёну – заўвага рэд.) – іх там прымуць”.
Спадарыня: “Думаю, што не. Гэта ніяк не адаб’ецца на палітыцы Беларусі. Такога ня можа быць”.
Дзяўчына: “Думаю, што так. Наш прэзыдэнт імкнецца, каб між краінамі існавала раўнапраўе. Таму, на мой погляд, да ЗША зробяць адэкватныя захады”.
Спадар: “Палітыка якой была, такой і застанецца: калгас, дзяржпрадпрыемствы й дзяржпраца. А ўсім астатнім – “не высоўвацца”. Усё як было. Я нічога не прыдумаў. Што зробіш – доля наша такая беларуская...”
Спадар: “Мне здаецца, наступствы нейкія будуць. Я, наагул, не падтрымліваю палітыкі ЗША ў гэтым кірунку. Яны ўводзяць абмежаваньні, нашы ўводзяць у адказ… Але церпяць не чыноўнікі, а звычайныя людзі”.
Дзяўчына: “Нічога ня зьменіцца. Гэта мая такая асабістая думка. Вядома, чыноўнікі хочуць езьдзіць на Захад, але ад іх нічога не залежыць”.
Дзяўчына: “Зьменаў ня будзе. Іх даўно ўжо не было”.
Спадар: “Натуральна, калі адзін бок уводзіць абмежаваньні, то падобныя захады трэба чакаць у адказ. Але мне здаецца, што Беларусь усё ж сябруе і з ЗША, і з Эўразьвязам. Толькі робіць гэта патаемна”.
Спадарыня: “Я найперш баюся за тых, каму амэрыканскія ўлады даюць прытулак. У нас ёсьць вельмі сумны досьвед. І людзі ведаюць пра гэта. А што датычыць палітыкі беларускіх уладаў, – ніякіх зьменаў ня будзе”.
Дзяўчына: “Думаю, што нічога ня зьменіцца. У нас ня так шмат людзей, якія езьдзяць у Амэрыку. А ў Эўразьвяз нам ніхто не забараняе ехаць”.
Дзяўчына: “Чыноўнікі чыноўнікамі… Арганізацыі ж і прадпрыемствы будуць надалей супрацоўнічаць”.
Спадар: “У любым выпадку зьменіцца, бо гэта датычыць нашых дыпляматычных адносін.”
Ягоная жонка: “Я цалкам згодна са сваім мужам”.
Спадар: “Я думаю, што ня зьменіцца, пакуль пры ўладзе сядзяць гэтыя бальшавікі. Адпачываць жа хай езьдзяць у “Азёрны” (прафіляктор Нацбанка РБ побач зь вёскай Азёры Гарадзенскага раёну – заўвага рэд.) – іх там прымуць”.
Спадарыня: “Думаю, што не. Гэта ніяк не адаб’ецца на палітыцы Беларусі. Такога ня можа быць”.
Дзяўчына: “Думаю, што так. Наш прэзыдэнт імкнецца, каб між краінамі існавала раўнапраўе. Таму, на мой погляд, да ЗША зробяць адэкватныя захады”.
Спадар: “Палітыка якой была, такой і застанецца: калгас, дзяржпрадпрыемствы й дзяржпраца. А ўсім астатнім – “не высоўвацца”. Усё як было. Я нічога не прыдумаў. Што зробіш – доля наша такая беларуская...”
Спадар: “Мне здаецца, наступствы нейкія будуць. Я, наагул, не падтрымліваю палітыкі ЗША ў гэтым кірунку. Яны ўводзяць абмежаваньні, нашы ўводзяць у адказ… Але церпяць не чыноўнікі, а звычайныя людзі”.
Дзяўчына: “Нічога ня зьменіцца. Гэта мая такая асабістая думка. Вядома, чыноўнікі хочуць езьдзіць на Захад, але ад іх нічога не залежыць”.
Дзяўчына: “Зьменаў ня будзе. Іх даўно ўжо не было”.
Спадар: “Натуральна, калі адзін бок уводзіць абмежаваньні, то падобныя захады трэба чакаць у адказ. Але мне здаецца, што Беларусь усё ж сябруе і з ЗША, і з Эўразьвязам. Толькі робіць гэта патаемна”.