Лінкі ўнівэрсальнага доступу

ЗНАЙСЬЦІ КРЫНІЦУ ВАЕННАГА ГРУЗУ ДЛЯ ІРАКУ БУДЗЕ ЦЯЖКА БЕЗ СУПРАЦОЎНІЦТВА ЗАКРАНУТЫХ КРАІНАЎ


Аляксей Знаткевіч, Менск

Дзяржаўны пракурор Лібану Аднан Адум у сераду пацьвердзіў Радыё Свабода, што затрыманыя ў Бэйруце 12 тонаў ваеннага абсталяваньня патрапілі ў Лібан зь Беларусі. Аднак застаюцца пытаньні — якая краіна вырабіла і якая краіна прадала сканфіскаваныя ў Бэйруце 600 танкісцкіх шоламаў і 240 сыстэмаў сувязі, што прызначаліся Іраку. Ян Энтані, кіраўнік праекту кантролю за экспартам зброі з Эўропы Стакгольмскага міжнароднага інстытуту мірных дасьледаваньняў, кажа, што дзеля пасьпяховага расьсьледаваньня трэба супрацоўніцтва розных уладаў.

(Энтані: ) “Тут спатрэбіцца супрацоўніцтва некалькіх краінаў. Па-першае, краіны, у якой знайшлі гэты груз; потым, краіны, дзе гэты груз, верагодна, быў выраблены; а таксама краінаў, празь якія груз перавозіўся. У ідэале, варта мець супрацоўніцтва ўсіх гэтых людзей”.

Спадар Энтані кажа, што пастаўка такога грузу ў Ірак відавочна пярэчыць санкцыям ААН. Ён лічыць, што калі ўсе закранутыя гэтым скандалам ўлады будуць супрацоўнічаць з расьсьледаваньнем, то вызначыць краіну-вытворцу абсталяванья тэхнічна даволі проста.

(Энтані: ) “Гэта залежыць ад прыроды абсталяваньня, але так, я лічу, што гэта даволі ясна. Але зноўку ж, гэта найпрасьцей зрабіць, калі ёсьць супрацоўніцтва з боку краіны, у якой абсталяваньне было вырабленае, і з боку кіраўніцтва прадпрыемства ці кампаніі, якія займаліся вытворчасьцю. Бо спатрэбіцца доступ да іхнай унутранай вытворчай дакумэнтацыі”.

Калі ж супрацоўніцтва ўладаў ня будзе, то расьсьледаваньне вельмі ўскладніцца, кажа экспэрт.

(Энтані: ) “Без супрацоўніцтва з боку ўладаў гэта будзе цяжка. Бо ўлады заўжды могуць спрачацца, што ўсё экпартавалася законна нейкаму трэцяму боку, а потым неяк перапрадавалася бязь ведама першага экпартэра. Будзе вельмі цяжка дабрацца да сутнасьці справы, калі ня будзе супрацоўніцтва ўладаў”.
Ігар Лосік Кацярына Андрэева Ірына Слаўнікава Марына Золатава
XS
SM
MD
LG