Першаму наш карэспандэнт задаў гэтае пытаньне спадару сярэдняга веку:
Спадар: “Гэта пайшло з савецкага часу. У гэты дзень была створаная савецкая армія. І дагэтуль сьвяткуецца”.
Карэспандэнт: “І як вы ставіцеся да гэтага сьвята? Ці адзначаеце яго?”
Спадар: “Я служыў у войску, але не сьвяткую. У Беларусі гэтае сьвята не настолькі заўважнае, як у Расеі”.
Спадарыня: “Здаецца, была такая армія яшчэ ў грамадзянскую вайну. Раней ва ўсім Савецкім Саюзе сьвяткавалі”.
Спадар з бутэлькай піва: “Быў падпісаны загад 23 лютага 1917 году аб стварэньні Чырвонай арміі. Але я сёньня адзначаю іншы, свой дзень”.
Хлопец: “Ёсьць такая гісторыя, што нібыта нехта 23 лютага знайшоў цыстэрну са сьпіртам. Я ня надта сьвяткую. Падарункі прыняў, але ніякіх мерапрыемстваў на сёньняшні дзень не пляную, бо не люблю кампаніяў”.
Карэспандэнт: “Ці ведаеце вы, чаму Дзень абаронцаў Айчыны ў Беларусі сьвяткуецца 23 лютага?”
Спадар: “Шчыра кажучы, не. Я не служыў, і гэта не маё сьвята”.
Спадар: “Дзень стварэньня Чырвонай арміі. Гэта сьвята нашых бацькоў, якія ваявалі. Гэта наша гісторыя, а гісторыю трэба памятаць. Сьвяткуюць усе, ну і мы на працы адзначаем. Мы фактычна ўсе прайшлі праз войска. У нас жа няма сьвята нашай беларускай арміі”.
Хлопец: “Я ня ведаю. Мо таму што вясна. Сёньня глядзеў цікавую перадачу пра тое, што вясной душы загіблых салдат вяртаюцца на сваю радзіму. І глядзяць на прыгажосьць пачатку вясны”.
Дзяўчына: “Гэта неяк зьвязана зь лютаўскай рэвалюцыяй. А Беларусь тады ўваходзіла ў склад Расейскай імпэрыі. У мяне бацька вайсковец, мы адзначаем у сям’і”.
Гэткія былі адказы людзей на вуліцах Менску.
А вось які погляд на дзень 23 лютага выказаў гісторык Аляксей Кароль:
Кароль: “Ужо даўно вядома, што 23 лютага было ўзятае новай уладай дзеля адзначэньня адной са сваіх перамогаў пад Нарваю і Псковам. І як часта бывае ў гісторыі, даты даюць хібу. Бо ня ўсё было так, як потым гэта падавалася і гераізавалася. Перамогі там не было. Сэнс у тым, што гэта была дата як вяха новай улады ў найноўшай гісторыі, якую яны пачалі ствараць. І такім чынам яна праіснавала ўсе гады савецкай улады.
Калі ж адышоў Савецкі Саюз і ляснулася савецкая ўлада, гэта час перабудовы і далей, то гэтая дата пачала трансфармавацца — як Дзень абаронцаў Айчыны.
Што тычыцца нашага погляду на гэтую дату, то, я думаю, трэба ставіцца з разуменьнем да тых, хто служыў у войску, хто быў у гарачых пунктах. Але прывязка павінна быць да іншай даты, якая ідзе з глыбіняў беларускай гісторыі. Я маю на ўвазе перамогу гетмана Астроскага”.
Спадар: “Гэта пайшло з савецкага часу. У гэты дзень была створаная савецкая армія. І дагэтуль сьвяткуецца”.
Карэспандэнт: “І як вы ставіцеся да гэтага сьвята? Ці адзначаеце яго?”
Спадар: “Я служыў у войску, але не сьвяткую. У Беларусі гэтае сьвята не настолькі заўважнае, як у Расеі”.
Спадарыня: “Здаецца, была такая армія яшчэ ў грамадзянскую вайну. Раней ва ўсім Савецкім Саюзе сьвяткавалі”.
