Як паведамляе агенцтва Reuters, міністры ўнутраных спраў краінаў Эўразьвязу 4 жніўня заклікалі да больш жорсткіх захадаў супраць сетак дастаўкі мігрантаў да межаў і агулам больш жорсткай палітыкі пасьля таго, як каля 72 000 мігрантаў уварваліся ў паўночнаафрыканскі анкляў Гішпаніі Сэута на мінулым тыдні. Тыя падзеі выклікалі трывогу ва ўсім блёку.
Міністры таксама заклікалі да больш шчыльнага супрацоўніцтва з краінамі па-за межамі Эўрапейскага зьвязу, каб стрымаць нелегальную міграцыю і прадухіліць паўтарэньне ўсплёску.
Каля 75 мігрантаў загінулі пры спробе перасячэньня мяжы, многія патанулі, а іншыя былі раздушаныя ў тлуме.
Эўракамісар Магнус Брунэр пасьля тэрміновай сустрэчы міністраў юстыцыі і ўнутраных спраў ЭЗ заявіў, што прыток мігрантаў падсілкоўвалі злачынныя кантрабандысцкія сеткі і дэзынфармацыя ў сацыяльных сетках.
Пры гэтым Брунэр адмовіўся сказаць, ці нясе Марока якую-небудзь адказнасьць за падзеі, але высока ацаніў супрацоўніцтва Рабату з гішпанскімі ўладамі ў пытаньні вяртаньня мігрантаў.
Падзеі з уварваньнем прымусілі міністраў абмеркаваць шэраг захадаў, у тым ліку паляпшэньне абмену выведвальнай інфармацыяй, больш уважлівыя праверкі сацыяльных сетак для раньняга выяўленьня міграцыйных хваляў і больш моцную абарону вонкавых межаў ЭЗ.
Брунэр заявіў, што Эўразьвяз вядзе перамовы аб пагадненьні аб стратэгічным партнэрстве з Марока.
Нягледзячы на тое, што бальшыня мараканцаў, не знайшоўшы ў Гішпаніі ані забесьпячэньня, ані прытулку, даволі хутка вярнулася на радзіму, Італія пасьпела часова прыпыніць дзеяньне Шэнгенскіх пагадненьняў з Гішпаніяй.
Мігранты і Эўразьвяз
Апошні буйны ўсплёск на межах ЭЗ адбыўся ў траўні 2021 году, калі ўлады Марока паслабілі памежны кантроль. Тады асобныя палітычныя колы выказвалі думку, што гэта была помста за тое, што Гішпанія прыняла ў сябе лідэра руху за незалежнасьць Заходняй Сахары — спрэчнай тэрыторыі, дзе Марока прэтэндуе на кіраваньне.
Міграцыя была адным з самых супярэчлівых палітычных пытаньняў ЭЗ з часоў крызісу 2015-16 гадоў, калі ў Эўропу прыбыло больш за мільён бежанцаў і мігрантаў, многія зь якіх уцякалі ад вайны ў Сырыі.
Прыток мігрантаў павялічыў падтрымку антыіміграцыйных і ультраправых партый па ўсім зьвязе і ўзмацніў шматгадовыя спрэчкі аб памежным кантролі, правілах наданьня прытулку і разьмеркаваньні цяжару на ўтрыманьне мігрантаў паміж сябрамі ЭЗ.
Цяперашні прыток мігрантаў прычыніўся да таго, што Данія і Італія выкарысталі перамовы, каб настойваць на больш жорсткіх міграцыйных кроках.
Беларусь і межы Эўразьвязу
Міграцыйны крызіс на мяжы Беларусі і краін ЭЗ пачаўся вясной 2021 году. Спачатку шматразовае павелічэньне колькасьці нерэгулярных мігрантаў адчула Літва. Пасьля таго, як Вільня прыняла рашэньне не затрымліваць іншаземцаў, а вяртаць у Беларусь, плыні мігрантаў пераарыентаваліся на Польшчу, а затым на Латвію.
З пачатку гуманітарнага крызісу ў жніўні 2021 году да канца сакавіка 2024 году на мяжы чатырох краінаў (Беларусі, Латвіі, Літвы і Польшчы) польскі фонд Ocalenie задакумэнтаваў гібель 116 чалавек. Фонд адзначаў, што гібель мігрантаў на межах Эўразьвязу сьведчыць пра супярэчнасьць паміж дэкляраванымі эўрапейскімі дэмакратычнымі каштоўнасьцямі і практыкай, якую праводзяць дзяржавы-сяброўкі.
Пра дэмакратычныя каштоўнасьці ў гэтым кантэксьце ўспамінаў і кіраўнік Беларусі Аляксандар Лукашэнка, гаворачы пра тое, што мігрантаў нібы запрасілі ў краіны Эўразьвязу, а цяпер адмаўляюцца прымаць. Гэтай заявай ён спрабаваў зьняць зь сябе ўсю адказнасьць за дзеяньні мігрантаў на межах з Эўразьвязам. У той жа час улады Латвіі, Польшчы і Літвы вінавацяць Лукашэнку і ягонага хаўрусьніка з Расеі Ўладзіміра Пуціна ў сьвядомым правакаваньні мігранцкага крызісу на межах з ЭЗ.
Форум