Лінкі ўнівэрсальнага доступу

Пра сытуацыю ва ўкраінскім горадзе Луганску, захопленым узброенымі прарасейскімі сэпаратыстамі, Свабодзе распавёў мясцовы жыхар Сяргей Казянкоў, актор мясцовага драматычнага тэатру. Сяргею 30 год. Два месяцы таму ён пераехаў у Луганск з роднага Алчэўску, дзе няма тэатру.

— Зараз, дарэчы, у мяне пад вокнамі чуваць былі стрэлы... Здаецца, сьціхла, — так пачалася размова з жыхаром Луганску Сяргеем Казянковым.

— А ня страшна ля вокнаў? Страляюць жа...

— Сюды проста далятаюць гукі стрэлаў. Страляніна можа ісьці за некалькі кварталаў ад мяне. А ўвогуле паўсюль страшна, але з гэтым нічога ня зробіш. Наш тэатар працуе, і мы абавязаныя хадзіць на працу.

На сёньняшні дзень наш мастацкі кіраўнік з 8 акторамі напісалі заявы аб звальненьні з Рускага тэатру. І мне прапанавалі разам — жадаюць ехаць у іншы тэатар у Расею. То бок паўтрупы зьяжджае. А я стаўлю монаспэктакль па Вярцінскаму.

— Ці бываюць канцэрты ў горадзе, дыскатэкі, масавыя тусоўкі нейкія? Як працуюць школы, ВНУ?
Сяргей Казянкоў
Сяргей Казянкоў
— Вялікіх сходаў людзей не бывае. Кавярні, бары і рэстарацыі амаль закрытыя, з шостай вечара камэнданцкая гадзіна, і пазьней за шостую ў двары пуста. Бывае паветраная трывога, альбо проста просяць выключыць сьвятло.

Школьнікаў і студэнтаў адправілі па дамах ці намагаюцца датэрмінова выпусьціць, садкі працуюць. Дзеці гуляюць, але па першай камандзе бацькоў бягуць дадому.

— Ці ўсе працуюць, як працавалі? Ці плацяць заробкі?

— Працуюць, пакуль даюць заробак. Але агулам усе напужаныя.

— Ці ня чулі вы, каб нехта недзе зачыніўся? Ня лічачы бараў-кавярняў. Заводы, буйныя фірмы...

— Не, але асьцярога ёсьць, бо гандаль прадпрыемстваў у асноўным зьвязаны выключна з Расеяй.

— А нешта кажуць у гэтых адносінах пра будучыню? Ці пакуль усё пакрыта таямніцай?

— Таямніцай і змрокам. Але карціну малююць жахлівую: краіна ў руінах і без эканомікі, калі яна парывае з Расеяй.

— Ці можна трапіць у суседнія гарады аўтобусам, цягніком, на ўласным аўто?

— Можна, але дзе-нідзе вялікія заторы, дагляд аўто. Я вось другі тыдзень не рызыкую зьезьдзіць на маршрутцы да маці. Але на гэтых выходных паеду, бо невядома, калі яшчэ яе пабачу.


— Як зьмяніліся настроі людзей за апошнія месяцы?

— Азлобленасьць не выяўляецца, ёсьць толькі паніка і ўпадніцкія настроі. А агулам жыцьцё такое ж, як і было.

Некаторыя працягваюць аптымістычна верыць, што ўсё будзе добра. Даверу да ўлады ў іх як не было, так і ня будзе, але яны спадзяюцца на людзкі розум, што іх ня будуць бамбіць і захопліваць.

Пасьля таго як сярод белага дня авіяцыя ўдарыла ў цэнтар гораду, спачатку прайшоўшыся стральбой па цывільным насельніцтве, у мяне ўвогуле сумневаў няма, што цана жыцьця тут рэзка зьменшылася.

...Я нічый бок намагаюся не прымаць. Проста адны сябе паводзяць больш-менш спакойна і неагрэсіўна, а іншыя настроеныя акурат вельмі агрэсіўна і паводзяць сябе гэтаксама.

На выходныя ўсе баявыя дзеяньні, здаецца, былі спыненыя — ці то празь сьвяты, ці то робяць выдых — ня ведаю. Ні авіяцыі, ні артылерыі. Горад цалкам кантралюецца г.зв. сэпаратыстамі. Усе вайсковыя часьці здаліся.


— Ці шмат людзей на вуліцах?

— Гледзячы калі — тут камэнданцкая гадзіна з 18-й. У двары ў гэты час ужо нікога няма — хіба нейкія дахадзягі вяртаюцца з працы. Людзей няшмат, і горад заўважна апусьцеў. Тыя, хто вызначыўся, альбо на перадавой, альбо зьяжджаюць у вялікіх колькасьцях. На вакзалах чэргі.

Пакуль няма гуманітарнай катастрофы. Можа, адзеньне не пастаўляецца ці яшчэ нешта, але ёсьць ежа і хлеб. Пытаньне, да якога часу. У Славянску, мне падаецца, з гэтым вялікія праблемы.

Я былы вайсковец, але прызывацца ў Луганскую народную рэспубліку не пажадаў і ў Нацгвардыю добраахвотнікам не запісаўся. Я артыст, не мая справа ваяваць. Я не ўмею, дый паміраць добраахвотнікам дзеля нейкай ідэі ня хочацца зь ніякага боку. Абараняць, апроч сябе, мне няма каго.

Я ня ўпэўнены ў ніводным з бакоў. Толькі ведаю, што адзін зь іх мне дае жыць, а другі зьбіраецца зрабіць вялікую зачыстку.

— Што вы плянуеце рабіць пасьля таго, як скончыцца вайна?

— Калі я застануся ў гэтым горадзе, буду працягваць працаваць у тэатры, якога на сёньня амаль няма. Але ў мяне ёсьць монаспэктакль, ёсьць група актораў, чалавек пяць, якія застаюцца ў тэатры. Буду чакаць, пакуль скончыцца вайна і зьявіцца больш-менш легітымная і разумная ўлада, што прымае рашэньні на карысьць грамадзтва, а не для сваіх кішэні ці бізнэсу.

Ваша меркаваньне

Паказаць камэнтары

XS
SM
MD
LG