Больш як 1300 іншаземцаў пакараныя беларускімі судамі да розных тэрмінаў зьняволеньня. Яны адбываюць пакараньні амаль ва ўсіх беларускіх пэнітэнцыярных установах. Палова асуджаных замежнікаў — грамадзяне Расеі. Іх 668 чалавек. Наступнымі йдуць грамадзяне Ўкраіны і Азэрбайджану — адпаведна 238 і 78 чалавек. На беларускай “зоне” ёсьць прадстаўнікі і далёкіх экзатычных краінаў. Адзін грамадзянін Нігерыі, шэсьць — Камэруна, адзін — Кітая, адзін — Туніса. Чатыры віетнамцы разам адбываюць пакараньне за забойства. Месяц таму іх было сямёра, але трое ўжо адбылі пакараньне й выйшлі на волю. Астатнім сядзець яшчэ доўга.
Ніхто з асуджаных не карыстаюцца дадатковымі ільготамі. Яны адбываюць пакараньне, як і беларусы. Шмат каму даводзіцца цяжэй, чым мясцовым жыхарам, бо мала спадзяваньняў на сустрэчы са сваякамі і харчовыя ды рэчавыя перадачы.
Раней у Беларусі не было асуджаных беларускімі судамі замежных грамадзянаў. Іх дэпартавалі за межы краіны. Потым за злачынства, учыненае ўпершыню, іншаземцаў каралі пазбаўленьнем волі ў калёніі ўзмоцненага рэжыму, што ў Менску. Пасьля распаду Савецкага Саюзу многія замежныя грамадзяне сталі жыць у Беларусі ды па колькі разоў трапляць у суды. Менавіта з гэтае прычыны зьмянілі заканадаўства і цяпер яны адбываюць пакараньне як і беларусы.
У калёніі ўзмоцненага рэжыму на ўтрыманьне аднаго вязьня выдаткоўваецца 102 тысячы рублёў штомесяц. Каля 60 тысячаў рублёў — на харчаваньне. Кормяць “зэкаў” тройчы на дзень. На ўсё прыкладна дзьве тысячы рублёў. У калёніях строгага і асаблівага рэжымаў — і таго меней. Акрамя харчоў, кожнаму асуджанаму выдаюць адзеньне і абутак. Прыкладна з разьліку 5000 рублёў на месяц (гэта два з паловаю амэрыканскія даляры). Такія нормы былі распрацаваныя яшчэ ў 1994 годзе.
У Камітэце выкананьня пакараньняў намесьнік кіраўніка Яўген Ждановіч распавёў Радыё Свабода:
(Ждановіч: ) “Трохразовае гарачае харчаваньне. Мяса? Ну, вы, зразумейце. Там жа не будзе такога, як, напрыклад, адбіўная. Усё вынікае з нормаў. Мяса парцыённае толькі для “дыетнікаў”. Астатнім?.. Катлета? Не, мяса будзе недзе ў катле. А так... Асуджаным усё даюць — і адзеньне, і абутак”.
Горш за ўсіх сябе адчуваюць прадстаўнікі Галяндыі, Бэльгіі і афрыканскіх краінаў. Да іх не прыяжджаюць родныя і ім ніколі не дасылаюць перадачаў. Апроч таго, яны пазбаўленыя магчымасьці паўнавартасных кантактаў з прычыны няведаньня мовы.