Спадар з бутэлькай піва: “Быў падпісаны загад 23 лютага 1917 году аб стварэньні Чырвонай арміі. Але я сёньня адзначаю іншы, свой дзень”.
Хлопец: “Ёсьць такая гісторыя, што нібыта нехта 23 лютага знайшоў цыстэрну са сьпіртам. Я ня надта сьвяткую. Падарункі прыняў, але ніякіх мерапрыемстваў на сёньняшні дзень не пляную, бо не люблю кампаніяў”.
Карэспандэнт: “Ці ведаеце вы, чаму Дзень абаронцаў Айчыны ў Беларусі сьвяткуецца 23 лютага?”
Спадар: “Шчыра кажучы, не. Я не служыў, і гэта не маё сьвята”.
Спадар: “Дзень стварэньня Чырвонай арміі. Гэта сьвята нашых бацькоў, якія ваявалі. Гэта наша гісторыя, а гісторыю трэба памятаць. Сьвяткуюць усе, ну і мы на працы адзначаем. Мы фактычна ўсе прайшлі праз войска. У нас жа няма сьвята нашай беларускай арміі”.
Хлопец: “Я ня ведаю. Мо таму што вясна. Сёньня глядзеў цікавую перадачу пра тое, што вясной душы загіблых салдат вяртаюцца на сваю радзіму. І глядзяць на прыгажосьць пачатку вясны”.
Дзяўчына: “Гэта неяк зьвязана зь лютаўскай рэвалюцыяй. А Беларусь тады ўваходзіла ў склад Расейскай імпэрыі. У мяне бацька вайсковец, мы адзначаем у сям’і”.
Гэткія былі адказы людзей на вуліцах Менску.
А вось які погляд на дзень 23 лютага выказаў гісторык Аляксей Кароль:
Кароль: “Ужо даўно вядома, што 23 лютага было ўзятае новай уладай дзеля адзначэньня адной са сваіх перамогаў пад Нарваю і Псковам. І як часта бывае ў гісторыі, даты даюць хібу. Бо ня ўсё было так, як потым гэта падавалася і гераізавалася. Перамогі там не было. Сэнс у тым, што гэта была дата як вяха новай улады ў найноўшай гісторыі, якую яны пачалі ствараць. І такім чынам яна праіснавала ўсе гады савецкай улады.
Калі ж адышоў Савецкі Саюз і ляснулася савецкая ўлада, гэта час перабудовы і далей, то гэтая дата пачала трансфармавацца — як Дзень абаронцаў Айчыны.
Што тычыцца нашага погляду на гэтую дату, то, я думаю, трэба ставіцца з разуменьнем да тых, хто служыў у войску, хто быў у гарачых пунктах. Але прывязка павінна быць да іншай даты, якая ідзе з глыбіняў беларускай гісторыі. Я маю на ўвазе перамогу гетмана Астроскага”.
23 лютага было абвешчанае ў Савецкай Расеі “Днём Чырвонай арміі” ў 1922 годзе. Пазьнейшая міталёгія, якая прывязвае сьвята да перамогаў Чырвонай арміі над нямецкім войскам пад Псковам і Нарвай 23 лютага 1918 году, не пацьвярджаецца ніякімі дакумэнтамі – у гэтым дзень на фронце нічога не адбывалася.
Свае сумневы з нагоды выбару даты выказваў, прыкладам, савецкі маршал Клімент Варашылаў. У 1933 годзе ён пісаў у газэце “Правда”: “... прымеркаваньне сьвяткаваньня гадавіны Чырвонай арміі да 23 лютага мае даволі выпадковы і цяжка вытлумачальны характар і не супадае з гістарычнымі датамі
Свае сумневы з нагоды выбару даты выказваў, прыкладам, савецкі маршал Клімент Варашылаў. У 1933 годзе ён пісаў у газэце “Правда”: “... прымеркаваньне сьвяткаваньня гадавіны Чырвонай арміі да 23 лютага мае даволі выпадковы і цяжка вытлумачальны характар і не супадае з гістарычнымі датамі