Падчас прэзыдэнцкай выбарчай кампаніі 2001 году па усёй краіне прайшлі канцэрты расейскіх і беларускіх поп-зорак “За Беларусь”.
Сёлета 25 сакавіка, у Дзень Волі, каля Нацыянальнай бібліятэкі і ў раёне аэрапорту зладзілі канцэрты пад лёзунгам “За незалежную Беларусь”.
І вось Беларускі рэспубліканскі саюз моладзі абвясьціў пра правядзеньне “Чарнобыльскага шляху”.
Палітоляг Віталь Сіліцкі перакананы:
“Калі тры падзеі — “За Беларусь”, “За незалежную Беларусь”, “Чарнобыльскі шлях” — гэта ўжо тэндэнцыя. І тэндэнцыя відавочная. Тут рэч ня толькі ў тым, што проста перацягваюць лёзунгі. Тут проста жаданьне “забіць” прастору і не пусьціць на яе апазыцыю.
Ніякай каштоўнасьці ў гэтых мерапрыемствах, ніякага іншага інтарэсу — каб проста была “забітая” прастора, плошча, час эфірны, і на апазыцыю проста не зьвярталі ўвагі”.
Палітоляг Уладзімер Мацкевіч лічыць, што гэта прадуманая ідэалягічная кампанія, добра сплянаваная й асэнсаваная:
“Дзяржаўныя ідэолягі пагадзіліся з палітычнай вярхушкай, што цяпер ім трэба трымаць адказнасьць за гэтую краіну, і гэтай краінай ня трэба гандляваць.
Цяпер ідзе ўсьведамленьне дзяржаўнасьці й незалежнасьці, і праз гэта ім трэба выпраўляць тыя памылкі, якія яны зрабілі ў сярэдзіне 1990-х, калі ўсё, што было накіравана на падтрыманьне нацыянальнага духу, нацыянальнай сьвядомасьці, імі вынішчалася.
Гэтая інэрцыя захавалася, але гэтыя спробы перахопу ініцыятывы ў апазыцыі сьведчаць пра тое, што пры захаваньні той інэрцыі ўжо сёньня дзейнічае іншая тэндэнцыя”.
Што да правядзеньня “Чарнобыльскага шляху”, які сёлета ладзіць БРСМ у Івянцы, то поўная назва акцыі “Чарнобыльскі шлях — дарога жыцьця”, удакладніла прадстаўніца БРСМ Кацярына Далідовіч.
Яна апавяла, што пачыналася ўсё ў сьнежні 1987 году, калі Дзяржкамчарнобыль, ЛКСМБ і дабрачынныя чарнобыльскія фонды езьдзілі ў забруджаныя раёны:
“Калісьці Генадзь Грушавы ладзіў з намі гэты “Чарнобыльскі шлях”. Ну а потым ён назву гэтую ўзяў і пайшоў другой дарогай. І калі так атрымалася, мяне выклікалі ў суседні дом, яшчэ пры спадару Шушкевічу. Тады і дадалі мы да назвы “Чарнобыльскі шлях” яшчэ “дарогу жыцьця”.
Дарэчы, што да бээрэсэмаўскай “дарогі жыцьця” — мімаволі згадваецца назва знакамітага артыкулу Зянона Пазьняка і Яўгена Шмыгалёва “Курапаты — дарога сьмерці”.
Сёлета 25 сакавіка, у Дзень Волі, каля Нацыянальнай бібліятэкі і ў раёне аэрапорту зладзілі канцэрты пад лёзунгам “За незалежную Беларусь”.
І вось Беларускі рэспубліканскі саюз моладзі абвясьціў пра правядзеньне “Чарнобыльскага шляху”.
Палітоляг Віталь Сіліцкі перакананы:
“Калі тры падзеі — “За Беларусь”, “За незалежную Беларусь”, “Чарнобыльскі шлях” — гэта ўжо тэндэнцыя. І тэндэнцыя відавочная. Тут рэч ня толькі ў тым, што проста перацягваюць лёзунгі. Тут проста жаданьне “забіць” прастору і не пусьціць на яе апазыцыю.
Ніякай каштоўнасьці ў гэтых мерапрыемствах, ніякага іншага інтарэсу — каб проста была “забітая” прастора, плошча, час эфірны, і на апазыцыю проста не зьвярталі ўвагі”.
Палітоляг Уладзімер Мацкевіч лічыць, што гэта прадуманая ідэалягічная кампанія, добра сплянаваная й асэнсаваная:
“Дзяржаўныя ідэолягі пагадзіліся з палітычнай вярхушкай, што цяпер ім трэба трымаць адказнасьць за гэтую краіну, і гэтай краінай ня трэба гандляваць.
Цяпер ідзе ўсьведамленьне дзяржаўнасьці й незалежнасьці, і праз гэта ім трэба выпраўляць тыя памылкі, якія яны зрабілі ў сярэдзіне 1990-х, калі ўсё, што было накіравана на падтрыманьне нацыянальнага духу, нацыянальнай сьвядомасьці, імі вынішчалася.
Гэтая інэрцыя захавалася, але гэтыя спробы перахопу ініцыятывы ў апазыцыі сьведчаць пра тое, што пры захаваньні той інэрцыі ўжо сёньня дзейнічае іншая тэндэнцыя”.
Што да правядзеньня “Чарнобыльскага шляху”, які сёлета ладзіць БРСМ у Івянцы, то поўная назва акцыі “Чарнобыльскі шлях — дарога жыцьця”, удакладніла прадстаўніца БРСМ Кацярына Далідовіч.
Яна апавяла, што пачыналася ўсё ў сьнежні 1987 году, калі Дзяржкамчарнобыль, ЛКСМБ і дабрачынныя чарнобыльскія фонды езьдзілі ў забруджаныя раёны:
“Калісьці Генадзь Грушавы ладзіў з намі гэты “Чарнобыльскі шлях”. Ну а потым ён назву гэтую ўзяў і пайшоў другой дарогай. І калі так атрымалася, мяне выклікалі ў суседні дом, яшчэ пры спадару Шушкевічу. Тады і дадалі мы да назвы “Чарнобыльскі шлях” яшчэ “дарогу жыцьця”.
Дарэчы, што да бээрэсэмаўскай “дарогі жыцьця” — мімаволі згадваецца назва знакамітага артыкулу Зянона Пазьняка і Яўгена Шмыгалёва “Курапаты — дарога сьмерці”.